V KK 113/16 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 113/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras w sprawie Ł. K. skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 15 czerwca 2016 r. kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 29 lipca 2015 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 4 lutego 2015 r. p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r., Sąd Rejonowy w S. skazał Ł. K. za przestępstwo kwalifikowane z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. i art. 178 a § 1 i 4 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 8 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem tym orzeczono również środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze. Apelacje od wyroku wnieśli obrońcy oskarżonego oraz pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych.W apelacji obrońcy oskarżonego adw. J. R. skierowanej przeciwko całemu wyrokowi, postawione zostały zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 201 k.p.k. oraz zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że oskarżony Ł.K. prowadząc w dniu 14kwietnia 2014 r. pojazd w stanie nietrzeźwości, 1,20 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, nie zachował właściwej obserwacji przedpola jazdy i bezpiecznej odległości od jadącego przed nim w tym samym kierunku i po tym samym pasie jezdni samochodu marki BMW co zainicjowało zarzucenie tego pojazdu w lewo i doprowadziło do niekontrolowanego przejechania przez kierowcę pojazdu BMW osi jezdni, w konsekwencji czego doszło do czołowego zderzenia pojazdu BMW z nadjeżdżającym z przeciwnego kierunku ruchu zestawem ciężarowym marki Scania z naczepą marki Schmitz SOI, kierowanym przez M.

C., powodując w ten sposób nieumyślnie wypadek drogowy w wyniku którego kierowca pojazdu BMW M. J. doznał rozległych obrażeń wielonarządowych i czaszkowo mózgowych z powodu których poniósł śmierć, w sytuacji, gdy z zeznań jedynego bezpośredniego świadka zdarzenia wynika, że sprawcą zdarzenia był M. J., który podjął manewr wyprzedzania. Podsumowując, obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Drugi z obrońców oskarżonego adw. K.M. zaskarżając wyrok w całości, orzeczeniu zarzuciła:- błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że z zapisu video rejestratora zamontowanego w ciągniku siodłowym oraz zarysowań na lakierze dajewysnuć się wniosek, że zmiana pasa ruchu przez poszkodowanego nastąpiła przez najechanie na jego samochód przez oskarżonego;- błędne ustalenia faktyczne polegające na oparciu tezy o zarysowaniu tylnego lewego błotnika przez samochód oskarżonego na niekompletnej i pobieżnej opinii biegłego;- obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. 5 § 1 i 2 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nie zastosowanie zasady domniemania niewinności oskarżonego;- obrazę przepisów prawa procesowego, a to art. art. 7 k.p.k. poprzez naruszenie granic swobodnej oceny dowodów, brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania winy oskarżonego w zakresie spowodowania wypadku.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.

Ponadto skarżąca złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu z dodatkowej opinii biegłego z zakresu wypadków drogowych oraz materiałoznawstwa.W swojej apelacji skierowanej przeciwko części wyroku dotyczącej orzeczenia o karze, pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych podniósł zarzut rażącej niewspółmierności wymierzonej oskarżonemu kary poprzez wymierzenie mu kary 8 lat pozbawienia wolności, podczas gdy okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, właściwości i warunki osobiste oskarżonego,sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a także cele prewencji indywidualnej i generalnej przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu kary pozbawienia wolności w wymiarze 12 lat.

W związku z tak sformułowanym zarzutem pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie orzeczenia o karze i wymierzenie oskarżonemu kary 12 lat pozbawienia wolności. Po rozpoznaniu wszystkich apelacji Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 29 lipca 2015 r., zmienił zaskarżony wyrok jedynie w ten sposób, że z opisu czynu przypisanego oskarżonemu wyeliminował stwierdzenie, iż oskarżony był wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. w sprawie II K …/11 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości i w konsekwencji wyeliminował z kwalifikacji przypisanego oskarżonemu czynu art. 178 a § 1 i 4 kodeksu karnego.

W pozostałym zakresie wyrok został utrzymany w mocy.Kasację od tego wyroku wniosła obrońca skazanego adw. K. M. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu:- rażące naruszenie prawa karnego procesowego, mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 6 i 7 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. oraz art. 193 § 1 k.p.k. poprzez bezkrytyczne danie wiary opinii biegłego z dziedziny rekonstrukcji wypadków drogowych, wydanie orzeczenia opierając się wyłącznie na treści tej opinii, zbagatelizowanie konieczności przeprowadzenia dowodu o istotnym znaczeniu dla pełnego wyjaśnienia sprawy w postaci dowodu z opinii biegłego z dziedziny materiałoznawstwa, które to uchybienia doprowadziły do uznania, że zmiana pasa ruchu przez poszkodowanego, w wyniku której doszło do wypadku będącego przedmiotem niniejszego postępowania, nastąpiła na skutek najechania na jego samochód przez oskarżonego Ł.

