V KK 101/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V KK 101/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 listopada 2012 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 listopada 2012r.,‎sprawy R. R.‎skazanego z art. 191 § 2 kk i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego ‎z dnia 14 października 2011 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 marca 2011 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zasądzić na rzecz adw. S. R. kancelaria adwokacka w S. kwotę 442,80 zł /czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy/ w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie z urzędu kasacji na korzyść R. R., 3. zwolnić skazanego R. R. od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEKasacja wniesiona przez obrońcę skazanego R. R. okazała się bezzasadna w stopniu o jakim mowa w dyspozycji przepisu art. 535 § 3 k.p.k., co pozwala na ograniczenia pisemnych motywów jej oddalenia do wskazania najważniejszych powodów rozstrzygnięcia.

Przypomnieć trzeba zatem konsekwentnie prezentowane stanowisko sądu kasacyjnego – odwołujące się do wyraźnej woli ustawodawcy (art. 519 k.p.k. i art. 523 § 1 k.p.k.), zgodnie z którym postępowanie kasacyjne nie jest trzecią instancją powtarzającą zwykłe postępowanie odwoławcze. Nie można w niej zatem kwestionować ustaleń faktycznych ani podważać oceny wiarygodności poszczególnych źródeł dowodowych, albowiem ta materia jest istotą orzekania pierwszoinstancyjnego; natomiast – z woli ustawodawcy – kasacja stron procesowych ma być skierowana przeciwko wyrokowi sądu odwoławczego.

Stąd też brak zachowania ustawowych wymagań dotyczących przedmiotu zaskarżenia i wyraźnie zakreślonych granic zarzutów kasacyjnych musi prowadzić do nieskuteczności tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Jak to już wielokrotnie podkreślano w okresie, który minął od przywrócenia instytucji kasacji do obowiązującej procedury karnej, wolno w niej podnosić zarzuty odwołujące się do bezwzględnych przyczyn uchylenia orzeczenia oraz takich rażących naruszeń prawa materialnego i procesowego, które mogły wywrzeć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Natomiast zagadnienia dotyczące ustaleń faktycznych mogą być przedmiotem rozważań w kasacji wyłącznie po wykazaniu, że przy dokonywaniu tych ostatnich doszło do rażących uchybień proceduralnych, których nie dostrzegł lub nie uwzględnił sąd odwoławczy.W niniejszej sprawie, autor kasacji formalnie rzecz biorąc postawił wprawdzie zarzut obrazy prawa procesowego, tj. art. 5 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k., ale już w samej jego treści wyraźnie wskazał, że chodzi mu wyłącznie o zakwestionowanie oceny dowodów dokonanej przez sąd I instancji i zaakceptowanej przez sąd odwoławczy, która w jego przekonaniu powinna prowadzić do powstania wątpliwości co do sprawstwa skazanego R.

R. i zastosowania dyrektyw wynikających z treści powołanych przepisów. Taka konstrukcja kasacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że w istocie skarżącemu chodziło o doprowadzenie do ponownej kontroli ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie, a powołanie się na normy procesowe miało na celu wyłącznie stworzenie pozoru zachowania wymagań obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym. Zabieg taki nie mógł okazać się skuteczny albowiem zarzuty autora kasacji skierowane zostały wprost do rozstrzygnięcia sądu I instancji, kwestionując przebieg, zakres i wyniki postępowania dowodowego, co sprawia, że taka konstrukcja wywodu nie spełnia zupełnie podstawowych wymagań stawianych nadzwyczajnemu środkowi zaskarżenia.

Zupełnie nie koresponduje z tą częścią zarzutu, która odwołuje się do dyrektywy zawartej w art. 7 k.p.k., dalsza część skargi, w której zarzuca się „nieuwzględnienie korzystnych dla skazanej /podkreślenie SN/ zeznań wskazanych wyżej świadków i brak wnikliwego odniesienia się przez sądy do… .” Przytoczony passus wydaje się świadczyć o tym, że to autor kasacji niezbyt wnikliwie zapoznał się z treścią jednego z formułowanych przez siebie zarzutów i nie zauważył pominięcia jego fragmentu albo kopiując go z innego dokumentu nie uzupełnił treścią odnoszącą się do realiów sprawy.

Wobec braku rozwinięcia tej części skargi w jej uzasadnieniu – nie było możliwe ustosunkowanie się do tej materii. Natomiast podkreślić jeszcze raz trzeba, że prowadzenie polemiki z treścią poszczególnych dowodów przeprowadzonych w toku procesu przed Sądem I instancji, prezentowanie własnych ocen, które z relacji złożonych przez świadków są bardziej, a które mniej wiarygodne i negowanie poszczególnych okoliczności faktycznych, jak np. wartości dóbr będących przedmiotem przestępstwa – w ogóle nie mieści się w rygorach ustawowych postępowania kasacyjnego.

W dotychczasowym postępowaniu relacje uczestników zajścia i osób mających wiedzę na temat jego przebiegu, zostały poddane już analizie przez Sąd I instancji, a wnioski z niej wyprowadzone skontrolował i zaakceptował sąd odwoławczy. Skarga kasacyjna nie wykazała jakichkolwiek wad w przedstawionej dotychczas argumentacji, ani nie zawierała racjonalnego uzasadnienia wniosków o jej uzupełnienie, co przemawiało za oddaleniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.