Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
V KK 371/18 AI generated

V KK 371/18 · Sąd Najwyższy

Case Number V KK 371/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

Sygn. akt V KK 371/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy A. D. skazanego za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 grudnia 2017 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt III K (…) postanowił:

Legislator headnote

AI generated

art. 535 § 3 k.p.k, art. 271 § 1 k.k, art. 286 § 1 k.k, art. 294 § 1 k.k, art. 13 § 1 k.k, art. 11 § 2 k.k; V KK 371/18 · Sąd Najwyższy: Sp. z o.o. w L. na rzecz C. Sp. z o.o. w L. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 494.918,82 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 643.461,31 zł,przez co stworzyli pozory zaistnienia z udziałem tych podmiotów gospodarczych takich operacji gospodarczych i czyn ten zakwalifikował z art.271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 33 § 2 k.k. wymierzył kary oskarżonemu A. D. 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 300 stawek dziennych w wysokości po 50 złotych każda (punkt I),- oskarżonych A.

Keywords

AI generated
fictitious invoices value-added tax fraud fiscal purposes forgery of official documents submission of financial documents filing of tax return

Cited Legislation

AI generated
art. 535 § 3 k.p.k
akt V KK 371/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 271 § 1 k.k
skazanego za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k.
art. 286 § 1 k.k
do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości na łączną kwotę co najmniej 2.715.325,66 złotych, to jest o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k.
art. 294 § 1 k.k
art. 13 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k.II.w okresie od 25 września 2000r.
art. 76 § 1 k.k
kwota podatku VAT 643.461,31 zł,naraził Skarb Państwa, reprezentowany przez wyżej wymienione Urzędy Skarbowe na bezpodstawny zwrot podatku VAT na łączną kwotę co najmniej 12.144.183,25 złotych, to jest o przestępstwo z art. 76 § 1 k.k.s.

