V KK 429/24 · Sąd Najwyższy

V KK 429/24 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy P. C. skazanego za czyny z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu do 8.12.2011 w zw. z art. 4 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt V Ka 1334/23, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt VI K 370/22, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego P. C. z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa. [J.J.]

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 12 lipca 2023 r., sygn. akt VI K 370/22, oskarżonego P. C. uznano za winnego czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w brzmieniu do dnia 8.12.2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., za co wymierzono mu karę 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek przy ustaleniu wysokości jednej z nich na 30 zł. Nadto, orzeczono przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej z popełnienia przestępstwa w kwocie 188.500 zł i nawiązkę w wysokości 2.000 zł na rzecz Fundacji M. w W..

Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego, wyrokiem Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt V Ka 1334/23, utrzymano w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego, zaskarżając go w całości na korzyść skazanego i zarzucając:„rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj.:a)art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. poprzez nierzetelną kontrolę odwoławczą w postaci nienależytego i niedostatecznego rozważenia argumentacji apelacyjnej zarzutu dotyczącego przyjęcia przez sąd a quo, iż wyjaśnienia oskarżonego P. C. , zeznania K.

K. , A. K. , M. M. , M. K. , D. G. nie są wiarygodne i nie mogą być podstawą do ustalenia stanu faktycznego, a zeznania D. S. zasługują na ten przymiot i mogą stanowić jedyną podstawę do ustalenia stanu faktycznego, pomimo iż zeznania te składał on w celu osiągnięcia korzystnej sytuacji karnoprocesowej i nadzwyczajnego złagodzenia jego kary, zeznania świadka składane były ponad 10 lat po wydarzeniach, o których mówił, nie był on w stanie rozpoznać lokalizacji, w której miał poznać P. C. , nie znał jego imienia i nazwiska, świadek uprzednio pomówił inne osoby, które zostały uniewinnione przez inne Sądy, przez co dowód ten nie zasługuje na przymiot wiarygodności, a zwłaszcza na oparcie całego stanu faktycznego na nim - czego konsekwencją było błędne zaakceptowanie oceny dowodów dokonanej przez sąd pierwszej instancji i argumentów zawartych w uzasadnieniu sądu;b)art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 427 § 3 k.p.k. poprzez brak prawidłowego rozważenia znaczenia dla rozstrzygnięcia apelacji nowego dowodu zgłoszonego w pisemnym środku zaskarżenia, a mianowicie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność warunków psychologicznych świadka D.

S. wpływających na wiarygodność zeznań składanych przez świadka i sprowadzenia we wskazanym zakresie kontroli apelacyjnej do stwierdzenia, że świadek poza niepamięcią pewnych okoliczności, które było wynikiem procesu zapominania zdarzeń z powodu upływu czasu, wypowiada się w sposób nie budzący wątpliwości co do jego stanu psychicznego, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń, podczas gdy w trakcie postępowania świadkowie wskazywali na problemy psychologiczne świadka D.

S. ”.Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi w całości i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi prokurator Prokuratury Okręgowej w Siedlcach del. do Mazowieckiego Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w Warszawie wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych.

To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (por. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK 6/14). Takich wad o rażącym charakterze obrońca skazanego P. C. w treści wniesionej kasacji nie wykazał.Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacji, sformułowanego jako naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., stanowiącego w istocie powielenie zarzutu apelacji, wskazać należy, że Sąd Okręgowy przeprowadził rzetelną kontrolę odwoławczą i szczegółowo odniósł się do kwestionowanej przez obronę oceny dowodów.

Skrupulatnie przeanalizował negowane przez skarżącego depozycje małego świadka koronnego D. S. , które stanowiły kluczowy lecz nie jedyny dowód w sprawie, w tym również pod kątem tego, że składał on zeznania w innych postępowaniach karnych, obciążając tam osoby, które zostały uniewinnione. Sąd odwoławczy zwrócił uwagę na spójność, niesprzeczność tych zeznań i częściowe ich potwierdzenie w innych dowodach, np. zeznaniach A. K. , K. K. czy też wyjaśnieniach samego oskarżonego.Drugi zarzut kasacji, sformułowany jako naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 427 § 3 k.p.k., również okazał się oczywiście bezzasadny.

Wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego psychologa na okoliczność warunków psychologicznych świadka D. S. wpływających na wiarygodność zeznań przez niego składanych został zgłoszony w apelacji, a Sąd II instancji pochylił się nad nim na s. 5 uzasadnienia, nie dostrzegając podstaw do powoływania biegłego psychologa do sprawy. Rozważył przy tym kwestię uzależnienia narkotykowego świadka D. S., sposób jego zachowania na rozprawach, treść wypowiedzi. Obrońca tak wówczas, jak i obecnie, nie wykazał potrzeby zweryfikowania wiarygodności świadka za pomocą biegłego psychologa.Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych, ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy skazanego, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy postanowił zwolnić skazanego z kosztów sądowych postępowania kasacyjnego z tożsamych przyczyn co Sąd odwoławczy i częściowo Sąd I instancji, a zatem z uwagi na sytuację materialną i rodzinną P. C. oraz wymiar orzeczonych wobec niego sankcji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu. [J.J.][a.ł] ‎