K., a co w konsekwencji doprowadziło do uznania oskarżonego winnym zarzucanych mu czynów; nadto uznanie za wiążącą opinii biegłego z dziedziny rekonstrukcji wypadków drogowych w sytuacji, w której istotne dla sprawy znaczenie miały ślady pozostawione na samochodach, a tym samym konieczne byłoby powołanie biegłych z innej dziedziny. Podnosząc powyższy zarzut obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację, prokurator Prokuratury Okręgowej oraz pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wnieśli o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem w trybie z art. 535 § 3 k.p.k.

Jedyny podnoszony przez obrońcę zarzut rażącego naruszenia prawa karnego procesowego, mającego jego zdaniem istotny wpływ na treść orzeczenia sprowadza się do powielenia zarzutu zawartego w apelacji -błędu w ustaleniach faktycznych wynikającego z wadliwie dokonanej oceny materiału dowodowego, tu opinii biegłego z dziedziny rekonstrukcji wypadków drogowych, oraz pominięcia konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu materiałoznawstwa. Zdaniem obrońcy te uchybienia doprowadziły w konsekwencji do błędnego uznania, że przyczyną zmiany pasa ruchu przez pokrzywdzonego, kierującego pojazdem m-ki BMW - w wyniku którego doszło do kolizji skutkującej jego zgonem - był fakt uprzedniego najechania na tenże pojazd przez oskarżonego.

Podkreślenia wymaga, że dla prawidłowości formułowanego w kasacji zarzutu rażącego naruszenia prawa procesowego niezbędnym jest aby ten dotyczył uchybień sądu II instancji zaistniałych w związku z rozpoznaniem środka odwoławczego. Tymczasem lektura kasacji pozwala wnioskować o pozorności podnoszonych tamże naruszeń prawa procesowego; wszak w rzeczywistości skarżący kwestionuje ustalenia faktyczne czynione w tej sprawie wyłącznie przez sąd I instancji, a w pełni zaaprobowane przez sąd ad quem. Nie ma w tej sytuacji racji bytu zabieg autora kasacji polegający na powtórzeniu zarzutu zgłaszanego w apelacji, który przecież został rozpoznany w toku kontroli instancyjnej, czego dowodem jest wyczerpujący wywód sądu odwoławczego na str. 14 - 15 uzasadnienia odnoszący się do tej kwestii Sformułowany przez obrońcę zarzut dowodzi, że zdaniem autora kasacji rolą postępowania kasacyjnego jest powtórzenie kontroli odwoławczej, w szczególności ponowna weryfikacja ustaleń faktycznych oraz poprawność oceny konkretnych dowodów; stanowisko to jest oczywiście wadliwe.

Błędnie zatem autor kasacji podnosi naruszenie przepisu art. 7 k.p.k., skoro sąd odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego i nie czynił samodzielnych ustaleń faktycznych a jedynie poddał kontroli ocenę i ustalenia dokonane przez sąd I instancji, a przy tym skarżący też nie wykazał aby argumentacja sądu odwoławczego była w tym zakresie wadliwa. W rzeczywistości obrońca formułując zarzut zawarty w złożonej kasacji przedstawił własne wątpliwości jako te, które, w jego ocenie, powinny prowadzić do zastosowania dyrektywy wynikającej z treści art. 201 k.p.k. czy też art. 193 § 1 k.p.k., co uprzednio czynił już wnosząc apelację.

Rozważania sądu ad quem zawarte na str. 15 uzasadnienia – pierwszy akapit, wskazują wyraźnie na pobieżność dokonanej przez obrońcę lektury pisemnych motywów wyroku sądu odwoławczego. W tym miejscu właśnie sąd II instancji, odwołując się do sporządzonej w sprawie opinii biegłego sądowego G. A., zwrócił uwagę na pomocniczy, dla potwierdzenia przebiegu zdarzenia, charakter ustaleń dotyczących śladów przeszczepienia lakieru o barwie zielonej, a co ważniejsze, przywołał dalsze stwierdzenia biegłego dotyczące nie tylko istnienia śladów lakieru barwy zielonej ale także typowych dla zderzaka przedniego samochodu Ford fragmentów tworzywa o takiej samej barwie, zarzucając skarżącej pominięcie tej okoliczności, relewantnej przecież dla oceny zasadności stawianego przez nią zarzutu apelacyjnego.

Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w postanowieniu. kc