Cited Case Law

AI generated
IV KK 125/14
Wyrokiem Sądu Rejonowego w G.
III KK 490/16
Sygn. akt III KK 490/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Artymiuk w sprawie L.M. skazanego z art. 284 § 2 k.k. i innych, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 28 marca 2017 r., kasacji obrońcy skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 5 sierpnia 2016 r., sygn. akt IV Ka …/16, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 grudnia 2015 r., sygn. akt IX K …/14, p o s t a n o w i ł:
II KK 31/17
Sygn. akt II KK 31/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 kwietnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Dariusz Kala‎SSN Zbigniew PuszkarskiProtokolant Marta Brylińska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Barbary Nowińskiej,‎w sprawie J. K.‎oskarżonego z art. 228 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 11 kwietnia 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez prokuratora na niekorzyść‎od wyroku Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 6 października 2016 r., sygn. akt X Ka (...)‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.‎z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II K (...), zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w W. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
II KK 75/13
Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2011 r.
AI generated
II Ka 740/24
Sygn. akt II Ka 740/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 marca 2025r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agata Kowalska Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Walerczak przy udziale Prokuratora Jakuba Niedźwiedzia po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. sprawy M. P. i K. L. oskarżonych z art. 270 § 1 kk w zb. z art. 62 § 2 kks w zb. z art. 56 § 2 kks w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 § 1 kk w zw. z art. 6 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 8 § 1 kks na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II K 316/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. zasądza od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, od M. P. w kwocie 810 (osiemset dziesięć) złotych, zaś od K. L. w kwocie 570 (pięćset siedemdziesiąt) złotych. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 740/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II K 316/23 1.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.3. Granice zaskarżenia 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 1.4. Wnioski ☒ uchylenie ☒ zmiana Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.1. Ustalenie faktów 2.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 1. 1 2 M. P. K. L. - czyny z pkt 1 i 2 aktu oskarżenia; - M. P. jako prezes Spółki (...) Sp. z o.o. i K. L., jako księgowa prowadząca księgowość tej spółki, działając wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągniecia korzyści majątkowej, w nieustalony sposób uzyskali, a następnie użyli jako autentyczne, podrobione przez nieustaloną osobę 4 faktury VAT na łączną kwotę 150 000 złotych netto, których rzekomym wystawcą miała być spółka (...) Sp. z o.o., w sytuacji, gdy opisywały one nierzetelne zdarzenia gospodarcze, które nie zostały wykonane przez rzekomego wystawcę faktur, kwoty nabycia usług wykazali w korektach deklaracji VAT - 7 za miesiąc marzec 2015 roku, zawyżając tym samym kwotę podatku naliczonego o 34 500 złotych, narażając podatek od towarów i usług na uszczuplenie. - zeznania świadka N. D. - zeznania świadka U. D. 881v-882 882-882v 2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.2. Ocena dowodów 2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu zeznania świadków N. D. i U. D. Zeznania świadków Sąd Okręgowy obdarzył w całości wiarą. Są one wzajemnie zgodne, spójne, korespondują z całokształtem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto należy je ocenić jako szczere i spontaniczne. Świadkowie zgodnie zaprzeczyli, aby w ramach prowadzonej spółki (...) Sp. z o.o. wykonywali usługi wpisane w treści kwestionowanych w sprawie faktur VAT, zaprzeczyli także, aby byli wystawcami tych faktur. Jak wynika ze złożonej przez świadków relacji, spółka (...) Sp. z o.o. zajmowała się wyłącznie wykonywaniem prac remontowo – budowlanych oraz sprzedażą materiałów budowlanych. Nie wykonywali prac polegających na porządkowaniu terenu, konfekcjonowaniu, nie świadczyli usług transportowych. Nie mieli w ramach prowadzonej działalności magazynów, ani towarów. Zaprzeczyli, aby płatności za wykonane przez ich spółkę usługi następowały kiedykolwiek w formie gotówki – wszystkie wystawiane przez nich faktury były płatne przelewem. Co istotne, świadek U. D. przypomniał sobie, że księgowość w ich spółce prowadziła K. L.. Zaprzeczył jednocześnie, aby przekazywała mu kiedykolwiek gotówkę. Wszystkie powyżej wskazane okoliczności znajdują potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w poprzednim etapie postępowania. Wspomnieć chociażby należy, że żaden z przesłuchanych pracowników firmy (...) Sp. z o.o. nie kojarzył Spółki (...) Sp. z o.o. jako kontrahenta, ani też osób zarządzających tą spółką lub wykonujących na rzecz zatrudniającej ich firmy jakiekolwiek prace. Ustalono, że spółka nie zatrudniała pracowników i nie prowadziła działalności pod wskazanym adresem, co jest zgodne z zeznaniami świadków. 2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------ ------------------------------ -------------------------------------------------------------- STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Z apelacji obrońcy oskarżonej K. L.: I. obraza prawa procesowego mogąca mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 4, 5, 7, 410 i 424 kpk: a) poprzez dokonanie niezgodnej ze wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania oceny zgromadzonych dowodów, akcentującej, wbrew zasadzie obiektywizmu – okoliczności wyłącznie dla oskarżonej niekorzystne, przy jednoczesnym pominięciu okoliczności dla niej korzystnych, mającej swój wyraz w oparciu się jedynie na niejednoznacznych dowodach, które to dowody korelowały z powziętą z góry przez Sąd tezą o winie oskarżonej (w istocie nieweryfikowalną w przyjęty przez Sąd sposób – art. 7 kpk); b) poprzez nielogiczną ocenę dowodów z zeznań świadków oraz wyjaśnień oskarżonych, z których wynika, iż oskarżona nie dopuściła się zarzucanego jej czynu, gdyż kwestionowane faktury miały odzwierciedlenie w faktycznych czynnościach pracowników wykonujących prace na rzecz spółki (...) Sp. z o.o., będącego podwykonawcą (...) Sp. z o.o., zaś Sąd dążył jedynie do mechanicznego powtórzenia procesu i wydania wyroku skazującego zgodnie z objętym na początku procesu zamiarem (art. 5 kpk); c) poprzez dokonanie niewszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, polegającej w szczególności na uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień na piśmie ze strony Gminy W. – U., z których wynika, iż prace uznane za „rzekomo fikcyjne”, faktycznie były wykonywane przez pracowników spółki (...) Sp. z o.o. (art. 7 kpk); d) polegającą na nieusprawiedliwionej odmowie wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonych, którzy konsekwentnie podtrzymywali swoje stanowisko, zgodnie z którym kwestionowane usługi zostały faktycznie wykonane i należało je odpowiednio zaksięgować, zwłaszcza wobec przyjętych przez Sąd ustaleń, iż faktury zostały wytworzone przez nieujawnione osoby, co wyklucza winę oskarżonej dokonującej jedynie zaksięgowania tych dokumentów (art. 5 kpk); e) polegającej na naruszeniu naczelnej zasady in dubio pro reo, zgodnie z którą wszelkie niedające się usnąć wątpliwości winny przemawiać na korzyść oskarżonej, zwłaszcza w sytuacji gdy z zebranych w sprawie dowodów nie wynika w ogóle rzeczywisty przebieg zdarzeń w zakresie zarzuconych oskarżonej czynów, z kolei ustalony przez Sąd stan faktyczny jest jedynie pozorny i domniemany, co jednak w błędnej ocenie Sądu I instancji nie stoi na przeszkodzie w skazaniu oskarżonej na karę za czyny, których w istocie nie popełniła, tym samym zastosowaniu reguł wprost przeciwnych, aniżeli wynikających z treści art. 5 § 2 kpk; f) pominięciu dowodu z dokumentacji nadesłanej przez D. – U., z której wynika, iż kwestionowane prace zostały faktycznie wykonane (art. 4 kpk); II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę zaskarżonego orzeczenia, polegający na pozbawionym należytych podstaw dowodowych ustaleniu: a) jakoby oskarżona K. L. dopuściła się popełnienia zarzucanego jej aktem oskarżenia czynu, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że oskarżona jedynie zaewidencjonowała objęte aktem oskarżenia dowody księgowe/faktury, co nie jest czynem zabronionym prawem, gdyż jak wskazał Sąd I instancji nie ustalono kto te dokumenty stworzył; b) jakoby działanie oskarżonej było celowe i świadome, podczas gdy było to tylko wykonywanie zleceń powierzonych jej w ramach obowiązków służbowych; c) jakoby prace objęte aktem oskarżenia faktury nie odzwierciedlały wykonanej pracy, podczas gdy z dowodów osobowych, jak też z pisma dzielnicy W. – U. wynika, iż prace objęte dokumentami księgowymi zostały wykonane. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Stosownie do treści art. 457 § 2 kpk w zw. z art. 423 § 1a kpk Sąd Okręgowy ograniczył zakres uzasadnienia, poprzestając na ustosunkowaniu się do argumentów zawartych w apelacji obrońcy oskarżonej K. L., który jako jedyny złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia. Skonfrontowanie zarzutów obrazy art. 4 kpk, art. 5 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk oraz art. 424 § 2 kpk podniesionych przez obrońcę oskarżonej z przebiegiem postępowania pierwszoinstancyjnego w przedmiotowej sprawie oraz z pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku, doprowadziło Sąd Odwoławczy do przekonania, iż żaden z tych zarzutów nie znalazł potwierdzenia w kontestowanym orzeczeniu. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie kwestionowanego przez skarżącego faktu posłużenia się przez K. L. sfałszowanymi uprzednio przez nieustaloną osobę fakturami VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, których rzekomym wystawcą miała być spółka (...) Sp. z o.o., jak też wykazania przez nią kwot nabycia usług w korektach deklaracji VAT - 7 za miesiąc marzec 2015 roku, zawyżenia tym samym kwoty podatku naliczonego o 34 500 złotych i narażenia podatku od towarów i usług na uszczuplenie. Ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, generująca poczynione ustalenia, nie nasuwa jakichkolwiek zastrzeżeń. Tok rozumowania Sądu meriti jest zgodny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozbawiony luk, czytelny i poprawny logicznie. Sąd Rejonowy przeprowadził szczegółową analizę dowodów, precyzyjnie wskazując na konkretne przesłanki dokonanej przez siebie oceny. W efekcie, pierwszoinstancyjna ocena materiału dowodowego czyni zadość wymaganiom płynącym z art. 7 kpk, dlatego też korzysta z jego ochrony. Sąd Rejonowy analizował przy tym i rozważał wszystkie dowody zebrane w sprawie i nie pominął żadnego z nich, zachowując nakazany ustawą obiektywizm w stosunku do stron procesowych. Nie można przy tym zgodzić się z zarzutem skarżącego obrońcy, jakoby Sąd Rejonowy nie uwzględnił przy ustaleniu stanu faktycznego dowodu w postaci dokumentów nadesłanych przez Burmistrza Dzielnicy U. S. W. (uzasadnienie wyroku - karta 756v). Rzeczywiście w pisemnych motywach sporządzonych do wydanego orzeczenia zabrakło odniesienia się do tego dowodu i przeprowadzenia analizy zawartej w nim treści w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jednak skarżący nie zdołał wykazać, aby to uchybienie miało wpływ na treść wydanego wyroku. Z nadesłanej dokumentacji wynika bowiem jedynie to, że firma (...) Sp. z o.o. zrealizowała przedmiot zamówienia – utrzymanie zieleni niskiej na pasach drogowych ulic zarządzanych przez Dzielnicę U. m.st. W. w dniach od 25 lutego 2015 r. do 23 grudnia 2016 r. Z pisma dołączonego do akt sprawy wynika, że firma (...) Sp. z o.o. nie wykazała podwykonawców robót, a jedynie wskazała pracowników odpowiedzialnych za wykonanie oraz nadzór nad pracami. W żaden sposób zatem z dokumentów tych nie wynika, aby prace te, na rzecz Dzielnicy U. w W. wykonała spółka (...) Sp. z o.o. Zaznaczenia przy tym wymaga, że sprawujący nadzór nad pracami S. C. podał, że nie kojarzy firmy (...) Sp. z o.o. Przede wszystkim zaś, z uzupełnionego na etapie postępowania odwoławczego materiału dowodowego, tj. zeznań świadków N. D. i U. D. wynika jednoznacznie, że prowadzona przez nich spółka (...) Sp. z o.o. nigdy nie świadczyła usług polegających na „porządkowaniu terenu”, czy też pielęgnacji zieleni, zajmowała się jedynie pracami budowlanymi, zaś okazane świadkom faktury, stanowiące przedmiot niniejszego postępowania nie zostały przez nich wystawione i z całą pewnością nie dokumentują prac wykonanych przez spółkę (...) na rzecz (...) Sp. z o.o. W tej sytuacji odrzucić należy zarzuty niewłaściwej oceny wyjaśnień oskarżonych, zaprzeczających stawianym im zarzutom aktu oskarżenia. Zaznaczenia przy tym wymaga, że skarżący nie wskazał na czym miałyby polegać uchybienia Sądu I instancji w tym zakresie i w czym upatruje naruszenia przy dokonaniu tej oceny wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Apelacja jest bardzo ogólna, nie przedstawia rzeczowych argumentów na poparcie stawianych zarzutów, dlatego też należy uznać, że stanowi niczym niepopartą polemikę z prawidłowymi ustaleniami poczynionymi przez Sąd I instancji. Nie sposób także zgodzić się z tezą lansowaną w złożonym środku odwoławczym, jakoby K. L., jako księgowa działając w ramach obowiązków służbowych jedynie zaksięgowała kwestionowane faktury nie wiedząc, że są nierzetelne. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że to ona była inicjatorką przedsięwzięcia i pośrednikiem pomiędzy firmami (...) Sp. z o.o. i (...) Sp. z o.o. zajmowała się bowiem także księgowością w firmie (...) Sp. z o.o. Miała też między innymi przekazywać należność za wykonane rzekomo prace przedstawicielowi spółki (...) - potwierdziła swoim podpisem rzekome przyjęcie w tym celu gotówki od M. P. (49-52). Powiązanie to nie budzi wątpliwości w świetle zeznań świadków przesłuchanych przed Sądem II instancji. Bezspornym jest także w świetle zeznań U. D., że takich pieniędzy nigdy od K. L. nie otrzymał. Zatem przedstawione dowody wskazujące na przekazanie pieniędzy oskarżonej przez M. P. uznać należy za przeznaczone jedynie celom niniejszego postępowania i wsparciu linii obrony oskarżonych zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Na świadome działalnie oskarżonej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. wspólnie i w porozumieniu z M. P. wskazuje także ustalony w sprawie motyw działania, a mianowicie sporządzenie korekty deklaracji VAT-7 za marzec 2015 r. po kontroli skarbowej przeprowadzonej uprzednio w spółce (...) Sp. z o.o. i przedstawienie w niej faktur VAT na kwotę odpowiadającą dokładnie tej, o jaką zawyżono uprzednio podatek, a także niezaewidencjonowanie tych faktur w rejestrze zakupu za marzec 2015 r. Nie ma wpływu na odpowiedzialność karną w tej sprawie oskarżonej K. L. to, że nie wskazano sprawcy sfałszowania przedmiotowych faktur. Ustalono bowiem ponad wszelką wątpliwość, że oskarżona mając świadomość, że faktury są nierzetelne, tj. że zawarta w nich treść nie odzwierciedla rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, posłużyła się nimi składając korektę deklaracji VAT – 7. Nie ulega w związku z tym wątpliwości, że swoim działaniem wyczerpała znamiona przypisanych jej przestępstw. W niniejszej sprawie nie zaistniały także wątpliwości, jakich nie dało się rozstrzygnąć w drodze postępowania dowodowego, a tylko takie winny być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego. Jeżeli z materiału dowodowego wynikają różne wersje wydarzeń to nie jest to równoznaczne z istnieniem niedających się usunąć wątpliwości w rozumieniu art. 5 § 2 kpk, gdyż w takim przypadku sad orzekający zobowiązany jest do dokonania ustaleń na podstawie swobodnej oceny dowodów i dopiero wówczas, gdy wątpliwości nie zostaną usunięte, należy tłumaczyć je na korzyść oskarżonego. Dlatego też przepisy art. 5 § 2 kpk i art. 7 kpk mają charakter rozłączny, a zastosowanie art. 5 § 2 kpk jest możliwe wówczas, gdy mimo przeprowadzenia wszystkich możliwych dowodów oraz dokonania ich oceny, spełniającej wymogi określone w art. 7 kpk pojawią się wątpliwości, których nie da się wyeliminować. W przedmiotowej sprawie takich wątpliwości Sąd I instancji nie powziął. Z tych względów zarzuty podniesione w apelacji uznano za niezasadne. Wniosek - o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonej od zarzucanych jej czynów; - o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Bezzasadność podniesionych zarzutów warunkowała niezasadność wniosków. Brak okoliczności, które należałoby uwzględnić z urzędu, powodujących konieczność uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 23 maja 2024 r. sygn. akt II K 316/23 w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Niezasadność wniesionych apelacji i podniesionych w nich zarzutów. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Koszty Procesu P unkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Na podstawie art. 636 kpk oraz 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych, Sąd orzekł od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze. PODPIS
II KK 503/23
C. został oskarżony o to, że: I. w dniu 6 października 2016 r. w P., w woj.[…], działając wspólnie i w porozumieniu z M. F., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając z zamiarem doprowadzenia organu podatkowego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, jako pełnomocnik […] Sp. z o.o. uprawniony do wystawiania w jej imieniu faktur, wystawił na rzecz […] Sp. z o.o. nierzetelną fakturę […], poświadczającą nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne, czyli fikcyjną sprzedaż myjni samochodowej, którą następnie M.
II K 460/22
Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 460/22 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.
II AKa 366/15
zmienia zaskarżony wyrok w odniesieniu do oskarżonego J.
II K 69/19
Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V KK 371/18 POSTANOWIENIE Dnia 10 lipca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 lipca 2019 r. sprawy A. D. skazanego za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 27 grudnia 2017 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w L. z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt III K (…) postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEA. D. i M. G. zostali oskarżeni o to, że:I.w okresie od 25 września 2000 r. do listopada 2001 r. w L. i innych miejscowościach, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając czynem ciągłym, z zamiarem stworzenia i wykorzystania pozorów okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług o zwrocie kwoty podatku naliczonego VAT, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników urzędów skarbowych w Ż., K., R. i L., co do zaistnienia podstaw do rozliczenia kwoty podatku naliczonego VAT w związku z rzekomym przeprowadzeniem operacji gospodarczych przez podmioty o nazwach E. Sp. z o.o. w T., K. w K., S. S.A. w R., W.

