V KK 354/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 354/08

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Hofmański (przewodniczący)

SSN Antoni Kapłon

SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)

Protokolant Barbara Kobrzyńska

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Małgorzaty Wilkosz−Śliwy

w sprawie S. K.

skazanego z art. 209 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie

w dniu 8 grudnia 2008 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego – na korzyść skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w P.

z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt IV Ka […]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.

z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II K […]

uchyla zaskarżony wyrok i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu

Rejonowego w T. i przekazuje sprawę temu sądowi do ponownego

rozpoznania w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Rejonowego w T. oskarżony S. K. uznany został za

winnego popełnienia przestępstwa z art. 209 § 1 k.k. i za to wymierzono karę

jednego roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej

wykonania na okres 5 lat zobowiązując do wykonywania ciążącego na nim

obowiązku utrzymania małoletnich dzieci. Po rozpoznaniu apelacji wniesionej

przez prokuratora na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o

karze Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 21 listopada 2007 r. utrzymał

zaskarżony wyrok w mocy.

Kasację od tego wyroku na korzyść oskarżonego wniósł Prokurator

Generalny zaskarżając go w całości i zarzucił rażące i stanowiące bezwzględną

przyczynę uchylenia wyroku, określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., naruszenie

prawa procesowego, a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k., art. 607e § 1 k.p.k. i art.

17 § 1 pkt 11 k.p.k., polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych

okoliczności sprawy w wyniku czego doszło do skazania S.K. za popełnienie

przestępstwa z art. 209 § 1 k.k., pomimo istnienia negatywnej przesłanki

procesowej wyłączającej ściganie, gdyż przestępstwo to nie stanowiło podstawy

przekazania skazanego do Polski na mocy europejskiego nakazu aresztowania.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu

Okręgowego i utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego i

przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w T. do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja jest zasadna, albowiem Sąd Okręgowy rozpoznając apelację nie

skontrolował, czy oskarżony rzeczywiście został przekazany przez organ

sądowy Wielkiej Brytanii do Polski w wykonaniu wydanego w tej sprawie

europejskiego nakazu aresztowania, zważywszy że w aktach sprawy nie było

dokładnej informacji w tym przedmiocie. Tym samym nie poczyniono ustaleń,

czy przeciwko oskarżonemu może dalej toczyć się postępowanie karne za czyn

z art. 209 § 1 k.k., wobec wydania europejskiego nakazu aresztowania, którego

wykonanie należało do organu sądowego Wielkiej Brytanii z uwagi na

zatrzymanie oskarżonego na terytorium tego kraju. W świetle bowiem art. 607e

§ 1 k.p.k. osobę przekazaną można ścigać tylko za przestępstwo, które stanowiło

podstawę przekazania. Treść tego przepisu wskazuje, że brak zgody na

przekazanie, co do zasady, wyłącza dopuszczalność ścigania, a więc stanowi

ujemną przesłankę procesową z art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k. Natomiast w

postępowaniu odwoławczym ta okoliczność powoduje zaistnienie bezwzględnej

przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. W związku z tą kwestią

należy stwierdzić, że w stosunku do oskarżonego Sąd Okręgowy w P. wydał

dwa europejskie nakazy aresztowania, tj. w sprawie Sądu Rejonowego w T.

Roki Sądowe w C. (sygn. akt III Kop […]) oraz w niniejszej sprawie (sygn. akt

III Kop [...]). Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie sprawdzające

wykazało, że oskarżony S. K. został przekazany do Polski tylko na podstawie

europejskiego nakazu aresztowania wydanego przez Sąd Okręgowy w P. w

sprawie III Kop [...] Natomiast europejski nakaz aresztowania wydany w

niniejszej sprawie przez Sąd Okręgowy w P. – sygn. akt III Kop. [...] – nie

został uwzględniony przez organ sądowy Wielkiej Brytanii, gdyż w tym kraju

czyn z art. 209 § 1 k.k. nie jest przestępstwem (kserokopia pisma Urzędu ds.

Przestępczości Zorganizowanej w L. z dnia 6 lipca 2007 r.). Wobec tej

okoliczności w świetle art. 607e § 1 k.p.k. istniała przeszkoda procesowa w

ściganiu oskarżonego za przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. Jednakże trzeba też

zauważyć, że zgodnie z art. 607e § 3 pkt 7 k.p.k. osoba ścigana, po jej

przekazaniu, może złożyć przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy

oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w

odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem. W realiach

rozpoznawanej sprawy wobec braku wiedzy Sądów obu instancji co do braku

zgody sądu brytyjskiego na przekazanie oskarżonego, kwestia ta w ogóle nie

była rozważana. Stąd też, skoro obecnie ustalono, że oskarżony nie został

przekazany do Polski na podstawie europejskiego nakazu aresztowania

wydanego w niniejszej sprawie, aktualizuje się kwestia zastosowania

wskazanego przepisu.

Z tego też względu zaskarżony wyrok oraz utrzymany nim w mocy wyrok

Sądu Rejonowego zostały uchylone, a sprawa przekazana do ponownego

rozpoznania w postępowaniu przed tym sądem. Rozpoznając sprawę Sąd

Rejonowy powinien rozważyć zastosowanie przepisu art. 607e § 3 pkt 7 k.p.k.

Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.