V KK 352/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 352/05

POSTANOWIENIE

Dnia 24 listopada 2005r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna, w składzie następującym:

SSN Waldemar Płóciennik

na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 24 listopada 2005 r.

po rozpoznaniu

sprawy A. Ć.

skazanego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. i inne

z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Okręgowego w G.

z 29 października 2004 r., sygn. akt IV Ka [...]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.

z 17 grudnia 2003 r., sygn. akt II K [...]

na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1, 425 § 3 oraz 86 § 1 k.p.k. i

art. 624 § 1 w zw. z art. 518 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

1) pozostawić kasację bez rozpoznania;

2) zwolnić

skazanego

od

kosztów

sądowych

kasacyjnego, w tym od opłaty od kasacji.

postępowania

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie II K [...] Sąd Rejonowy w

S. wymierzył skazanemu A. Ć. karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia

wolności, na poczet której zaliczył skazanemu na podstawie art. 63 § 1 k.k.

okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od 7.12.2000 r. 13.03.2002 r.

W apelacji od tego wyroku obrońca skazanego zarzucał błąd w ustaleniach

faktycznych oraz rażącą niewspółmierność kary wnosząc o zmianę wyroku

poprzez wymierzenie skazanemu kary 2 lat pozbawienia wolności z

warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 5 lat. Na rozprawie

apelacyjnej obrońca wskazał nadto na wadliwość zaliczenia na poczet

orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu rzeczywistego pozbawienia

wolności skazanego w sprawie. Sąd Okręgowy w G. wyrokiem z 29

października 2004 r. w sprawie sygn. akt IV Ka [...] utrzymał w mocy

zaskarżone orzeczenie.

Wyrok sądu odwoławczego został zaskarżony w drodze kasacji przez

obrońcę skazanego. Skarżący zarzucił wyrokowi „ rażące naruszenie prawa

procesowego, mające wpływ na jego treść, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 2 k.p.k.

polegające na nieuwzględnieniu zarzutu obrońcy przedstawionego na rozprawie

apelacyjnej i wniosku o prawidłowe zaliczenie okresu tymczasowego

aresztowania i utrzymanie w mocy wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia 17

grudnia 2003 roku, w którym zamiast prawidłowego zaliczenia na poczet

orzeczonej kary pozbawienia wolności okresu tymczasowego aresztowania od

dnia 7 grudnia 2000 roku do dnia 13 marca 2001 roku, skazanemu A. Ć. na

poczet orzeczonej kary zaliczono okres od dnia 7 grudnia 2000 roku do dnia 13

marca 2002 roku, a także obrazę art.433 § 1 i 2 k.p.k., bowiem uzasadnienie

wyroku nie zawiera ani jednego słowa w przedmiocie postawionego przez

obrońcę A. Ć. zarzutu dotyczącego sposobu zaliczenia tymczasowego

aresztowania, a tym samym nie zawiera koniecznej w tym zakresie

argumentacji”. W następstwie tego zarzutu obrońca skazanego wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanego nim w mocy wyroku sądu I

instancji i przekazanie sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na kasację Prokurator Okręgowy w G. wniósł o jej

oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasację należało pozostawić bez rozpoznania.

Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania

przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 §

2 k.p.k. lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego

przywrócenia terminu. Według wskazanego art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu, do

którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia, jeżeli m.in. zachodzą

okoliczności, o których mowa w art. 429 § 1 k.p.k. Katalog tych okoliczności

zawiera także niedopuszczalność środka odwoławczego z mocy ustawy, która

ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Obrońca skazanego może przedsiębrać

czynności procesowe jedynie na korzyść skazanego (art. 86 § 1), co oznacza, że

nie może wnosić kasacji, której uwzględnienie sprowadzałoby się do działania

na jego niekorzyść. Nadto, w świetle art. 425 § 3 k.p.k. odwołujący się może, co

do zasady, skarżyć jedynie rozstrzygnięcie lub ustalenia naruszające jego prawa

lub szkodzące jego interesom. W realiach przedmiotowej sprawy nie sposób

wykazać, nawet uciekając się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu kasacji,

że wywiedziona ona została w interesie skazanego.

Nie ulega wątpliwości, że sąd I instancji błędnie określił okres

rzeczywistego pozbawienia wolności skazanego w sprawie, podlegający

zaliczeniu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności, a sąd odwoławczy

błędu tego nie skorygował. Oczywiste jest również, że treść pkt XII wyroku

sądu I instancji, odnosząca się do skazanego, jest następstwem omyłki – wszak z

informacji Zakładu Karnego w G. (k – 3665) wynika, że zwolnienie skazanego

nastąpiło 13 marca 2001 r. a nie 13 marca 2002 r. Opisane błędne

rozstrzygnięcie jest więc niewątpliwie korzystne dla skazanego, bowiem jego

konsekwencją jest zaliczenie na poczet kary okresu pozbawienia wolności

dłuższego o rok od rzeczywistej izolacji skazanego. Wniesienie kasacji

zawierającej omówiony zarzut łączy się z działaniem na niekorzyść skazanego,

co pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi wyżej przepisami. Nie ma przy

tym znaczenia fakt, iż sąd odwoławczy nie odniósł się do stanowiska obrońcy

skazanego wyrażonego na rozprawie apelacyjnej, bowiem sprostowanie omyłki

w trybie art. 105 § 1 k.p.k. bądź art. 420 § 1 i 2 k.p.k. może nastąpić w każdym

czasie. Procedowanie w jednym z tych trybów odbywać się będzie poza ramami

postępowania odwoławczego, zatem nie może dojść w tym układzie do

wskazywanego w uzasadnieniu kasacji naruszenia zakazu reformationis in

peius.

Na marginesie należy jedynie zauważyć, że zgodnie z art. 433 § 1 i 2

k.p.k. sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a

w zakresie szerszym o tyle, i ile ustawa to przewiduje, a nadto obowiązany jest

rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym.

Przypomnieć jednak trzeba, że jeśli środek odwoławczy pochodzi od obrońcy,

powinien m.in. zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz

uzasadnienie. Oznacza to, że przedmiotem rozważań sądu odwoławczego jest

pisemny środek odwoławczy i zawarte w nim zarzuty i wnioski. Nowy zarzut,

podnoszony ustnie w trakcie rozprawy apelacyjnej, może być przedmiotem

rozważań sądu odwoławczego jedynie wówczas, jeżeli pozwala na to ustawa, tj.

wówczas, jeżeli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 439, 440 bądź 455

k.p.k. (oczywiste jest, że ów „nowy” zarzut podnoszony przez obrońcę nie może

być

przejawem

działania

na

niekorzyść

oskarżonego).

Skorygowanie

rozstrzygnięcia o zaliczeniu okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na

poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności nie mogło więc być bezpośrednim

następstwem uwzględnienia zarzutu obrońcy skazanego podniesionego ustanie

na rozprawie apelacyjnej.

Kierując się powyższym należało orzec jak w pkt 1 postanowienia.

O kosztach orzeczono uwzględniając trudną sytuację majątkową

skazanego.