Sp. z o.o. w R., T. Sp. z o.o. w L. i C. sp. z o.o. w L. oraz inne podmioty, poprzez stworzenie i wprowadzenie do dokumentacji księgowej tych podmiotów, faktur VAT poświadczających nieprawdę co do przeprowadzenia obrotu towarem o nazwie sprzęgła a w szczególności:- faktur sygnowanych przez firmę Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe S. w M. na rzecz firmy E. Sp. z o.o. z siedzibą w T. o numerach: (…) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 445.275,60 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 427.460 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 1.012.902 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 598.176,70 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 55.000 zł, na których podrobiono podpisy rzekomego ich wystawcy – S. S.,- faktur sygnowanych przez firmę E. Sp. z o.o. w T. na rzecz firmy K. w K. o numerach: (…) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 461.227,80 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 381.603,50 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 461.318 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 395.189,6 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 400.365,90 zł, (...) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 455.101,10 zł,- faktur sygnowanych przez firmę K. w K. na rzecz firmy S. S.A. w R. o numerach: (…) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 472.665 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 398.853,30 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 469.653,10 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 412.365,50 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 414.348,20 zł, (…) z dnia 29 września 2000r. kwota podatku VAT 470.911,40 zł- faktur sygnowanych przez firmę S. S.A. w R. na rzecz firmy W.

