V KK 125/15 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 125/15 POSTANOWIENIE Dnia 10 września 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Sobczak na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.) po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. sprawy H. Ł. skazanego z 148 § 1 k.k. w zw. z art. 15 § 2 k.k. z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 6 listopada 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 4 lipca 2014 r. p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2) zwolnić skazanego z kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEH. Ł. wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 4 lipca 2014 r., został skazany za czyn z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 15 § 2 k.k., na karę 13 lat pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono ww. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie. Rozstrzygnięto także w przedmiocie kosztów postępowania i dowodów rzeczowych.Na skutek apelacji obrońcy oskarżonego, Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2014 r., zmienił wyrok Sądu Okręgowego w pkt I w ten sposób, że przy zastosowaniu art. 60 § 1 k.k. w zw. z art. 15 § 2 k.k., na podstawie art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt 2 k.k. skazał H.

Ł. na karę 7 lat pozbawienia wolności, zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Zwolniono skazanego z kosztów postępowania i rozstrzygnięto w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.Kasację od tego orzeczenia wywiódł obrońca skazanego stawiając szereg argumentów dotyczących rażącego naruszenia prawa procesowego, których dopuścić się miał Sąd II instancji w toku kontroli odwoławczej. Konkludując skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego podlega oddaleniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Koniecznym już na wstępie niniejszych rozważań jest uwypuklenie, iż złożona przez obrońcę skazanego H.

Ł. kasacja i jej zarzuty nie spełniają kryteriów art. 523 § 1 k.p.k. Zgodnie z tym bowiem przepisem kasację można wnieść z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeśli mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.Kasacja obrońcy skazanego nie spełnia powyższych kryteriów, skoro autor skargi rażącego naruszenia przepisów postępowania doszukuje się w zaniechaniu przeprowadzenia przez Sąd II Instancji dowodów, w tym wniosku oskarżonego o przeprowadzenie wizji lokalnej na miejscu zdarzenia z udziałem oskarżonego w celu ustalenia jego rzeczywistego przebiegu; wniosku o oddalenie oględzin noża i wydania opinii na jaką głębokość nóż mógł wniknąć w ciało oskarżonego; wniosku o powołanie biegłego lekarza chirurga ewentualnie z zakresu medycyny estetycznej; wniosku o zmianę biegłego M.

S. i powołania na jego miejsce innego biegłego, wniosku o zwrócenie się do SPZOZ w C. z zapytaniem czy pokrzywdzona korzystała z pomocy poradni odwykowej. Nadto skarżący zarzucił, iż Sąd Apelacyjny nie uwzględnił zarzutów apelacyjnych dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 7 k.p.k.Z przytoczonych zaledwie pokrótce zarzutów skargi w sposób niepodważalny wynika, iż jej autor nie rozumie istoty tego nadzwyczajnego postępowania, która daleka jest od wyobrażenia jako „trzecioinstancyjna” kontrola orzeczenia Sądu meriti.Postawione w skardze zarzuty, co do nie przeprowadzenia poszczególnych wskazanych tam dowodów, nie dotyczą przecież czynności Sądu odwoławczego, który w tej sprawie, nie czynił własnych ustaleń i nie przeprowadzał żadnych dowodów jak tylko podzielił ustalenia Sądu Okręgowego, które legły u podstaw skazania H.

Ł. za czyn z art. 148 § 1 k.k. Spełnienie rzeczywistych oczekiwań obrońcy nie może dokonać się w postępowaniu kasacyjnym z uwagi na jasne i klarowne ograniczenia ustawodawcy w tym zakresie. Postępowanie kasacyjne nie służy bowiem ponownej kontroli i ocenie ustaleń faktycznych, co było już wielokrotnie komentowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Postępowanie zmierzające do sprowokowania dublującej kontroli wyroku Sądu I instancji jest tym bardziej rażące, gdy zważy się, że tożsame zarzuty i przytoczona na ich poparcie argumentacja były przedmiotem rozważań i dociekań w postępowaniu apelacyjnym.Sąd Apelacyjny, czego dowodem pozostaje treść obszernego i szczegółowego uzasadnienia pisemnych motywów wyroku, wywiązał się ze swej funkcji w sposób właściwy.

Przeprowadził kontrolę rzetelną i wszechstronną, obejmującą wszystkie zgłoszone w apelacji zarzuty. Z dokonanych czynności kontrolnych wyciągnął właściwe wnioski, które w zadawalający sposób przedstawił i uzasadnił. Na str. 8 – 14 uzasadnienia omówił zarzut 2 lit. a, b, c, d apelacji, którego odpowiednikiem jest zarzut a), b), c) i d) kasacji. Tam też wyjawił z jakich powodów, w przedmiotowej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia zgłaszanych przez obrońcę dowodów. Argumentacja ta, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, jest w pełni właściwa i przekonywająca, zaś wywody skarżącego nieuzasadnione.Celem przypomnienia wskazać należy, że Sąd odwoławczy w toku kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu I instancji dowiódł, iż orzeczenie Sądu meriti jest wolne od wad faktycznych i prawnych.

Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, w jego toku rozważono wszystkie okoliczności ujawnione w toku rozprawy, poczyniono właściwe ustalenia faktyczne, z których wyciągnięto słuszne wnioski, w sposób logiczny i rzeczowy uargumentowane. Przedstawiony przez Sąd Okręgowy sposób dochodzenia do prawdy materialnej pozostawał zatem pod ochroną art. 7 k.p.k.Z uzasadnienia Sądu odwoławczego ponad wszelką wątpliwość wynika, że przedmiotem kontroli objęto także płaszczyznę ustaleń faktycznych, przez co w konsekwencji i właściwość przeprowadzonej oceny poszczególnych dowodów, w tym także opinii biegłego M.

S. oraz zeznań poszczególnych świadków (str. 10). W toku czynności kontrolnych nie dopatrzono się nieprawidłowości z tym związanych i podzielono, że wyciągnięte wnioski o popełnieniu przez oskarżonego zarzucanego mu czynu nie budzą najmniejszych zastrzeżeń. Skarżący w kasacji nie przedstawił żadnych racjonalnych, spełniających wymogi kasacyjnych, zarzutów i argumentów, które mogłyby skutkować podważeniem orzeczenia Sądu II instancji.Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.