V KK 272/24 · Sąd Najwyższy

V KK 272/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 października 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala (przewodniczący)‎SSN Tomasz Artymiuk‎SSN Paweł Wiliński (sprawozdawca) w sprawie skazanego T. M. w przedmiocie wyroku łącznego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 17 października 2024 r. kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść skazanego od wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt II K 428/21 na podstawie art. 537 § 1 i 2 k.p.k. uchyla zaskarżony wyrok łączny i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Inowrocławiu. Tomasz Artymiuk Dariusz Kala Paweł Wiliński

UZASADNIENIE

Wyrokiem łącznym z dnia 15 września 2021 r., sygn. akt II K 428/21, Sąd Rejonowy w Inowrocławiu, na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 19 czerwca 2020 r. o dopłatach do oprocentowania kredytów bankowych udzielanych przedsiębiorcom dotkniętym skutkami COVID-19 oraz o uproszczonym postępowaniu o zatwierdzenie układu w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U.2020.1086) stosując przepisy w brzmieniu sprzed 24 czerwca 2020 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na podstawie art. 569 § 1 k.p.k. w zw. z art. 85 § 1 i 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., połączył orzeczone wobec skazanego kary pozbawienia wolności w wyrokach opisanych w pkt. 3 i 5 i wymierzył karę łączną 2 lat i 7 miesięcy pozbawienia wolności.

Pozostałe rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach pozostawił do odrębnego wykonania, zaś na podstawie art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.Wyrok łączny nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 23 września 2021 r. Kasację od tego orzeczenia wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, który zaskarżył je w całości na korzyść skazanego i zarzucił:„rażące naruszenie art. 85 § 2 k.k. (w brzmieniu sprzed 24.06.2020 r.) polegające na połączeniu z racji upływu okresu próby oraz dalszych 6 miesięcy niepodlegającej wykonaniu kary 7 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczonej z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 3-letni okres próby w sprawie Sądu Rejonowego w Inowrocławiu o sygn.

VI K 65/13, z karą 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczoną w sprawie Sądu Rejonowego w Inowrocławiu o sygn. VI K 79/16, która z powodu odmowy wyrażenia zgody przez Sąd w Amsterdamie, wykonujący ENA Sądu Okręgowego w Bydgoszczy o sygn. III Kop 100/18, na przekazanie ściganego do tej sprawy również nie podlegała wykonaniu, co doprowadziło zarazem do wydania orzeczenia z obrazą art. 17 § 1 pkt 11 k.p.k., stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą, przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.”.Podnosząc powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Inowrocławiu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Charakter zaistniałego w sprawie uchybienia uprawniał do uwzględnienia kasacji w całości w trybie art. 535 § 5 k.p.k.Przepis art. 85 § 1 k.k. z daty jego zastosowania przez Sąd Rejonowy stanowił, że: „jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegajqce łączeniu, sąd orzeka karę łączną”. Przepis art. 85 § 2 k.p.k. przewidywał natomiast, iż: „Podstawą orzeczenia kary łącznej są wymierzone i podlegające wykonaniu, z zastrzeżeniem art. 89, w całości lub w części kary lub kary łączne za przestępstwa, o których mowa w § 1”.Jedną z połączonych przez Sąd Rejonowy kar była kara orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 22 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI K 65/13 (opisanym w punkcie 3.), której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat tytułem próby.

Wyrok ten uprawomocnił się 30 kwietnia 2013 r. Dnia 30 października 2016 r. upłynął zatem termin 6 miesięcy, w którym zgodnie z treścią art. 75 § 4 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w tej dacie) mogło nastąpić zarządzenie wykonania tej kary. Od 31 października 2016 r. przedmiotowa kara przestała być zatem karą podlegającą wykonaniu w rozumieniu art. 85 § 2 k.k. w brzmieniu sprzed 24 czerwca 2020 r.Drugą z połączonych kar była kara orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z dnia 22 grudnia 2016 r., sygn. VI K 79/16, która nie mogła stanowić podstawy kary łącznej.

Sąd w Amsterdamie, wykonujący Europejski Nakaz Aresztowania Sądu Okręgowego w Bydgoszczy, sygn. III Kop 100/18, nie wyraził bowiem zgody na przekazanie T.M. do Polski w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie Sądu Rejonowego w Inowrocławiu o sygn. VI K 79/16 (ścigany został przekazany jedynie do spraw Sądu Rejonowego w Inowrocławiu o sygn. VI K 1305/10 oraz VI K 249/14). Treść art. 607e § 1 k.p.k. uniemożliwia ściganie za inne przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania (chyba że oskarżony złoży zgodnie z art. 607e § 3 pkt 7 k.p.k. oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z tego prawa, co w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło).Autor kasacji słusznie także zwrócił uwagę, że dokonując postanowieniem z dnia 7 czerwca 2022 r. sprostowania zaskarżonego wyroku poprzez wpisanie „pkt. 4 i 5” zamiast „pkt. 3 i 5”, Sąd Rejonowy nie konwalidował zaistniałych uchybień, w tym trybie nie mógł zresztą dokonywać merytorycznych zmian orzeczenia.W tym stanie rzeczy należało uchylić zaskarżony wyrok łączny i sprawę T.M. przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Inowrocławiu.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy w Inowrocławiu zbada aktualne warunki do orzeczenia kary łącznej wobec T.M., mając na uwadze powyższe rozważania.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Tomasz Artymiuk Dariusz Kala Paweł WilińskiWB[ms]