Sp. z o.o. w R. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000r. kwota podatku VAT 332.527,80 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r., kwota podatku VAT 248.896,20 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT420.613,50 zł, (…) z dnia 3 wrześni 2000 r. kwota podatku VAT 422.634,50 zł, (…) z dnia 2 listopada 2000 r. kwota podatku VAT 147.801,60 zł, oraz na rzecz firmy T. Sp. z o.o. w L. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000r. kwota podatku VAT 482.121,70 zł, (…) z dnia 30 września 2000r. kwota podatku VAT 406.833,86 zł, (…) z dnia 30 września 2000r. kwota podatku VAT 230.134,03 zł- faktur sygnowanych przez firmę W.

Sp. z o.o. w R. na rzecz Z. S.A. w R. o numerze (…) z dnia 24 listopada 2000 r. kwota podatku VAT 91.215,17 zł, na rzecz Centrali Handlowo-Usługowej H. S.A. w R. o numerze (…) z dnia 1 grudnia 2000 r. kwota podatku VAT 271.454 zł, na rzecz S. w M. o numerze (…) z dnia 31 stycznia 200 lr. kwota podatku VAT 132.930,5 zł, na rzecz A. w L. o numerze (…) z dnia 31 maja 2001r. kwota podatku VAT 159.389,3 zł, na rzecz E. Sp. z o.o. w G. o numerze (…) z dnia 18 lipca 2001 r. kwota podatku VAT 75.587,34 zł, na rzecz Z. w P. o numerze (…) z dnia 28 września 2001 r. kwota podatku VAT 38.513,75 zł, na rzecz Z. w P. o numerze (…) z dnia 2 listopada 2001 r. kwota podatku VAT 120.875,5 zł,- faktur sygnowanych przez firmę T.

Sp. z o.o. w L. na rzecz C. Sp. z o.o. w L. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000r. kwota podatku VAT 494.918,82 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 643.461,31 zł, doprowadził Skarb Państwa reprezentowany przez Urząd Skarbowy w L. i Urząd Skarbowy w R. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości na łączną kwotę co najmniej 2.715.325,66 złotych, to jest o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., art. 271 § 1 i § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.II.w okresie od 25 września 2000r. do listopada 2001 r. w L. i innych miejscowościach, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając czynem ciągłym, z zamiarem stworzenia i wykorzystania pozorów okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług o zwrocie kwoty podatku naliczonego VAT, po uprzednim wprowadzeniu w błąd pracowników Urzędów Skarbowych w Ż., K., R. i L., co do zaistnienia podstaw do rozliczania kwoty podatku naliczonego VAT w związku z rzekomym przeprowadzeniem operacji gospodarczych przez podmioty o nazwach:

E. Sp. z o.o. w T., K. w K., S. SA. w R., W. Sp. z o.o. w R., T. Sp. z o.o. w L. i C. Sp. z o.o. w L. oraz inne podmioty, poprzez stworzenie i wprowadzenie do dokumentacji księgowej tych podmiotów, faktur VAT poświadczających nieprawdę co do przeprowadzenia obrotu towarem o nazwie sprzęgła, a w szczególności:- faktur sygnowanych przez firmę Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe S. w M. na rzecz firmy E. Sp. z o.o. z siedzibą w T. o numerach: (…) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 445.275,60 zł, (…)m z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 427.460 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 1.012.902 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 598.176,70 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 55.000 zł, na których podrobiono podpisy rzekomego ich wystawcy – S. S.,- faktur sygnowanych przez firmę E. Sp. z o.o. w T. na rzecz firmy K. w K. o numerach: (..) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 461.227,80 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 381.603,50 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 461.318 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 395.189,6 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 400.365,90 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 455.101,10 zł,- faktur sygnowanych przez firmę K. w K. na rzecz firmy S. S.A. w R. o numerach: (…) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 472.665 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 398.853,30 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 469.653,10 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 412.365,50 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 414.348,20 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 470.911,40 zł,- faktur sygnowanych przez firmę S. S.A. w R. na rzecz firmy W.

Sp. z o.o. w R. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 332.527,80 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 248.896,20 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 420.613,50 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 422.634,50 zł, (…) z dnia 2 listopada 2000 r. kwota podatku VAT 147.801,60 żł oraz na rzecz firmy T. Sp. z o.o. w L. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 482.121,70 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 406.833,86 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 230.134,03 zł, - faktur sygnowanych przez firmę W.

Sp. z o.o. w R. na rzecz Z. S.A. w R. o numerze (...) z dnia 24 listopada 2000 r. kwota podatku VAT 91.215,17 zł, na rzecz H. S.A. w R. o (…) z dnia 1 grudnia 2000 r. kwota podatku VAT 271.454 zł, na rzecz S. w M. o numerze (…) z dnia 31 stycznia 2001r. kwota podatku VAT 132.930,5 zł, na rzecz A. w L. o numerze (…) z dnia 31 maja 2001 r. kwota podatku VAT 159.389,3 zł, na rzecz E. Sp. z o.o. w G. o numerze (…) z dnia 18 lipca 2001 r. kwota podatku VAT 75.587,34zł, na rzecz Zakładów M. w P. o numerze (…) z dnia 28 września 2001 r. kwota podatku VAT 38.513,75 zł, na rzecz Zakładów M. w P. o numerze (…) z dnia 2 listopada 2001 r. kwota podatku VAT 120.875,5 zł,- faktur sygnowanych przez firmę T.

