V CZ 99/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 99/06

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa B. C., G. C.

i S. C.

przeciwko Kompanii Węglowej S.A. w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2006 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 29 sierpnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił apelację

pozwanej Kompanii Węglowej S.A. w K. z dnia 6 czerwca 2006 r. z powodu

uchybienia obowiązkowi uiszczenia opłaty w terminie.

W zażaleniu na to postanowienie pozwana wnosiła o jego uchylenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Pozwana wniosła apelację od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 27 kwietnia

2006 r. w dniu 5 czerwca 2006 r. (koperta, k. - 111), tj. w ostatnim dniu do jej

wniesienia. Natomiast należna opłata została uiszczona dopiero w dniu 6 czerwca

2006 r. (k.-113), tj. dzień po upływie tego terminu. Strona pozwana była

reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika.

W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.),

zwana dalej „ustawą o kosztach”. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o kosztach

apelacja należy do pism podlegających opłacie. Przepis art. 10 ustawy o kosztach

wymaga od strony uiszczenia należnej opłaty przy wniesieniu do sądu pisma

podlegającego opłacie. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że opłatę można

wnieść w terminie otwartym do wniesienia środka odwoławczego. Bezspornym jest,

że pozwana uiściła opłatę następnego dnia po upływie tego terminu.

Skutki

nieuiszczenia

opłat

od

środków

odwoławczych

wnoszonych

przez profesjonalnych pełnomocników określa art. 1302 § 3 k.p.c. Przepis ten

stanowi, że sąd odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty wniesione przez

adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub

środki zaskarżenia (apelację, zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie

niezgodności

z prawem

prawomocnego

orzeczenia,

sprzeciw

od

wyroku

zaocznego, zarzuty od nakazu zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza

sądowego) podlegające opłacie w wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od

wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia.

W konsekwencji, wniesienie apelacji bez uiszczenia w terminie należnej

opłaty skutkuje jej odrzuceniem. Przepis art. 130 2 § 2 k.p.c. nie ma zastosowania

wobec środków odwoławczych oraz innych środków zaskarżenia, dla których

ustawa przewiduje normę szczególną. Podstawą rozstrzygnięcia w takim przypadku

jest przepis art. 1302 § 3 k.p.c., który został zastosowany przez Sąd Apelacyjny. W

związku z powyższym skarżone postanowienie należy uznać za prawidłowe.

Z powyższych względów zażalenie podlega oddaleniu (art. 398 14 i 3941 § 3

k.p.c.).