V KK 397/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 397/08

POSTANOWIENIE

Dnia 2 marca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)

SSN Wiesław Błuś (sprawozdawca)

SSN Dorota Rysińska

Protokolant Anna Kowal

Przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Zbigniewa Goszczyńskiego

w sprawie T. J.

skazanego z art. 178a § 1 k.k.

w związku z kasacją na korzyść wniesioną przez Prokuratora Generalnego

od wyroku Sądu Okręgowego w O.

z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII Ka [...]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.

z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt II K [...]

na podstawie art. 531 § 1 k.p.k.

postanawia

1. kasację Prokuratora Generalnego pozostawić bez rozpoznania;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć Skarb

Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII

Ka [...], po rozpoznaniu apelacji T. J., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego

w O. z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt II K [...], mocą którego uznał skarżącego

za winnego popełnienia przestępstwa określonego w art. 178a § 1 k.k. i

wymierzył mu za to karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 4 lata oraz karę

grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając jedną stawkę w kwocie 10

zł. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji orzekł środki karne w postaci zakazu

prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat oraz

świadczenie pieniężne w kwocie 150 zł na rzecz Stowarzyszenia P.w B.

Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożył Prokurator Generalny,

który zarzucając temu orzeczeniu „rażące i mające istotny wpływ na treść

wyroku naruszenie art.433 § 1 k.p.k. i art.440 k.p.k., polegające na dokonaniu

wadliwej kontroli instancyjnej wyroku Sądu Rejonowego w O. i utrzymaniu go

w mocy, pomimo tego, że orzeczenie to zapadło z rażącą obrazą przepisów

Kodeksu postępowania karnego : art. 92 k.p.k. i art. 413 § 2 k.p.k. oraz przepisu

prawa materialnego – art. 63 § 2 k.k., przez zaniechanie zaliczenia na poczet

orzeczonego wobec oskarżonego T. J. środka karnego w postaci zakazu

prowadzenia pojazdów mechanicznych okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia

30 lipca 2007 r.”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie

sprawy Sądowi Okręgowemu w O. do ponownego rozpoznania w postępowaniu

odwoławczym.

W związku z kasacją Prokuratora Generalnego, Sąd Najwyższy zważył,

co następuje.

Należy przyznać rację Prokuratorowi Generalnemu , kiedy podnosi, że

Sąd Okręgowy w O., rozpoznając apelację skazanego, nie dostrzegł w

orzeczeniu Sądu pierwszej instancji uchybienia polegającego na zaniechaniu

zaliczenia okresu zatrzymania prawa jazdy na poczet orzeczonego środka

karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zaliczenie

bowiem przez sąd, na podstawie art. 63 § 2 k.k., okresu rzeczywistego

zatrzymania wymienionego wyżej dokumentu na poczet orzeczonego, w oparciu

o przepis art.39 pkt. 3 k.k. środka karnego, jest obligatoryjne i dlatego

rozstrzygnięcie w tym przedmiocie powinno być zawarte w wyroku, co wynika

z treści art.413 § 1 pkt. 2 k.p.k. Jeżeli zaś orzeczenie nie zawiera tego

rozstrzygnięcia, to sąd podejmuje je postanowieniem na posiedzeniu, a to na

podstawie art. 420 § 1 k.p.k. ( tak w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 25

lutego 2009 r., I KZP 33/08, niepubl.). Uchwała ta, której treść wraz z zawartą w

jej uzasadnieniu argumentacją w pełni podziela skład Sądu Najwyższego

orzekający w przedmiocie kasacji Prokuratora Generalnego, ma decydujące

znaczenie dla dalszych losów tego nadzwyczajnego środka odwoławczego.

Skoro bowiem zauważone przez skarżącego, nawet rażące naruszenie przepisów

postępowania , mające niewątpliwie wpływ na treść wyroku możliwe jest do

naprawienia w zwykłym trybie, przewidzianym w art. 420 § 1 k.p.k., to brak jest

podstaw prawnych do stosowania instytucji, o której mowa w rozdziale 55

Kodeksu postępowania karnego. Istotą kasacji jest przecież sanowanie

wadliwych , prawomocnych orzeczeń sądów tylko i wyłącznie w wyjątkowych

sytuacjach, kiedy brak jest możliwości prawnych naprawy tychże orzeczeń w

zwykłym trybie. Inne rozumienie tego zagadnienia prowadziłoby do powstania

sytuacji, w której dopuszczalnym byłoby korzystanie równolegle z dwóch

instytucji, przewidzianej w art.420 § 1 k.p.k. oraz z kasacji, co groziłoby

wszczynaniem dwóch postępowań w tej samej sprawie i wydaniem różnych

orzeczeń. Za przyjęciem rozwiązania przewidzianego w art. 420 § 1 k.p.k.

przemawia również możliwość kontroli postanowienia wydanego w oparciu o

ten przepis, w trybie zwykłych środków odwoławczych – art. 420 § 4 k.p.k.

(por. postanowienie SN z dnia 5 lutego 2003 r., V KK 241/02, OSNKW 2003,

z.5-6, poz.49 ).

Mając powyższe na uwadze , w powiązaniu z treścią art. 519 k.p.k. oraz

art. 523 k.p.k., należy przyjąć, że niedopuszczalna jest kasacja od

prawomocnego wyroku w zakresie w jakim podlega on korygowaniu w trybie

przewidzianym w art. 420 § 1 k.p.k. i z tych powodów Sąd Najwyższy

pozostawił kasację Prokuratora Generalnego bez rozpoznania.