Sp. z o.o. w L. na rzecz C. Sp. z o.o. w L. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 494.918,82 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 643.461,31 zł,naraził Skarb Państwa, reprezentowany przez wyżej wymienione Urzędy Skarbowe na bezpodstawny zwrot podatku VAT na łączną kwotę co najmniej 12.144.183,25 złotych, to jest o przestępstwo z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s.Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt III K (…), Sąd Okręgowy w L.: - oskarżonych M. G. i A. D. uznał za winnych tego, że w okresie od 25 września 2000 r. do listopada 2001 r. w L. i innych miejscowościach, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając czynem ciągłym, z zamiarem stworzenia i wykorzystania pozorów okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług o zwrocie kwoty podatku naliczonego VAT, co do zaistnienia podstaw do rozliczenia kwoty podatku naliczonego VAT w związku z rzekomym przeprowadzeniem operacji gospodarczych przez podmioty o nazwach E. Sp. z o.o. w T., K. w K., S. S.A. w R., W.

Sp. z o.o. w R., T. Sp. z o.o. w L. i C. sp. z o.o. w L. oraz inne podmioty, po spowodowaniu wystawienia przez inne osoby niżej wymienionych faktur poświadczających nieprawdę co do zaistnienia operacji gospodarczych, uzasadniających naliczenie podatku VAT w następstwie podżegania tych osób do wystawienia tych faktur i udzielenia im pomocy w ich wystawieniu, poprzez przekazanie im niezbędnych danych do wystawienia tych faktur, a to danych nabywcy, przedmiotu sprzedaży, sposobu uregulowania i terminu płatności oraz po wystawieniu przez inne osoby niżej wymienionych faktur poświadczających nieprawdę co do zaistnienia operacji gospodarczych, uzasadniających naliczenie podatku VAT, posłużył się nimi, poprzez ich wprowadzenie do dokumentacji księgowej podmiotów o nazwach:

E. Sp. z o.o. w T., K. w K., S. S.A. w R., W. Sp. z o.o. w R., T. Sp. z o.o. w L. i C. Sp. z o.o. w L., a w szczególności:1.faktur sygnowanych przez firmę Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe S. w M. na rzecz firmy E. Sp. z o.o. z siedzibą w T. o numerach: (…) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 445.275,60 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 427.460 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 1.012.902 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 598.176,70 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 55.00 zł, na których podrobiono podpisy rzekomego ich wystawcy – S. S.,2.faktur sygnowanych przez firmę E. Sp. z o.o. w T. na rzecz firmy K. w K. o numerach: (..) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 461.227,80 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 381.603,50 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 461.318 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 395.189,6 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 400.365,90 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 455.101,10 zł,3.faktur sygnowanych przez firmę K. w K. na rzecz firmy S. S.A. w R. o numerach: (…) z dnia 25 września 2000 r. kwota podatku VAT 472.665 zł, (…)z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 398.853,30 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 469.653,10 zł, (…) z dnia 29 września 2000r. kwota podatku VAT 412.365,50 zł, (…) z dnia 29 września 2000 r. kwota podatku VAT 414.348,20 zł, (…) z dnia 29 września 2000r. kwota podatku VAT 470.911,40 zł4.faktur sygnowanych przez firmę S. S.A. w R. na rzecz firmy W.

Sp. z o.o. w R. o numerach:(…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 332.527,80 zł,(…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 248.896,20 zł,(…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 420.613,50 zł,(…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 422.634,50 zł,(…) z dnia 2 listopada 2000r. kwota podatku VAT 147.801,60 zł, oraz na rzecz firmy T. Sp. z o.o. w L. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 482.121,70 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 406.833,86 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 230.134,03 zł5.faktur sygnowanych przez firmę W.

Sp. z o.o. w R. na rzecz Z. S.A. w R. o numerze (…) z dnia 24 listopada 2000 r. kwota podatku VAT 91.215,17 zł, na rzecz H. S.A. w R. o numerze (…) z dnia 1 grudnia 2000 r. kwota podatku VAT 271.454 zł, na rzecz S. w M. o numerze (…) z dnia 31 stycznia 2001 r. kwota podatku VAT 132.930,5 zł, na rzecz A. w L. o numerze (…) z dnia 31 maja 2001r. kwota podatku VAT 159.389,3 zł, na rzecz E. Sp. z o.o. w G. o numerze (…) z dnia 18 lipca 2001 r. kwota podatku VAT 75.587,34 zł, na rzecz Zakładów M. w P. o numerze (…) z dnia 28 września 2001 r. kwota podatku VAT 38.513,75 zł, na rzecz Zakładów M. w P. o numerze (…) z dnia 2 listopada 2001 r. kwota podatku VAT 120.875,5 zł,6.faktur sygnowanych przez firmę T.

Sp. z o.o. w L. na rzecz C. Sp. z o.o. w L. o numerach: (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 494.918,82 zł, (…) z dnia 30 września 2000 r. kwota podatku VAT 643.461,31 zł,przez co stworzyli pozory zaistnienia z udziałem tych podmiotów gospodarczych takich operacji gospodarczych i czyn ten zakwalifikował z art.271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 kk w zw. z art. 33 § 2 k.k. wymierzył kary oskarżonemu A. D. 2 (dwa) lata pozbawienia wolności oraz grzywnę w ilości 300 stawek dziennych w wysokości po 50 złotych każda (punkt I),- oskarżonych A.

D. oraz M. G. uniewinnił od popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, a kosztami postępowania w tej części obciążył Skarb Państwa (punkt II),- na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu A. D. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 30 listopada 2005 r. do dnia 3 kwietnia 2007 r. Wyrok zawiera także inne rozstrzygnięcia dotyczące drugiego z oskarżonych oraz w przedmiocie kosztów procesu. Od powyższego wyroku apelację wywiódł obrońca oskarżonego A.

D., który zaskarżył wymieniony wyrok w części dotyczącej uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu zakwalifikowanego z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k. zarzucając mu:1)„obrazę przepisów postępowania, a to art. 399 § 2 k.p.k. poprzez brak pouczenia o możliwości zmiany kwalifikacji, którą Sąd I instancji dokonał w chwili wystąpienia obrony beż możliwości złożenia wniosku o przesłuchanie w charakterze świadków J. A. i K. M. , który odmówił składania zeznań z uwagi na toczące się przeciwko nim postępowanie karne, a w chwili zamknięcia przewodu sądowego z informacji prokuratora wynikało, że postępowanie było prawomocnie zakończone, co spowodowało, że nie można było złożyć wniosek o ponowne ich przesłuchanie, co uniemożliwiło wszechstronne wyjaśnienie sprawy;2)błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, wyrażający się w dokonaniu błędnej oceny ustaleń przeprowadzonych w toku postępowania dowodowego, w szczególności w zakresie oceny dowodów z wyjaśnień oskarżonego A.

