V KK 320/23 · Sąd Najwyższy

V KK 320/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski (przewodniczący)‎SSN Małgorzata Bednarek (sprawozdawca)‎SSN Ryszard Witkowski w sprawie I. Ż.‎skazanej z art. 222 § 1 k.k. i in.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,‎w dniu 17 stycznia 2024 r.,‎kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść‎od wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim‎z 24 lutego 2020 r., sygn. II K 59/20, 1. uchyla zaskarżony wyrok w części dot. rozstrzygnięcia co do środka zabezpieczającego tj. jego punkt IV;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim wyrokiem nakazowym ‎z 24 lutego 2020 r., o sygn. akt II K 59/20, I. Ż. uznał winną występku:1.z art. 222 § 1 k.k. i za ten czyn orzekł wobec niej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;2.z art. 226 § 1 k.k. i za ten czyn orzekł wobec skazanej karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie;3.z art. 190 § 1 k.k. i za ten czyn wymierzył karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznieW oparciu o przepis art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 85 a k.k. i art. 86 § 1 i 3 k.k. połączył orzeczone i wymierzył I.

Ż. karę łączną 7 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. W pkt IV w/w wyroku Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim w oparciu o przepis art. 93 a § 1 i 2 w zw. z art. 93 b § 1 i 3 k.k., art. 93 c pkt 5 k.k. orzekł wobec skazanej I.Ż. tytułem środka zabezpieczającego terapię uzależnień w SPP ZOZ - Przychodni Leczenia Uzależnień ul. […] w […] w związku z uzależnieniem od alkoholuKasację od powyższego wyroku na korzyść skazanej w części dotyczącej orzeczonego środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień wniósł Prokurator Generalny i na podstawie art. 523 § 1 k.p.k., art. 526 § 1 k.p.k., art. 537 ‎§ 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 502 § 2 k.p.k., polegające na orzeczeniu wobec I.

Ż. w postępowaniu nakazowym środka zabezpieczającego w postaci terapii uzależnień, niebędącego środkiem karnym, przepadkiem lub środkiem kompensacyjnym przewidzianym do orzeczenia w tym trybie wyrokiem nakazowymStawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w Starogardzie Gdańskim w zaskarżonej części.Sąd Najwyższy zważył co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego jest oczywiście zasadna, co uzasadniało jej rozpoznanie i uwzględnienie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Słusznie wskazano w niej, że zaskarżony wyrok zapadł z rażącym i mającym istotny wpływ na jego treść naruszeniem prawa procesowego.

Rację ma bowiem skarżący, że w art. 502 § 2 k.p.k. ustawodawca nie przewidział możliwości orzekania w postępowaniu nakazowym środków zabezpieczających jak to uczynił sąd meriti. Sąd Rejonowy w Starogardzie Gdańskim wykroczył bowiem poza katalog możliwych do orzeczenia, w postępowaniu nakazowym, środków Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł zatem jak w sentencji wyroku, o wydatkach sądowych za postępowanie kasacyjne rozstrzygnął w oparciu ‎o treść art. 638 k.p.k.[PGW][as]