V KK 386/22 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 386/22 POSTANOWIENIE Dnia 18 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Wiliński na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 18 października 2022 r. sprawy P. C.skazanego za czyny z art. 202 § 3 k.k. i art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 19 stycznia 2022 roku, sygn. akt V Ka 1967/21 zmieniającego w części, a w pozostałym zakresie utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 20 maja 2021 roku, sygn. akt II K 979/20 p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego P. C. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego Gdańsk-Południe w Gdańsku z dnia 20 maja 2021 r., sygn. akt II K 979/20, oskarżonego P. C. uznano za winnego popełnienia przestępstwa z art. 202 § 3 k.k., za co wymierzono mu w trybie art. 37b k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i 2 lat ograniczenia wolności, a także czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, za co skazano go na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności. Oskarżonemu wymierzono karę łączną 2 lat ograniczenia wolności i orzeczono system terapeutyczny wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności.

Ponadto, orzeczono względem oskarżonego obowiązek poddania się terapii dla preferencyjnych sprawców przestępstw seksualnych, zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi przez okres 15 lat, nawiązkę w kwocie 300 złotych na rzecz M., przepadek i zwrot dowodów rzeczowych oraz zaliczono okres tymczasowego aresztowania na poczet kary pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji prokuratora wniesionej na niekorzyść oskarżonego, Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 19 stycznia 2022 r., w sprawie o sygn. akt V Ka 1967/21, zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zaostrzył karę za czyn z art. 202 § 3 k.k. do 2 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności orzekając ją w systemie terapeutycznym, a ponadto uchylił rozstrzygnięcia o systemie terapeutycznym uprzednio orzeczonej kary pozbawienia wolności, o karze łącznej ograniczenia wolności, jak i o związanym z nią obowiązku poddania się terapii.

W pozostałej części wyrok utrzymał w mocy.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca skazanego P. C., który zaskarżył ww. orzeczenie w całości na jego korzyść i zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wyroku, tj.:„art. 457 § 3 kp.k. i art. 433 § 2 k.p.k poprzez dokonanie powierzchownego i nierzetelnego omówienia zarzutu wywiedzionej przez oskarżyciela publicznego apelacji w zakresie wymiaru kary wymierzonej P. C. za czyn z pkt I a/o, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu odwoławczego, albowiem Sąd II instancji w sposób nieprawidłowy omówił zarzut rażącej niewspółmiemości kary w ten sposób, iż dostrzegł, że Sąd I Instancji prawidłowo wskazał na okoliczności tak obciążające, jak i łagodzące, lecz nie nadal odpowiedniego waloru okolicznościom obciążającym, w sposób ogólny i nielogiczny odniósł się również do potrzeb prewencji generalnej oraz celów wychowawczych dla skazanego, co w konsekwencji doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku I instancji i wpłynęło na wymierzenie skazanemu kary wielokrotnie bardziej dotkliwej nie dokonując rzetelnego omówienia zarzutu apelacji.”Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gdańsku.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Rejonowy Gdańsk-Śródmieście w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, o czym przesądził postawiony w niej zarzut.Przypomnieć należy, że kasacja nie stanowi trzeciej instancji rozpoznawania spraw karnych, lecz jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, a zarazem i środkiem kontroli prawomocnych orzeczeń sądowych. To sprawia, że postępowanie kasacyjne prowadzi tylko do oceny kasacji w aspekcie rażącego naruszenia przepisów prawa, przez sąd odwoławczy, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a nie zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, w której kasacja została wniesiona (zob. postanowienie SN z 25 lutego 2014 r., IV KK6/14).

Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2014 r. IV KK 125/14).Powołany w petitum kasacji zarzut wadliwej kontroli odwoławczej jest oczywiście bezzasadny w realiach przedmiotowej sprawy. Sąd odwoławczy szczegółowo bowiem rozważył zarzut apelacji prokuratora, który dotyczył rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego za czyn z art. 202 § 3 k.k. przez Sąd I instancji.

Sąd Okręgowy w Gdańsku szczegółowo rozważył skutki tego przestępstwa w kontekście stopnia jego społecznej szkodliwości, a także potencjalną skuteczność orzeczonej przez Sąd I instancji terapii w warunkach ambulatoryjnych wobec stwierdzonego u skazanego zaburzenia preferencji seksualnych, nie przekraczając przy tym granic zasady swobodnego uznania sędziowskiego w zakresie wymiaru kary. Sąd II instancji, dochodząc na kanwie ustaleń faktycznych przedmiotowej sprawy do konkluzji o konieczności zaostrzenia kary, rzetelnie to stanowisko umotywował uznając, że Sąd I instancji nie nadał odpowiedniego waloru okolicznościom obciążającym oskarżonego.

Autor kasacji nie wykazał także, by wnioski rozważań Sądu Okręgowego w zakresie potrzeb prewencji generalnej i celów wychowawczych kary były – jak twierdzi – ogólne i nielogiczne. Zauważenia wymaga, że zarzut rażącej niewspółmierności kary był jedynym objętym apelacją prokuratora i całe uzasadnienie Sądu Okręgowego w Gdańsku jest poświęcone rozważaniom z nim związanym.Trafnie wskazano więc w odpowiedzi Prokuratora na kasację, że wbrew twierdzeniom obrońcy Sąd odwoławczy odniósł się w swoim orzeczeniu do wszystkich podniesionych w apelacji oskarżyciela publicznego zarzutów, natomiast sam zarzut kasacyjny, mimo odmiennych twierdzeń obrońcy w uzasadnieniu tego środka, został wniesiony de facto z powodu oceny wymierzonej kary jako rażąco niewspółmiernej, nie zaś z powodu wadliwości proceduralnych po stronie Sądu, a jako powołany samoistnie jest niedopuszczalny z uwagi na treść art. 523 § 1 k.p.k.

Z powyższych względów, nie dopatrując się w przedmiotowej sprawie zaistnienia którejkolwiek z wymienionych w treści art. 439 § 1 k.p.k. bezwzględnych przyczyn odwoławczych ani innej rażącej obrazy prawa mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia Sądu II instancji, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., zdecydował o oddaleniu kasacji obrońcy P. C., jako oczywiście bezzasadnej. Nie znajdując podstaw do zwolnienia skazanego od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, Sąd Najwyższy obciążył go tymi kosztami.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.[as]