V KK 21/20 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 21/20 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2020r. sprawy R. N. skazanego za czyn z art. 207§1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 9 lipca 2019r., sygn. akt XVII Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 14 lutego 2019r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym. Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z obrazą przepisów prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie kasacja skierowana jest przeciwko ustaleniom faktycznym dokonanym przez Sąd I instancji. Kasacja została zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523§1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.Kasacja co prawda czysto formalnie odnosi się do wadliwego przeprowadzenia kontroli instancyjnej – obrońca skazanego postawił zarzut obrazy art. 433§2 k.p.k.

– jednak, jak już wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, podniesione zarzuty wprost kierowane są do orzeczenia Sądu Rejonowego, o czym dobitnie świadczy powtórzenie ich w ślad za apelacją. Taka próba uczynienia z Sądu Najwyższego sądu III instancji jest z oczywistych względów niedopuszczalna i nie znajduje żadnego usprawiedliwienia w obowiązujących przepisach procesowych.Z pewnością nie jest bowiem tak, że Sąd Odwoławczy całkowicie nie ustosunkował się do postawionych w sprawie zarzutów apelacyjnych, w tym obszarze nie dopuścił się zatem zaniechania.

W uzasadnieniu swego wyroku, Sąd Okręgowy, co prawda bardzo lakonicznie, ale zawarł na str. 4 – 5 rozważania dotyczące zarzutów stawianych w zakresie dokonania błędnej oceny zeznań pokrzywdzonej. W szczególności, wprost wskazano tu na specyfikę przestępstw przeciwko rodzinie, która wiąże się, z uwagi na miejsce działania sprawcy, z brakiem bezpośrednich, postronnych świadków zdarzenia. Tak jest i w niniejszej sprawie. Niemniej nie oznacza to braku możliwości weryfikowania wiarygodności zeznań A. N. . Sądy zgodnie wskazują tu na zeznania całkowicie obiektywnych świadków, którymi są sąsiedzi małżonków N., czy funkcjonariusza policji wezwanego na interwencję.

Zeznania tych świadków pozwoliły na ocenę depozycji pokrzywdzonej i uznanie jej zeznań za prawdziwe. Takie postąpienie z pewnością pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k., w zgodzie z art. 410 k.p.k. i nie stanowi naruszenia art. 5§2 k.p.k.Ma rację natomiast skarżący w tym, że uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd Odwoławczy jest wyjątkowo lakoniczne i tylko w minimalnym stopniu czyni zadość wymogom z art. 457§3 k.p.k. Jednocześnie jednak zauważyć wypada, że zgodnie z dyspozycją art. 537a k.p.k. nie można już uchylić wyroku sądu odwoławczego z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 457§3 k.p.k.

Podsumowując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybień mogących być uznanymi za rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Powyższe skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.