V KK 450/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 450/20 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz KalaProtokolant Katarzyna Wełpa w sprawie J. J.‎ukaranego za czyn z art. 140 k.w. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 grudnia 2020 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść‎od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II W (…), uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

J. J. został obwiniony o to, że:1.w dniu 31.05.2019 r. ok. godz. 23:00 w K. ul. W. rejon sklepu (…) będąc pod wpływem alkoholu dopuścił się nieobyczajnego wybryku leżąc na chodniku tj. o wykroczenie z art. 140 k.w.2.w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie I. używał słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym tj. o wykroczenie z art. 141 k.w.3.w dniu 6.06.2019 r. ok. godz. 13:00 w K. ul. W. rejon Drogerii E. używał słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym tj. o wykroczenie z art. 141 k.w.4.w dniu 15.06.2019 r. ok. godz. 9:35 w K. ul.

W./ ul. H. będąc pod wpływem alkoholu dopuścił się nieobyczajnego wybryku leżąc na chodniku tj. o wykroczenie z art. 140 k.w.5.w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie IV. używał słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym tj. o wykroczenie z art. 141 k.w.6.w dniu 18.06.2019 r. ok. godz. 23:30 w K. ul. W./ul. H. 10 wiata śmietnikowa będąc pod wpływem alkoholu dopuścił się nieobyczajnego wybryku leżąc na chodniku, tj. o wykroczenie z art. 140 k.w.1. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie VI. używał słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym tj. o wykroczenie z art. 141 k.w.2.w dniu 3.07.2019 r. ok. godz. 9:10 w K. ul.

S. teren leśny będąc pod wpływem alkoholu dopuścił się nieobyczajnego wybryku leżąc na ścieżce tj. o wykroczenie z art. 140 k.w.3.w dniu 13.07.2019 r. ok. godz. 20:30 w K. ul. K. w rejonie sklepu N. będąc pod wpływem alkoholu dopuścił się nieobyczajnego wybryku leżąc na parkingu tj. o wykroczenie z art. 140 k.w.4.w dniu 13.07.2019 r. w K. na ul. R. w SP ZOZ używał słów nieprzyzwoitych w miejscu publicznym tj. o wykroczenie z art. 141 k.w.Wyrokiem nakazowym z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt II W (…), Sąd Rejonowy w K.:1.uznał obwinionego J.

J. za winnego popełnienia czynów opisanych w części wstępnej wyroku, stanowiących wykroczenia z art. 140 k.w. oraz z art. 141 k.w. i wymierzył mu za nie na podstawie art. 140 k.w. przy zast. art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w. karę grzywny w kwocie 4000 (czterech tysięcy) złotych,2.na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. i § 2 oraz § 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.12.2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w kwocie 70 (siedemdziesiąt) złotych oraz na podstawie art. 3 ust 1 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych orzekł opłatę w kwocie 400 (czterysta) złotych.Od prawomocnego wyroku nakazowego kasację na korzyść obwinionego wywiódł Prokurator Generalny, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 140 k.w. oraz art. 9 § 2 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionemu na podstawie tych przepisów w zw. z art. 24 § 1 k.w. za popełnienie łącznie 10 (dziesięciu) wykroczeń, wyczerpujących znamiona art. 140 k.w. i art. 141 k.w. jednej kary grzywny w wymiarze 4.000 (czterech tysięcy) złotych, pomimo to, że na mocy art. 140 k.w. kara grzywny może być wymierzona w wysokości do 1.500 (tysiąca pięciuset) złotych.Podnosząc powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście zasadna.

Zgodnie z art. 9 § 2 k.w., jeżeli jednocześnie orzeka się o ukaraniu za dwa lub więcej wykroczeń, wymierza się łącznie karę w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów. Wykroczenie z art. 140 k.w. zagrożone jest karą aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karą nagany, a wykroczenie z art. 141 k.w. karą ograniczenia wolności, grzywny do 1500 złotych albo karą nagany.Z treści powołanych regulacji wynika zatem, że wymierzając J.

J. za wszystkie przypisane mu wykroczenia, na podstawie art. 140 k.w., łącznie jedną karę grzywny sąd mógł ją orzec w wysokości nieprzekraczającej 1500 zł. Taka jest bowiem górna granica kary grzywny, jaką można orzec za wykroczenie o znamionach określonych w powołanym przepisie. Przepis art. 9 § 2 k.w. wyraźnie wskazuje natomiast, że w przypadku jednoczesnego orzekania za dwa lub więcej wykroczeń, wymierzona za nie łącznie jedna kara musi mieścić się w granicach zagrożenia określonych w przepisie przewidującym najsurowszą karę.

Orzeczona przez sąd zaskarżonym wyrokiem nakazowym kara grzywny, w wysokości 4000 zł, ewidentnie więc tę granicę przekraczała. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości, że przy jej wymierzaniu sąd rażąco naruszył przepisy art. 140 k.w. oraz art. 9 § 2 k.w., a uchybienie to miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy uznał kasację za oczywiście zasadną i orzekł o jej uwzględnieniu, na posiedzeniu bez udziału stron, w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w.

Konsekwencją uznania kasacji za oczywiście zasadną musiało być uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Rejonowemu w K. do ponownego rozpoznania. Rozważając ponownie kwestię wymiaru kary sąd powinien pamiętać zarówno o tym, by orzec ją zgodnie z obowiązującymi przepisami, jak i o tym, że uchylenie rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, zawartego w poprzednio wydanym wyroku nakazowym, nastąpiło w wyniku uwzględnienia kasacji wywiedzionej na korzyść obwinionego.Uchylenie wyroku nakazowego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze spowodowało jednocześnie upadek zawartego w tym orzeczeniu rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania.

O kosztach tych sąd meriti rozstrzygnie finalnie w orzeczeniu kończącym postępowanie (art. 626 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w.).Kierując się powyższą argumentacją, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.