V KK 28/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 28/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 2 czerwca 2015 r.,‎sprawy R. M.‎skazanego z art. 148 § 1 kk‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego ‎z dnia 28 sierpnia 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 4 marca 2014 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną 2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adwokat A. S. Kancelaria Adwokacka kwotę 738 (siedemset trzydzieści) zł, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego;

3. zwolnić skazanego R. M. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r., uznał R. M. za winnego tego, że w okresie pomiędzy 18 a 29 kwietnia 2013 r. w B., działając w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia swojej konkubiny B. Ł., używając noża, spowodował u niej ranę ciętą na szyi oraz dwie rany kłute: na przedniej powierzchni szyi z kanałem o długości 6 cm, na przebiegu którego znajduje się w całości przecięta żyła szyjna wspólna lewa i na tylno-bocznej, prawej powierzchni szyi z kanałem o długości 7,5 cm drążącą do prawej jamy opłucnej, gdzie w/w rany kłute doprowadziły do masywnego krwawienia prowadzącego do wstrząsu, a dalej do śmierci B.

Ł. – tj. popełnienia przestępstwa z art. 148 § 1 k.k. i na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 15 lat pozbawienia wolności.W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniosła zarzuty:1.obrazy przepisu prawa materialnego, tj. art. 9 § 1 k.k. przez uznanie, że oskarżony popełnił przestępstwo w zamiarze bezpośrednim;2.obrazy przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, tj. art. art. 2 § 2 k.p.k., 4 k.p.k., 5 § 1 i 2 k.p.k., 7 k.p.k., 170 k.p.k., 201 w zw z 193 k.p.k. i 410 k.p.k., ze szczegółowym wskazaniem na czym miały polegać uchybienia wymienionym przepisom,3.błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, wynikającego z wyeliminowania innych wersji zdarzeń, niż przyjęta przez Sąd, w tym samobójstwa B.

Ł. albo udziału innych osób w zdarzeniu, a także z przyjęcia winy oskarżonego w sytuacji, gdy nie pozwalał na to materiał dowodowy.W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego albo uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Po rozpoznaniu apelacji Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. W kasacji od prawomocnego wyroku obrońca skazanego zarzuciła rażące naruszenie prawa mające wpływ na jego treść, polegające na obrazie:1.art. 9 § 1 k.k. przez uznanie popełnienia przestępstwa przez skazanego w zamiarze bezpośrednim;2.art. 5 § 1 i 2 k.p.k. przez naruszenie zasady domniemania niewinności , podczas gdy przepis ten nakazuje rozstrzygać niedające się usunąć wątpliwości na korzyść oskarżonego;3.art. 4 k.p.k. przez oparcie orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcie dowodów korzystnych dla niego, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska;4.art. 7 k.p.k. przez wydanie przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia nie na podstawie wszystkich dowodów, a jedynie na ich części, a także bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a więc przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów; 5.art. 410 k.p.k. przez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie;6.art. 438 pkt 3 k.p.k. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na przyjęciu, że zebrano zespół poszlak rozumianych jako udowodnione fakty uboczne prowadzące do wyeliminowania innych wersji zdarzeń niż przyjęta przez sąd, mimo iż z dowodów wynikają inne wersje zdarzeń, w tym samobójstwo B.

Ł. lub możliwy udział innych osób w zdarzeniu, a także polegający na przyjęciu winy oskarżonego, gdy nie pozwala na to materiał dowodowy.Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, gdyż skazanie go jest oczywiście niesłuszne lub o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy.W odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej domagał się oddalenia jej jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył:Już sama treść zarzutów zawartych w kasacji pozwala zauważyć, że każdy z nich był wcześniej podnoszony w apelacji i to w tej samej formule.

Należy w związku z tym stwierdzić, że ponowienie zarzutów apelacyjnych w nadzwyczajnym środku odwoławczym jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy Sąd drugiej instancji nie rozpoznał ich, bądź rozpoznał je w sposób nierzetelny, a więc gdy nie wypełnił swojej powinności procesowej, do której był zobligowany przepisami art. 433 § 1 i 2 k.p.k.; inaczej ujmując, gdy Sąd odwoławczy w gruncie rzeczy nie przeprowadził postępowania apelacyjnego, bądź też rozpoznanie apelacji nie spełniało pożądanego w tym względzie standardu. Wtedy jednak autor skargi kasacyjnej powinien wysunąć zarzut obrazy wymienionych przepisów, ewentualnie także obrazy art. 457 § 3 k.p.k., a następnie wskazać które zarzuty apelacji w ogóle nie były przedmiotem rozważań i konkluzji Sądu odwoławczego, bądź też wykazać dlaczego nie można uznać rozpoznania określonych zarzutów za wystarczające i przekonujące.

Wszystkiego tego zabrakło w kasacji obrońcy skazanego R. M. Skarżąca w ogóle nie nawiązuje do uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, lecz powtarza zarzuty wcześniej wysunięte w apelacji, przechodząc do porządku nad tym w jaki sposób Sąd ten do nich się odniósł. Oznacza to, że autorka kasacji, nie godząc się z rozstrzygnięciem Sądu drugiej instancji, zmierza do ponowienia postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy wydano w tym postępowaniu prawomocny wyrok. Jest to procesowo niedopuszczalne. Wszak kasacja jest środkiem zaskarżenia od wyroku Sądu odwoławczego, a nie ponowną apelacją od wyroku Sądu pierwszej instancji kierowaną do Sądu Najwyższego.

Jak już wyżej podkreślono, obrońca skazanego nie podniosła zarzutu naruszenia w wyroku Sądu Apelacyjnego art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., a więc tych przepisów, które w zasadniczej mierze określają zakres rozpoznania sprawy w postępowaniu apelacyjnym. Zakładając natomiast, że intencją skarżącej było jednak wytknięcie obrazy tychże przepisów przez wadliwe rozpoznanie zarzutów apelacji, to i wtedy nie byłoby podstaw do uwzględnienia kasacji w jakimkolwiek stopniu. Sąd Apelacyjny na stronach 5 – 17 uzasadnienia wyroku rozważył kolejno wszystkie zarzuty apelacji z wymaganą wnikliwością, wykazując ich bezzasadność zarówno co do kwestionowania poczynionych ustaleń faktycznych, jak i podważania oceny przypisanego R.

M. czynu z punktu widzenia prawa materialnego. Rozumowaniu i konkluzjom Sądu odwoławczego skarżąca nie przeciwstawiła w kasacji żadnej argumentacji, lecz powtórzyła to tylko, co wcześniej zawarła w apelacji.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał, że zarzuty kasacji pozornie tylko mieszczą się w podstawach kasacyjnych, a w istocie zwracają się nadal przeciwko wyrokowi Sądu Okręgowego. Nie ma podstaw procesowych ani szczególnych powodów do wtórnego ich rozpoznawania w postępowaniu kasacyjnym, gdyż oznaczałoby to niedopuszczalne proceduralnie ponowienie apelacyjnej kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy, przy braku nadto przesłanek do orzekania w zakresie przekraczającym granice zaskarżenia (art. 536 k.p.k.), kasację należało oddalić jako oczywiście bezzasadną (art. 535 §3 k.p.k.).O zwolnieniu skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 624 k.p.k. i art. 634 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k., a o zasądzeniu wynagrodzenia na rzecz obrońcy z urzędu za sporządzenie kasacji – na podstawie art. 29 ust.1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze.