V KK 390/04 · Sąd Najwyższy

Sygn.akt V KK 390 /04

Postanowienie

Dnia 7 stycznia 2005r

Sąd Najwyższy – Izba Karna w Warszawie

na posiedzeniu w składzie następującym:

Przewodniczący: SSN Andrzej Siuchniński ( sprawozdawca )

w sprawie I. G. skazanego z art. 178a § 2 kk

w związku z kasacją obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w J. z

dnia 30 lipca 2004r. sygn. VI Ka …/04

- na podstawie art. 430 § 1 kpk w zw. z art 518 kpk

postanowił :

kasację pozostawić bez rozpoznania; kosztami postępowania

związanymi z postępowaniem kasacyjnym obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Kasacja obrońcy skazanego G. od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 30

lipca 2004r. jest niedopuszczalna z mocy ustawy, co uszło uwadze Sądu

Okręgowego w J. przyjmującego ją zarządzeniem z dnia 12 października 2004r.

Kasacja ta nie podnosi zarzutu uchybień z art. 439 § 1 kpk.

Podnosi jedynie zarzut rażącej obrazy prawa materialnego / art. 69 § 1 i 2 k.k. /

mającej polegać na wymierzeniu skazanemu G. kary 2 miesięcy pozbawienia

wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania mimo że jego postawa „

po popełnieniu przestępstwa przemawia za uznaniem, że wymierzenie kary z

warunkowym zwieszeniem jej wykonania byłoby wystarczające dla osiągnięcia

celów kary ”

Taka „ kwalifikacja „ zarzucanego uchybienia jest tak oczywiście nietrafna, że,

bez wątpienia, ma na celu jedynie ominięcie wynikającego z treści art. 523 § 1

k.p.k. ograniczenia możliwości występowania z kasacją przez stronę,

polegającego na niemożności wniesienia kasacji wyłącznie z powodu

niewspółmierności kary. Oczywistym jest bowiem, że stawiany w kasacji zarzut

jest zarzutem niewspółmierności orzeczonej kary,

skoro – jak powszechnie w orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się

sytuacja w której sąd, mając jedynie możliwość warunkowego zawieszenia

wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, z dobrodziejstwa tego nie

korzysta, nie stwarza podstaw do skutecznego stawiania zarzutu obrazy

przepisów prawa materialnego określających przesłanki warunkowego

zawieszenia wykonania tej kary.

W tych warunkach, kasacja wniesiona na korzyść I. G.

jako dla pozoru tylko podnosząca zarzut obrazy prawa materialnego, jest

niedopuszczalna z mocy ustawy, a że została wadliwie przyjęta przez Sąd

Okręgowy w J., na podstawie art. 430 § 1 kpk należało pozostawić ją bez

rozpoznania.

Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu.