V CZ 98/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 98/06

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa E. B., A. B.-C.

i P. B.

przeciwko Powiatowi M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2006 r.,

zażalenia strony pozwanej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 25 sierpnia 2006 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanego Powiatu M., wniesioną przez pełnomocnika pozwanego

będącego radcą prawnym, od wyroku tego Sądu z dnia 24 marca 2006 r. wydanego

w sprawie o zapłatę, albowiem skarga nie została opłacona opłatą w wysokości

stosunkowej obliczonej od wartości przedmiotu zaskarżenia (wynoszącą kwotę

3 964 zł), lecz opłatą w wysokości 40 zł. Wprawdzie w skardze kasacyjnej wartość

przedmiotu zaskarżenia nie została wskazana, ale wartość tę, na wezwanie Sądu

pełnomocnik pozwanego podał później, ale i wówczas nie uzupełnił brakującej

części opłaty.

W zażaleniu na wymienione postanowienie pozwany utrzymuje, że skarga

kasacyjna została należycie opłacona, co wynika z art. 23 pkt 2 ustawy z dnia

28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167,

poz. 1398 ze zm.). Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wysokość opłaty od skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe

określa art. 18 ust. 2 w zw. z art. 13 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398 ze zm.; dalej – u.k.s.c.).

Według tego przepisu opłata od skargi kasacyjnej w sprawie o prawa majątkowe

wynosi 5% wartości przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 zł i nie więcej

niż 100 000 zł. Przepis art. 23 u.k.s.c. stanowi, że opłatę stałą w kwocie 40 zł

pobiera się od pism wymienionych w pięciu punktach tego artykułu. Punkt 2 dotyczy

wskazanych w nim pism, m.in. skargi kasacyjnej, lecz nie tak jak uważa pozwany,

wnoszonych we wszystkich rodzajach spraw, ale jedynie w sprawie, w której

postępowanie nieprocesowe zostało wszczęte z urzędu. Wprawdzie sformułowanie

art. 23 pkt 2 u.k.s.c. jak i jego lokata

w dziale 2 tytułu II ustawy pod tytułem

„Wysokość opłat we wszystkich rodzajach spraw” mogą być mylące, ale jest

oczywiste, że takie odczytanie znaczenia tego przepisu, jakiego dokonał pozwany,

prowadzi do absurdalnego wniosku, że apelacja, skarga kasacyjna i skarga

o wznowienie postępowania wniesione w sprawach majątkowych podlegałyby, bez

względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, opłaceniu opłatą stałą w wysokości 40

zł. Stanowiłoby to nie wyjątek od zasad określonych w art. 13 i 18 u.k.s.c., lecz

wyłączenie ich stosowania i świadczyłoby o całkowitej nieracjonalności przepisów

ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Wykładnia tych przepisów,

która zakłada taką nieracjonalność, jest nie do przyjęcia.

Z przytoczonych względów zażalenie jest niezasadne i na podstawie

art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c. należało je oddalić.