V KK 308/13 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 308/13 WYCIĄG Z PROTOKOŁU Dnia 23 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący)‎SSN Tomasz Grzegorczyk‎SSA del. do SN Dariusz Kala (sprawozdawca) przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza,‎_______________________________________________________________ Na podstawie art. 531 § 1 kpk Sąd Najwyższy postanowił: I. pozostawić kasację bez rozpoznania; II. nie uwzględnić wniosku obrońcy skazanego o zasądzenie kosztów za sporządzenie i wniesienie kasacji;

III. zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIEZgodnie z art. 526 § 2 k.p.k., jeśli kasacja nie pochodzi od prokuratora, Prokuratora Generalnego, Rzecznika Praw Obywatelskich albo Rzecznika Praw Dziecka, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym. W przepisie tym ustawodawca wprowadza tzw. przymus adwokacko – radcowski, chcąc zagwarantować wysoki poziom merytoryczny i formalny nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Ponadto wspomniany przymus ma minimalizować ryzyko wnoszenia oczywiście bezzasadnych kasacji.

Skoro środek ten powinien być nie tylko podpisany, ale również sporządzony przez podmiot profesjonalny, z jego treści musi jednoznacznie wynikać, że w przygotowanie tego dokumentu procesowego włożono określony wkład intelektualno – koncepcyjny i jest to wkład samego autora kasacji.Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że dokument podpisany przez adwokata L. C. opatrzony nagłówkiem „Kasacja oskarżonego”, nie zawiera żadnego wkładu intelektualno – koncepcyjnego pochodzącego od adwokata.

Oba zarzuty sformułowane w tym dokumencie stanowią dosłowne powtórzenie zarzutów zamieszczonych w załączonym do niego piśmie procesowym skazanego z 22.07.2013 r. Uzasadnienie „kasacji” obrońcy skazanego jest niezwykle lakoniczne, a ponadto obrońca co do zasady odwołuje się tam do stanowiska samego skazanego (używając dwukrotnie frazy „zdaniem skazanego”). W końcowej części uzasadnienia „kasacji” jej autor wskazuje, że „okoliczności i uzasadnienie powyższych zarzutów zawarte zostały w osobistym piśmie skazanego z dnia 22.07.2013 r. zatytułowanym „kasacja”, które stanowią dowód i załącznik niniejszej kasacji”.

Wszystkie powyższe okoliczności wskazują na to, że dokument procesowy wniesiony do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Okręgowego w Z. przez obrońcę skazanego, opatrzony nagłówkiem „Kasacja oskarżonego”, został jedynie nominalnie sporządzony przez podmiot profesjonalny. Realnie zaś jest to „kasacja” samej strony. Ten stan rzeczy pozostaje zaś niezgodny z treścią art. 526 § 2 k.p.k. Stąd też konieczne było rozstrzygnięcie jak w pkt. I postanowienia. Obrońca we wniesionym piśmie domagał się „zasądzenia kosztów obrony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym”.

Wniosek ten należy rozumieć jako żądanie zasądzenia stosownej kwoty za sporządzenie i wniesienie kasacji. Nie było jednak merytorycznych racji do zasądzenia na rzecz obrońcy kosztów za sporządzenie i wniesienie kasacji, skoro środka tego podmiot ten realnie nie sporządził w rozumieniu art. 526 § 2 k.p.k. i § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. jedn. Dz. U. 2013, poz. 461).

O wydatkach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z treścią odpowiednio stosowanego art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. aw