V KK 352/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 352/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)‎SSN Andrzej Ryński‎SSN Józef Szewczyk (sprawozdawca)Protokolant Barbara Kobrzyńska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Zbigniewa Siejbika,‎w sprawie K. G.‎skazanego z art. 209 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie,‎w dniu 10 grudnia 2014 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść oskarżonego K. G.,‎od wyroku Sądu Okręgowego w P.‎z dnia 25 lipca 2014 r., ‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 27 marca 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w K. wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r.:I.oskarżonego K. G. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 209 § 1 k.k. i za to na mocy art. 209 § 1 k.k. skazał go na karę roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;II.na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie tak orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata;III.na podstawie art. 72 § 1 pkt 3 k.k. zobowiązał oskarżonego K.

G. do regularnego płacenia alimentów na rzecz pokrzywdzonego syna N. Ł.Orzeczenie zawiera też stosowne rozstrzygnięcie o kosztach postępowania.Powyższy wyrok w całości zaskarżył obrońca oskarżonego .Sąd Okręgowy w P. po rozpoznaniu apelacji wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r., , utrzymał zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.Od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 25 lipca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2014 r., kasację wywiódł Prokurator Generalny, który na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył powyższy wyrok w całości, na niekorzyść oskarżonego K.

G.Na zasadzie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k. oraz art. 537 § 1 i 2 k.p.k. Prokurator Generalny zarzucił rażącą obrazę przepisu prawa procesowego, a to art. 113 k.p.k., polegającą na niepodpisaniu wyroku przez sędziego, który brał udział w jego wydaniu, co stanowi uchybienie określone w art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w P. do ponownego rozpatrzenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja zasługuje na uwzględnienie.Stosownie do treści art. 113 k.p.k. wyrok podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego.

Niepodpisanie wyroku przez sędziego zgodnie z treścią art. 439 § 1 pkt 6 k.p.k. niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia skutkuje uchyleniem niepodpisanego wyroku.Analiza podpisów złożonych na wyroku Sądu Okręgowego w P. oraz treść oświadczenia sędziego D. M. – P. wskazują, że podpisało go dwóch sędziów Sądu Okręgowego M. S. i D. M. – P. (dwukrotnie) natomiast nie został podpisany przez sędziego Sądu Rejonowego delegowanego do Sądu Okręgowego K. S.Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.