V KK 383/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 383/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 stycznia 2014r. sprawy R. S. skazanego z art. 178a§1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 18 lipca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 27 lutego 2013 r. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Przede wszystkim zauważyć należy, że R. S. wymierzona została kara z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, co umożliwia rozpatrywanie w postępowaniu kasacyjnym jedynie zarzutu znajdującego oparcie w art. 439 k.p.k. We wniesionej skardze kasacyjnej obrońca skazanego nie wykazał jednak, aby w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza, w tym, określona w art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k.Odnosząc się do poszczególnych zarzutów obrońcy zauważyć należy, że nie wskazuje on w istocie, w jakich konkretnych czynnościach „skazany nie mógł korzystać z pomocy obrońcy”.

Jednocześnie z akt sprawy wynika, że adw. M. W. został ustanowiony obrońcą R. S. następnego dnia po zatrzymaniu, a zatem w dniu 10 czerwca 2012 r. (k. 19). Obrońca uczestniczył w przesłuchaniu R. S. zarówno w dniu 10 czerwca 2012 r. (k. 24), jak i w dniu 24 sierpnia 2012 r. (k. 54), został także zaznajomiony z materiałami dochodzenia (k. 57). Ponadto obrońca skazanego uczestniczył w rozprawach przed Sądem Iinstancji (k. 77, 90, 105, 112, 114), a także w rozprawie apelacyjnej przed Sądem Okręgowym w W. (k. 156). Nie sposób jednocześnie zaakceptować stanowiska skarżącego, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., skoro obrońca R.

S. nie brał udziału w badaniach lekarskich skazanego, czy też jego badaniu sądowo - psychiatrycznym. Abstrahując bowiem od tego, czy w niniejszym postępowaniu obrona R. S. w ogóle miała charakter obrony obligatoryjnej, zauważyć należy, że żaden przepis kodeksu postępowania karnego nie przewiduje udziału obrońcy w tego rodzaju badaniach.Nie jest również wiadome, na jakiej podstawie obrońca skazanego czyni wywody o głębokiejdepresji R. S. i jego leczeniu psychiatrycznym, skoro na żadnym etapie postępowania okoliczności tej nie podnosił skazany, w tym również w czasie badania sądowo - psychiatrycznego (k. 88), kiedy podał, że nie był leczony odwykowo ani psychiatrycznie.W dalszej części skargi kasacyjnej obrońca skazanego wskazuje, że Sąd wypowiedział się co do oceny stanu psychicznego skazanego na podstawie zeznań świadków.

Zarzut ten, bezpośrednio skierowany pod adresem Sądu I instancji, a więc z przekroczeniem zakresu postępowania kasacyjnego, nie znalazł potwierdzenia. Na k. 4 uzasadnienia swego wyroku, Sąd Rejonowy odwołał się bowiem do wniosków opinii sądowo - psychiatrycznej dotyczącej skazanego. Sąd a quo dokonał oceny wskazanej opinii wskazując, że jest ona jasna, niesprzeczna i wyczerpująca, a zawarte w niej wnioski jednoznaczne, a przy tym poprzedzone zarówno badaniem stanu psychicznego oskarżonego, jak i analizą akt sprawy. Opinia ta w toku całego postępowania nie była kwestionowana przez strony, a skarżący poza ogólnikowym stwierdzeniem o lakoniczności w/w opinii i prawdopodobieństwie działania skazanego w warunkach art. 31 k.k. („uzupełnienie zarzutów kasacji”) nie wykazał w żaden sposób, że w sprawie zaszły okoliczności z art. 201 k.p.k.

W tym stanie rzeczy za zupełnie oderwaną od realiów sprawy należy uznać wskazywaną w kasacji konieczność dopuszczenia „dowodu z zespołowej opinii biegłych lekarzy psychiatrów dla ustalenia stanu psychicznego skazanego, bądź też zasięgnięcie opinii instytutu medycznego Uniwersytetu Medycznego […]”.Nie jest również wiadome, w jaki sposób na „ograniczenie prawa do obrony skazanego” miało wpłynąć podnoszone w „uzupełnieniu zarzutów kasacji” nieuwzględnienie wniosku o wykonanie eksperymentu procesowego i oględzin miejsca zatrzymania skazanego, skoro w toku całego postępowania wniosek taki nie został złożony ani przez oskarżonego ani przez jego obrońcę.W tej sytuacji, brak jest podstaw do uwzględnienia podniesionych przez skarżącego zarzutów.

Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.