V KK 428/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 428/11

POSTANOWIENIE

Dnia 19 stycznia 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk

w sprawie A. A.

skazanego z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.

w dniu 19 stycznia 2012 r.,

kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 16 czerwca 2011 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego

z dnia 25 października 2010 r.,

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, zwalniając skazanego od

kosztów sądowych postępowania kasacyjnego

Uzasadnienie

A. A., odpowiadając wspólnie z dwiema innymi osobami, został

wyrokiem Sądu Rejonowego, uznany winnym przestępstwa zakwalifikowanego

z art. 163 § 1 pkt 3 k.k. w zb. z art. 288 § 1 k.k. i skazany za to na karę 3 lat i 2

miesięcy pozbawienia wolności; pozostała dwójka oskarżonych została uznana

za winnych pomocnictwa do tego czynu i skazana odpowiednio na kary 2 oraz 1

roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w tym jedna z warunkowym

zawieszeniem orzeczonej kary; w wyroku tym zawarto również rozstrzygnięcia

m.in. co do zaliczenia na poczet orzeczonych kar tymczasowego aresztowania,

orzeczenia grzywny związanej z warunkowym zawieszeniem wykonania kary i

przepadku przedmiotów oraz zwrotu niektórych z nich. Po rozpoznaniu apelacji

prokuratora na niekorzyść wszystkich oskarżonych z zarzutem rażącej

niewspółmierności kar oraz obrońcy oskarżonego A. A., w której podniesiono

zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, obrazy prawa materialnego, obrazy

przepisów postępowania, a to art. 4, 5 § 2, art. 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k., a

także rażącej niewspółmierności kary, Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok

jedynie w zakresie rozstrzygnięcia o przepadku przedmiotów, a pozostałej

części utrzymał go w mocy. Od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego

kasację wywiódł obrońca skazanego, zarzucając obrazę art. 433 § 2 w zw. z art.

452 § 1 i art. 424 § 1 pkt 1 oraz art. 410 k.p.k., przez nierozważenie zarzutu

apelacji odnośnie naruszenia przez Sąd meriti tych dwóch ostatnich przepisów,

polegającego na niewskazaniu dlaczego nie uznano dowodów świadczących na

korzyść skazanego. Wywodząc w ten sposób skarżący wnosił o uchylenie obu

zapadłych w tej sprawie wyroków i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania w pierwszej instancji. W odpowiedzi na tę skargę, prokurator

Prokuratury Okręgowej, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Rozpoznając tę kasację Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja ta jest rzeczywiście bezzasadna w stopniu oczywistym., stąd jej

rozpoznanie na posiedzeniu, o którym mowa w art. 535 § 3 k.p.k. Podstawą

kasacji mogą być bowiem jedynie realnie zaistniałe w danym postępowaniu

uchybienia przewidziane w art. 439 § 1 k.p.k. lub inne rażące naruszenia prawa,

ale mające istotny wpływ na treść wydanego wyroku, a chodzi przy tym o

wyrok sądu odwoławczego, gdyż to ten skarżony jest owym środkiem.

Tymczasem w kasacji i jej uzasadnieniu skarżący zarzuca Sądowi Okręgowemu,

że doszło do obrazy art. 433 § 2 k.p.k., tj. nierozważenia w ogóle przez tenże

Sąd zarzutu apelacji dotyczącego obrazy przez Sąd meriti przepisów art. 424 § 1

pkt 1 w zw. z art. 410 k.p.k. w zakresie dowodu z zeznań świadka G. K. oraz

opinii z badań genetycznych. Tego typu zarzut nie ma żadnego pokrycia w

materiałach tej sprawy, gdyż Sąd odwoławczy obszernie wypowiedział się

zarówno w kwestii oceny wskazanego wyżej świadka, jak i braku na

przedmiocie poddanym badaniom DNA śladów pochodzących od oskarżonego.

Dowody te były zaliczone przez Sąd meriti w poczet materiału sprawy, ale Sąd

ten wprawdzie nie wypowiedział się szczegółowo w tej materii, jednak - jak

wskazuje się w orzecznictwie - wymóg orzekania na podstawie całokształtu

okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie oznacza bynajmniej,

że na sądzie orzekającym ciąży bezwzględny obowiązek przywoływania i

wypowiadania się odnośnie wszystkich bez wyjątku dowodów (tak już np. w

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1985 r., III KR 66/85, OSP 1986,

z. 11, poz. 233, a podobnie w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008

r., WA 21/08, OSNwSK 2008, poz. 1168, LEX nr 531302). Materiał dowodowy

sprawy pozwolił Sądowi odwoławczemu na dokonanie kontroli prawidłowości

ocen przeprowadzonych przez Sąd meriti w odniesieniu do tego materiału, w

tym też owych dwóch dowodów, o których mowa była w apelacji. Wywody

tego Sądu dotyczące owych dowodów odpowiadają przy tym wymogom art. 457

§ 3 k.p.k., a sugerowanie w uzasadnieniu kasacji, że Sąd ten nie wskazał

powodów, dla jakich Sąd Rejonowy nie wypowiedział się w tej materii i mógł

on po prostu o nich zapomnieć, pomija dokonaną przez Sąd odwoławczy ich

analizę w aspekcie pozostałego materiału dowodowego. W konsekwencji nie

można tu w żadnej mierze uznać, że doszło do obrazy art. 433 § 2 k.p.k. Nie

miało też miejsca, wiązane z tą obrazą, naruszenie art. 452 § 1 k.p.k., które

skarżący upatruje w płynącym niego zakazie przeprowadzania postępowania

dowodowego co do istoty sprawy w postępowaniu odwoławczym wywodząc, że

Sąd ten nie był w ogóle uprawniony do dokonywania oceny dowodów i zastąpił

w tej materii Sąd Rejonowy. Sąd Okręgowy bowiem odniósł się do zarzutu

podniesionego w apelacji i wykazał, że budowanej przez obronę na podstawie

owych dwóch dowodów innej wersji zdarzenia, niż ustalona w sprawie, przeczą

zasady wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Przeczą zarówno przy tym w

aspekcie każdego z tych dowodów odrębnie, jak i gdy uwzględni się pozostały

materiał dowodowy, i to tak odnośnie dowodów osobowych, jak i innych.

Powyższe wskazuje, że skarga kasacyjna podnosi uchybienia, które w

realiach tej sprawy w ogóle nie zaistniały, jest ona zatem oczywiście

bezzasadna. Oddalając ją z tego powodu, Sąd Najwyższy zdecydował, z uwagi

na istotę tych zarzutów, sporządzić z urzędu uzasadnienie niniejszego

orzeczenia. Mając zaś na względzie, iż Sąd Okręgowy zwolnił skazanego od

obowiązku uiszczenia opłaty od kasacji, zwolnił go także ostatecznie od

kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

Biorąc to wszystko pod uwagę orzeczono, jak na wstępie.