V KK 294/11 · Sąd Najwyższy

WYROK Z DNIA 8 LUTEGO 2012 R.

V KK 294/11

Brak oznaczenia w przepisie typizującym czyn zabroniony górnej

granicy kary oznacza, że karę tę można orzec do górnej granicy wymiaru

danego rodzaju kary.

Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański.

Sędziowie SN: E. Wildowicz, B. Skoczkowska (sprawozdawca).

Prokurator Prokuratury Generalnej: L. Nowakowski.

Sąd Najwyższy w sprawie Lesława G., ukaranego z art. 49 w zw. z

art. 27 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe, po rozpoznaniu

w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 8 lutego 2012 r., kasacji, wniesionej

przez Prokuratora Generalnego na korzyść ukaranego, od wyroku

nakazowego Sądu Rejonowego w G. z dnia 21 maja 2010 r.,

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 10 k.p.s.w.

postępowanie u m o r z y ł (...).

UZASADNIENIE

Komenda Powiatowa Policji w G. skierowała wniosek o ukaranie

Lesława G. za to, że „w miesiącach grudniu 2009 roku i styczniu 2010 roku

w B., będąc Redaktorem Naczelnym wydawanego pisma «Nie-Głos

Mieszkańców» nie dopełnił obowiązku umieszczenia w nim w widocznym i

zwyczajowo przyjętym miejscu informacji dotyczących adresu wydawcy lub

innego właściwego organu, adresu redakcji oraz imienia i nazwiska

redaktora

naczelnego,

miejsca

i

daty

wydania,

nazwy

zakładu

wykonującego druk prasowy, międzynarodowego znaku informacyjnego, a

także bieżącej numeracji”, tj. za wykroczenie z art. 49 w zw. z art. 27

ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe.

Wyrokiem nakazowym z dnia 21 maja 2010 r., Sąd Rejonowy w G.

uznał Lesława G. za winnego popełnienia zarzucanego wykroczenia z art.

49 w zw. z art. 27 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo prasowe i na

podstawie art. 49 tej ustawy wymierzył obwinionemu karę grzywny w

wysokości 150 zł.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się bez

postępowania odwoławczego w dniu 3 czerwca 2010 r.

Kasację od tego wyroku wniósł w trybie art. 110 § 1 k.p.s.w.

Prokurator Generalny. Zaskarżył on wyrok w całości na korzyść

obwinionego Lesława G. Autor kasacji zarzucił rażące i mające istotny

wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa, a mianowicie art. 5 § 1

pkt 10 k.p.s.w. w zw. z art. 49 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo

prasowe (Dz. U. Nr 5, poz. 24 z późn. zm.), polegające na wadliwym

uznaniu, że czyn zarzucony Lesławowi G. stanowi wykroczenie i

rozpoznaniu sprawy o przestępstwo określone w powołanym przepisie na

podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia –

pomimo wystąpienia ujemnej przesłanki procesowej.

Powołując

się

na

powyższe,

skarżący

wniósł

o

uchylenie

zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania na podstawie art. 5 § 1

pkt 10 k.p.s.w.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna.

Należy bowiem stwierdzić, że w sprawie faktycznie wystąpiła ujemna

przesłanka procesowa wymieniona w art. 5 § 1 pkt 10 k.p.s.w.

Jak słusznie zauważył Prokurator Generalny w wywiedzionej kasacji,

przyczyny wskazanego uchybienia należy upatrywać w błędnej ocenie

czynu określonego w art. 49 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. – Prawo

prasowe jako wykroczenia, mimo iż czyn ten stanowi występek.

Przypomnieć należy, że czyn stypizowany w art. 49 prawa prasowego

zagrożony jest karą grzywny albo karą ograniczenia wolności, których

górne granice nie zostały oznaczone, co nakazuje przyjąć, że ustawodawca

ich wymiaru nie ogranicza, zatem ustala go na poziomie górnych granic

przewidzianych dla występków. Gdyby bowiem ustawodawca typizując

określony czyn, w odrębnej ustawie poza zbiorem wykroczeń określonych

w Kodeksie wykroczeń, traktował go jako wykroczenie, to wyznaczyłby

górną granicę wymiaru kary ograniczenia wolności lub grzywny w

wysokości nie przekraczającej granic określonych w przepisach części

ogólnej Kodeksu wykroczeń.

W takiej sytuacji, w świetle art. 1 § 1 k.p.s.w., nie może budzić

wątpliwości, że stypizowanie przez ustawę czynu jako przestępstwo

stanowi okoliczność wyłączającą orzekanie w postępowaniu prowadzonym

na podstawie Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. W

niniejszej sprawie, skoro postępowanie o popełnienie występku było

prowadzone na podstawie przepisów tego właśnie kodeksu, a nie Kodeksu

postępowania

karnego,

to

nie

ulega

wątpliwości,

że

doszło

do

bezwzględnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 104 § 1 pkt 7

k.p.s.w., co nakładało na Sąd Najwyższy obowiązek uchylenia orzeczenia i

na podstawie art. 5 § 1 pkt 10 k.p.s.w. umorzenia postępowania.

Na marginesie należy wskazać, że prawomocnym wyrokiem Sądu

Rejonowego w O. z dnia 27 maja 2011 r., postępowanie karne przeciwko

Leszkowi G. oskarżonemu o ten sam czyn, oceniony jednakże jako

przestępstwo z art. 49 ustawy – Prawo prasowe, zostało na podstawie art.

66 § 1 i 2 k.k. i art. 67 § 1 k.k. warunkowo umorzone na okres 2 lat.

Uprzednie ukaranie Leszka G. zaskarżonym kasacją wyrokiem za

wykroczenie, nie spowodowało bowiem stanu rzeczy osądzonej, o którym

mowa w art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 29 stycznia 2004 r., I KZP 40/03, OSNKW 2004, z. 2, poz. 22).