D. oraz świadków, w tym pracowników Urzędu Skarbowego w R., co skutkowało przyjęciem, iż oskarżony A. D. wyczerpał znamiona czynu z art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k. i za to na podstawie art.271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art.33 § 2 k.k., gdy prawidłowa ocena zebranego w toku postępowania sądowego materiału dowodowego prowadzi do przeciwstawnych wniosków, a w szczególności do stwierdzenia braku znamion czynu zabronionego;3)obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zakresie, w którym stanowi, że warunkiem prawidłowej, swobodnej oceny jest jej dokonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, a także art. 410 k.p.k. przez wydanie wyroku na podstawie tylko części ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego, co polega na pominięciu przez Sąd I instancji części istotnych wyjaśnień oskarżonego oraz istotnych zeznań świadków i dokumentów, w tym wyników kontroli pracowników Urzędu Skarbowego w R., którzy jako jedyni mieli dostęp do pełnej dokumentacji oraz możliwości zapoznania się z zakupionym towarem oraz wystawionymi fakturami uznanymi przez nich za prawidłowe w rozliczeniu podatków w miesiącu październiku za zakup towarów w wrześniu, która to obraza miała wpływ na treść zapadłego orzeczenia, poprzez błędnie poczynione ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę orzeczenia i w ich następstwie niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego art. 271 § 1 i 3 k.k. i art. 273 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k. i za to na podstawie art.271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art.33 § 2 k.k., podczas gdy nie było podstaw, aby taki przepis zastosować;4)naruszenie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez brak wskazań, jakie fakty sąd uznał za udowodnione, a jakie za nieudowodnione, na jakich dowodach oparł się, a w szczególności na podstawie jakich faktów stwierdził, iż oskarżony namawiał do wystawienia faktur sprzedaży przez Spółkę S.S.A., gdy wystawienie faktur sprzedaży wynikało wprost z ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym, które to przepisy obowiązywały w 2000 r.”Podnosząc powyższy zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do A.

D. i uniewinnienie oskarżonego, a z ostrożności procesowej o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Wyrok Sądu Okręgowego został również zaskarżony apelacją wywiedzioną przez obrońcę drugiego z oskarżonych i prokuratora. Prokurator zaskarżył orzeczenie na niekorzyść obu oskarżonych zarzucając mu:I.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o winie oskarżonych A. D. i M. G., polegający na wyrażeniu poglądu, iż dowody ujawnione na rozprawie nie są wystarczające do uznania tych oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im czynów opisanych w punkcie II części wstępnej wyroku, jakkolwiek dowody i okoliczności sprawy rozważone w ich wzajemnym powiązaniu prowadzą do odmiennego wniosku, że oskarżeni A.

D. i M. G. dopuścili się zarzucanych im czynów,II. obrazę przepisów postępowania karnego, w szczególności art. 14 k.p.k., art. 399 § 1 k.p.k., art. 414 § 2 pkt 1 k.p.k. poprzez pominięcie przy rozpoznaniu, w zakresie czynów oskarżonych A. D. i M. G., opisanych w punkcie II części wstępnej wyroku, rozstrzygnięcia w zakresie odpowiedzialności karnej oskarżonych z art. 62 § 2 k.k.s. pomimo, iż z dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych wynika, że zachowanie oskarżonych A. D. i M. G. wypełniło znamiona art. 76 § 1 k.k.s., art. 56 § 1 k.k.s., art. 62 § 2 k.k.s., art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art. 7 § 1 k.k.s. i art. 9 § 3 k.k.s., które to uchybienie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku,III.rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności i grzywny wymierzonych oskarżonemu A.

D. za popełnienie czynów opisanych w punkcie I części wstępnej wyroku, poprzez orzeczenie tej kary w zbyt niskiej wysokości, mimo że rozmiar i zakres przestępczej działalności oskarżonego A. D., rodzaj i rozmiar ujemnych następstw tej działalności dla pokrzywdzonych, motywacja i czas popełnienia przypisanych im czynów, ocenione należycie, wymagały orzeczenia kary wyższej, adekwatnej do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów, stopnia jego zawinienia,IV.rażącą niewspółmierność kar pozbawienia wolności i grzywny wymierzonych oskarżonemu M.

G. za popełnienie czynów opisanych w punkcie I części wstępnej wyroku, poprzez orzeczenie tej kary w zbyt niskiej wysokości, mimo, że rozmiar i zakres przestępczej działalność oskarżonego M. G. , rodzaj i rozmiar ujemnych następstw tej działalności dla pokrzywdzonych, motywacja i czas popełnienia przypisanych im czynów, ocenione należycie, wymagały orzeczenia kary wyższej, adekwatnej do stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów stopnia jego zawinienia, i wniósł:I.o uchylenie punktu 2. zaskarżonego wyroku sądu I instancji, zawierającego rozstrzygnięcie, co do czynów opisanych w punkcie II części wstępnej wyroku wobec oskarżonych A.

D. i M. G. i umorzenie postępowania w tym zakresie wobec przedawnienia karalności tego czynu,II.o zmianę punktu 1. zaskarżonego wyroku sądu I instancji, zawierającego rozstrzygnięcie co do czynów opisanych w punkcie 1 części wstępnej wyroku wobec oskarżonych A. D. i M. G. , poprzez wymierzenie im kar w wysokości wnioskowanej przez prokuratora, a to wobec:1) oskarżonego A. D. - kary 3 lat pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 300 stawek po 50 zł,2) oskarżonego M. G. - kary 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, grzywny w wysokości 300 stawek po 50 zł.Wyrokiem z dnia 27 grudnia 2017 r., II AKa (…), Sąd Apelacyjny w (…):

I.zmienił zaskarżony wyrok wobec oskarżonych A. D. i M. G. w ten sposób, że czyn przypisany w pkt I części rozstrzygającej zakwalifikował z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., w podstawie wymiaru kary pominął art. 11 § 3 k.k., zaś orzeczone za to przestępstwo kary pozbawienia wolności obniżył wobec oskarżonego A. D. do roku i 4 miesięcy, oskarżonego M. G. do roku i 6 miesięcy,II.uchylił zaskarżony wyrok wobec oskarżonych A. D. i M. G. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt.

II części rozstrzygającej i na podstawie art.17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art.113 § 1 k.k.s w zw. z art.44 § 1 pkt 1 i § 5 k.k.s. o czyn zarzucany w pkt. II części wstępnej tj. przestępstwo skarbowe z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2005r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. umorzył, a wydatkami w tym zakresie poniesionymi obciążył Skarb Państwa,III.utrzymał w mocy zaskarżony wyrok w pozostałym zakresie wobec oskarżonych A. D. i M. G..Wyrok zawiera także rozstrzygnięcia dotyczące zaliczenia na poczet kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia wolności oraz w przedmiocie kosztów procesu.

Powyższy wyrok został zaskarżony kasacją przez obrońcę skazanego A. D., który zaskarżył orzeczenie w całości zarzucając mu:„II. rażące naruszenie i mające istotny wpływ na treść wyroku przepisów prawa materialnego, tj. art. 271 § 1 i 3 k.k. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż oskarżony A. D. wystawił tzw. puste faktury, gdy tymczasem zarówno zakup przedmiotowych sprzęgieł był rzeczywisty, jak również rzeczywista była dalsza ich odsprzedaż,III. na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. i 526 § 1 k.p.k. rażące naruszenie prawa procesowego poprzez pominięcie dowodów potwierdzających zasady obrotu towarowego oraz zasady rozliczeń, a więc kluczowych okoliczności stanowiących o tym, czy doszło do jakiegokolwiek ze strony A.

