V KK 293/24 · Sąd Najwyższy
Legislator summary
AI generatedSąd Rejonowy w Gostyninie wyrokiem z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt II K 110/22, rozstrzygnął o odpowiedzialności karnej 5 oskarżonych, w tym: P. S., P. G. i M. B. Po połączeniu kar wymierzonych za przypisane przestępstwa wymierzył kary łączne: P. S. 6 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny 300 stawek dziennych po 400 zł każda, M. B. 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (temu oskarżonemu wymierzono też jednostkową karę grzywny 100 stawek dziennych po 40 zł każda). P. G. Sąd skazał za jedno przestępstwo i wymierzył mu kary 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 150 zł każda.
Legislator headnote
AI generatedart. 532 § 1 k.p.k, art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k, art. 433 § 2 k.p.k, art. 457 § 3 k.p.k; V KK 293/24 · Sąd Najwyższy: Wyrok ten, zaskarżony przez obrońców 4 oskarżonych oraz osobiście przez 2 oskarżonych, Sąd Okręgowy w Płocku wyrokiem z dnia 6 października 2023 r., sygn. akt V Ka 394/23, utrzymał w mocy.Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy aktualnie skazanych, m.in. P. S. (3 obrońcy), P. G. i M. B. Obrońcy reprezentujący P. S. (adw. A. K. i adw. B. J.), M. B. (adw. A. K.) oraz obrońca P. G. (adw. R. B.), powołując się na przepis art. 532 § 1 k.p.k., zamieścili w kasacjach wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, przy czym tylko adw.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
V KK 293/24 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Puszkarski w sprawie P. S., P. G., M. B. i in. skazanych za przestępstwa z ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosków.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gostyninie wyrokiem z dnia 27 lutego 2023 r., sygn. akt II K 110/22, rozstrzygnął o odpowiedzialności karnej 5 oskarżonych, w tym: P. S., P. G. i M. B. Po połączeniu kar wymierzonych za przypisane przestępstwa wymierzył kary łączne: P. S. 6 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny 300 stawek dziennych po 400 zł każda, M. B. 2 lat i 4 miesięcy pozbawienia wolności (temu oskarżonemu wymierzono też jednostkową karę grzywny 100 stawek dziennych po 40 zł każda). P. G. Sąd skazał za jedno przestępstwo i wymierzył mu kary 6 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywny w wysokości 200 stawek dziennych po 150 zł każda.
Wyrok ten, zaskarżony przez obrońców 4 oskarżonych oraz osobiście przez 2 oskarżonych, Sąd Okręgowy w Płocku wyrokiem z dnia 6 października 2023 r., sygn. akt V Ka 394/23, utrzymał w mocy.Kasacje od wyroku Sądu odwoławczego wnieśli obrońcy aktualnie skazanych, m.in. P. S. (3 obrońcy), P. G. i M. B. Obrońcy reprezentujący P. S. (adw. A. K. i adw. B. J.), M. B. (adw. A. K.) oraz obrońca P. G. (adw. R. B.), powołując się na przepis art. 532 § 1 k.p.k., zamieścili w kasacjach wnioski o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia, przy czym tylko adw.
B. J. wniosek ten uzasadniła. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wspomniane wnioski nie zasługiwały na uwzględnienie, przy czym trudno odnieść się do większości z nich, skoro nie zostały umotywowane. Zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k. w razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Norma ta nie wskazuje przesłanek, których zaistnienie przemawia za podjęciem takiej decyzji, ale nie ulega wątpliwości, że powinno to nastąpić w sytuacji wyjątkowej, gdy już wstępny ogląd sprawy prowadzi do wniosku, że prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji jest wysokie, a wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego poważne i w zasadzie nieodwracalne następstwa, prowadząc do jego pokrzywdzenia (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 listopada 2003 r., IV KK 347/03; z dnia 22 lutego 2007 r., WO 4/07 z dnia 25 maja 2023 r., IV KK 105/23; z dnia 29 grudnia 2023 r., II KO 152/23).
Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. W kasacjach podniesiono m.in. zarzut zaistnienia uchybienia wymienionego w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., mającego być skutkiem nienależytej obsady Sądu I instancji (w kasacji obrońcy P.G. jest to jedyny zarzut), jednak nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego, na obecnym etapie postępowania prognoza (przy uwzględnieniu uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/20, także innych judykatów tego Sądu, nadto argumentacji prokuratora przedstawionej w odpowiedzi na kasację), że zarzut ten zostanie uznany za zasadny, jawi się jako niejednoznaczna.Pozostałe zarzuty ujęte w kasacjach są typowe dla tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
Wskazują na nieprawidłową z punktu widzenia art. 433 § 2 k.p.k. (w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.) kontrolę instancyjną wyroku Sądu meriti dokonaną przez Sąd Okręgowy, na tle oceny dowodów i ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu, nadto w odniesieniu do zarzutu apelacji orzekania w sprawie sędziego, który powinien zostać wyłączony od udziału w sprawie. Również odnośnie do tych zarzutów (prokurator przekonuje o ich oczywistej bezzasadności) na obecnym etapie postępowania nie można przyjąć, że prawdopodobieństwo ich uwzględnienia jest bardzo wysokie.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.[PGW][ał]