D. uszczuplenia podatkowego, a tym samym czy doszło do działania przeciwko dokumentom, które potwierdzały realność transakcji,IV. na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. i 526 § 1 k.p.k. rażące naruszenie prawa procesowego poprzez pominięcie dowodów organów skarbowych i przyjęcie uszczuplenia podatkowego na podstawie niewiadomych wyliczeń, gdy tymczasem organa skarbowe jednoznacznie stwierdziły, iż nie występuje uszczuplenie podatkowe, transakcję ujęto w stosownej ewidencji podatkowej i zadeklarowano do Urzędu Skarbowego, a podatki z dalszej odsprzedaży sprzęgieł zostały zapłacone (poza kwotą podatku VAT z 2005 roku, w wysokości około 200.000,- zł, z uwagi na brak możliwości dopilnowania prawidłowego rozliczenia tej kwoty przez A.

D. , który został aresztowany w tej sprawie i w tym czasie przebywał w Areszcie Śledczym),IV.naruszenie art. 454 § 1 k.p.k. poprzez zmianę wyroku uniewinniającego na wyrok uznający oskarżonego winnym zarzucanego mu występku z art. 76 § 1 k.k.s. w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w brzmieniu obowiązującym do 17 grudnia 2005 r. w zw. z art. 2 § 2 k.k.s. i umorzenie postępowania z powodu przedawnienia”.Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego, z przyczyn szczegółowo wskazanych poniżej, okazała się oczywiście bezzasadna.

Na wstępie przypomnieć wypada, że celem postępowania kasacyjnego jest wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest bowiem postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary (tak trafnie Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniu z dnia 13 maja 2014 r. w sprawie IV KK 125/14, LEX nr 1463638).

Należy również podkreślić, że dla prawidłowego podniesienia zarzutu kasacyjnego nie wystarczy stwierdzenie, że sąd odwoławczy określonego zarzutu nie rozpoznał (czym naruszył art. 433 § 2 k.p.k.), tudzież nie rozważył go należycie (dopuszczając się obrazy art. 457 § 3 k.p.k.), ale konieczne jest wykazanie, że przy dokonywaniu kontroli odwoławczej uchybienie zaistniało w rzeczywistości, a nadto opisanie na czym ono polegało i dlaczego stanowi tak rażące naruszenie przepisów, że można je przyrównywać w swych skutkach do uchybienia w postaci bezwzględnej podstawy odwoławczej (tak trafnie Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 marca 2017 r., III KK 490/16, LEX nr 2294385).Zwrócenie uwagi na te dwie ważne, a ewidentnie zignorowane przez skarżącego kwestie, było konieczne.

Lektura kasacji prowadzi bowiem do wniosku, że jej autor nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku wykazania, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przez sąd odwoławczy przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. I nie chodzi bynajmniej o to, że zarzuty podniesione w punktach II – IV kasacji nie zostały wyraźnie i wprost oparte na twierdzeniu o naruszeniu któregokolwiek z wymienionych wyżej przepisów, ale o to, że autor zarzuty te powiązał z rzekomo wadliwym procedowaniem instancji ad quem jedynie dla zamaskowania ich rzeczywistego charakteru.

Lektura uzasadnienia nadzwyczajnego środka zaskarżenia nader wyraźnie wskazuje bowiem, iż formułując i uzasadniając powyższe zarzuty obrońca skazanego w istocie polemizuje z rozstrzygnięciem sądu pierwszej instancji i to co więcej z dokonaną przez ów sąd oceną materiału dowodowego, ewidentnie zmierzając do wywołania ponownej kontroli odwoławczej. Najistotniejsze jest jednak to, że twierdzenia o rzekomym naruszeniu przez Sąd Okręgowy przepisów prawa procesowego, których to błędów miał nie dostrzec sąd odwoławczy, są oparte na gołosłownej, nie znajdującej jakiegokolwiek oparcia w aktach sprawy, argumentacji.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut podniesiony w punkcie V kasacji. Dotyczy on co prawda procedowania sądu odwoławczego, to jednak z uwagi na treść rozstrzygnięcia tego sądu jego podniesienie w tym zakresie było niedopuszczalne. Co więcej, był on również merytorycznie nietrafny.Odnosząc się do zarzutu podniesionego w punkcie II kasacji należy stwierdzić, że jest on zarzutem obrazy prawa materialnego wyłącznie z nadanej mu przez skarżącego nazwy. Zarówno bowiem treść tego zarzutu, jak i argumentacja przywołana na jego poparcie w uzasadnieniu środka zaskarżenia wskazują, że u jego podstaw leży argumentacja kwestionująca dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne.

Obraza prawa materialnego może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy stan faktyczny został w orzeczeniu prawidłowo ustalony. Zasadniczo zatem nie można skutecznie podnieść tego rodzaju zarzutu w sytuacji, gdy skarżący podważa trafność ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2017 r., II KK 31/17, LEX nr 2278309). Przy tej okazji trzeba również wspomnieć, że treść uzasadnienia kasacji wskazuje, że z rzeczywistego charakteru analizowanego zarzutu zdawał sobie sprawę i sam autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia.

Nie sposób bowiem inaczej interpretować użytego przez skarżącego zwrotu „poniżej przedstawiam dodatkowe wyjaśnienia dotyczące stanu faktycznego, albowiem wskazany w kasacji zarzut w postaci błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia jest istotny i ma znaczenie prawne”. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze sygnalizowaną wyżej niedopuszczalność opierania kasacji na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych, nie budzi wątpliwości, że zarzut podniesiony w punkcie II kasacji musiał zostać oceniony jako oczywiście bezzasadny.Na identyczną ocenę zasługiwały również zarzuty wyartykułowane w dwóch kolejnych punktach kasacji.

Przy ich formułowaniu i uzasadnianiu skarżący, jak to już zostało wskazane wyżej, oparł się bowiem zasadniczo na argumentacji kwestionującej ocenę materiału dowodowego dokonaną przez sąd pierwszej instancji. Nie tylko bowiem nie powiązał tych zarzutów wprost z treścią art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., ale nawet w uzasadnieniu kasacji nie wskazał, jakich to konkretnie uchybień w toku postępowania kontrolnego dopuścił się sąd odwoławczy. Lektura nadzwyczajnego środka zaskarżenia prowadzi wniosku, że w ocenie skarżącego błąd sądu odwoławczego polegał po prostu na tym, że zaakceptował ocenę materiału dowodowego dokonaną przez sąd pierwszej instancji, a którą skarżący uznał za wadliwą.

Wybitnie polemiczna argumentacja wyraźnie wskazuje, iż celem autora kasacji było doprowadzenie do sytuacji, w której Sąd Najwyższy ponownie oceni zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i tym samym przeprowadzi kolejną kontrolę odwoławczą. Argumenty te nie wykazały jednak jakichkolwiek rażących i mających istotny wpływ na treść wyroku błędów w procedowaniu organu ad quem. Pisemne motywy orzeczenia sądu odwoławczego nie pozostawiają jakichkolwiek wątpliwości, że sąd ten poddał wnikliwej analizie zarzuty podniesione w środku odwoławczym, w tym zwłaszcza zarzuty dotyczące sposobu dokonania przez sąd pierwszej instancji oceny materiału dowodowego.Sąd Apelacyjny w pełni zasadnie ocenił jako bezpodstawne, stojące także u podstaw analizowanych zarzutów kasacyjnych, twierdzenia o pominięciu dowodów (w kasacji określonych jako dowody „potwierdzające zasady obrotu towarowego” i „zasady rozliczeń” [których skarżący zresztą konkretnie nie określił] oraz „dowody organów skarbowych”.

Organ odwoławczy słusznie zauważył, że nie może być mowy o świadczącym o naruszeniu art. 410 k.p.k. pominięciu materiału dowodowego, w sytuacji, gdy sąd przeprowadza i ocenia określony dowód, ale nie czyni go podstawą ustaleń faktycznych z tego powodu, że odmawia mu waloru wiarygodności (k. 10724 v.).Co więcej, odnosząc się do zarzutu pominięcia przez sąd pierwszej instancji dowodów pochodzących od organów skarbowych, sąd odwoławczy stwierdził trafnie, że organ meriti nie pominął „przy czynieniu treści ustaleń faktycznych informacji wynikających z dokumentów (protokołów) czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników US w R. (a w konsekwencji także związanych z nimi protokołów przesłuchania pracowników te czynności przeprowadzających), o czym przekonuje wskazanie tych protokołów w podstawie dowodowej (str. 17 uzasadnienia).

Trafnie przy tym oceniono, że dowody te (afirmowane przez apelującego jako w istocie najbardziej wartościowe dowodowo z uwagi na bliskość czasową, a przede wszystkim dysponowanie przez ten organ jakoby zdecydowanie najpełniejszym materiałem dowodowym) nie podważają dokonanych ustaleń o „pozorności” (w znaczeniu wyżej sprecyzowanym) zapisów przedmiotowych faktur w zakresie wartości sprzęgieł” (s. 20 uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego). Stanowisko to organ ad quem rzetelnie przy tym uzasadnił i w żaden sposób nie można zgodzić się z autorem kasacji, że w tej kwestii Sąd Apelacyjny oparł się jedynie na swoim przypuszczeniu.

Wnikliwej analizie sąd odwoławczy poddał również dokonaną przez organ a quo ocenę pozostałego materiału dowodowego, w tym w szczególności wycenę sporządzoną przez rzeczoznawcę M. M.. Nie sposób nie zgodzić się z trafną konstatacją organu odwoławczego, że stanowisko sądu pierwszej instancji, który uznał wspomniany dokument za niewiarygodny („w zakresie wyprowadzonych wniosków co do rynkowej wartości przedmiotowych sprzęgieł”), nie jest dowolne, gdyż znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym w opinii instytucji specjalistycznej i zeznaniach świadków.

Nie ma więc racji skarżący, gdy twierdzi, że opinia M. M. nie została „podważona inną wyceną wartości rynkowej”. Niezrozumiałe jest również zawarte w zarzucie kasacyjnym (pkt IV) stwierdzenie, że orzekające w sprawie sądy przyjęły uszczuplenie podatkowe na podstawie „niewiadomych wyliczeń”. W opisie czynu przypisanego skazanemu w punkcie 1 wyroku sądu meriti o żadnym uszczupleniu podatkowym nie ma bowiem mowy, a istotą czynu z art. 76 § 1 k.k.s., zarzuconego A. D. w punkcie II aktu oskarżenia, co do którego sąd odwoławczy ostatecznie umorzył postępowanie, jest narażenie na nienależny (wcześniej bezpodstawny) zwrot podatkowej należności publicznoprawnej.

Należnością publicznoprawną uszczuploną czynem zabronionym jest zaś wyrażona liczbowo kwota pieniężna, której nie uiszczono lub nie zadeklarowano (art. 53 § 27 k.k.s.). Jeśli nawet tłumaczyć użyty w przez skarżącego zwrot jako „przyjęcie przez sądy na podstawie niewiadomych wyliczeń, że wartość sprzęgieł, których dotyczyły opisane w zarzucie faktury była zawyżona” to zarzut ten należałoby uznać za bezpodstawny z tego powodu, że sąd pierwszej instancji ustalił tę okoliczność na podstawie precyzyjnie wskazanych i ocenionych dowodów.

Trzeba przy tym wspomnieć, że przekonanie sądu a quo, że faktury opisane w punkcie 1. wyroku sądu meriti nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, zostało również oparte na opiniach biegłych P. D. i E. M., które organ pierwszej instancji prawidłowo ocenił, co należycie zweryfikował sąd odwoławczy (k. 10728 - 10728 v.). Sąd Okręgowy, co nie uszło uwadze organu ad quem, nie oparł natomiast swojego rozstrzygnięcia na opinii biegłego D. K. (k. 10612 v. – 10613, 10728 v.). W tej sytuacji za całkowicie bezpodstawne należało uznać zawarte w uzasadnieniu kasacji stwierdzenie, że opinia sporządzona przez tego biegłego stała się podstawą rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego w L..

Nietrafna jest nadto konstatacja skarżącego, że sądy I i II instancji pominęły dowód z opinii Stowarzyszenia Rzeczoznawców Ekonomicznych w C. W uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji znajdują się bowiem odwołania do tego środka dowodowego (k. 10614 v. – 10615), które zresztą sam obrońca cytował w apelacji (k. 10659). Zarzut podniesiony w punkcie V kasacji nie zasługiwał na uwzględnienie. Był on bowiem zarzutem niedopuszczalnym w świetle art. 523 § 2 k.p.k., z którego wynika, że wniesienie kasacji na korzyść jest możliwe jedynie w przypadku skazania na bezwzględną karę pozbawienia wolności (ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji wnoszonej przez podmioty, o których mowa w art. 521 k.p.k. oraz opartej na zarzutach dotyczących uchybień z art. 439 § 1 k.p.k.).

Skoro zatem zarzut podniesiony w punkcie V kasacji z uwagi na fakt, że dotyczył orzeczenia umarzającego postępowanie, był zarzutem niedopuszczalnym należało go pozostawić bez rozpoznania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 kwietnia 2013 r., II KK 75/13, LEX nr 1321744). W tej sytuacji jedynie na marginesie należy zauważyć, że przepis art. 454 § 1 k.p.k. stanowi, że sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie.

Jest zaś oczywiste, że wyrok umarzający postępowanie nie ma charakteru wyroku skazującego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2019 r., V KS 20/19, LEX nr 2691579). Konkludując należało zatem stwierdzić, że wszystkie z podniesionych w kasacji zarzutów okazały się oczywiście bezzasadne, co uzasadniało jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Mając na uwadze trudną sytuację materialną skazanego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.