Legislator Case Law & Legislation
V CZ 97/12 AI generated

V CZ 97/12 · Sąd Najwyższy

Case Number V CZ 97/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

oddalił wniosek powódki o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 30 marca 2012 r. podkreślił, że odpis apelacji został doręczony powódce w dniu 20 lutego 2012 r..

Legislator headnote

AI generated

art. 372 k.p.c, art. 167 k.p.c, art. 109 § 1 k.p.c, art. 168 § 2 k.p.c, art. 3941 § 3 k.p.c; V CZ 97/12 · Sąd Najwyższy: podkreślił, że odpis apelacji został doręczony powódce w dniu 20 lutego 2012 r..

Keywords

AI generated
art. 372 k.p.c art. 167 k.p.c art. 109 § 1 k.p.c art. 168 § 2 k.p.c art. 3941 § 3 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 372 k.p.c
Według art. 372 k.p.c., odpowiedź na apelację strona przeciwna może wnieść
art. 167 k.p.c
odpowiedzi na apelację termin ten już upłynął, zatem zgodnie z art. 167 k.p.c.
art. 109 § 1 k.p.c
wyłączającą stosowanie art. 109 § 1 k.p.c.
art. 168 § 2 k.p.c
pociąga ujemnych skutków procesowych w rozumieniu art. 168 § 2 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CZ 97/12

POSTANOWIENIE

Dnia 27 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Marian Kocon (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSN Krzysztof Pietrzykowski (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa "T. D." Spółki Akcyjnej

przeciwko R. J. i S. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 27 marca 2013 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczegow W.

z dnia 10 kwietnia 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w W. w punkcie 2 postanowienia z dnia 10 kwietnia 2012 r.

oddalił wniosek powódki o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 30 marca 2012 r.

przez orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy

podkreślił, że odpis apelacji został doręczony powódce w dniu 20 lutego 2012 r..

Według art. 372 k.p.c., odpowiedź na apelację strona przeciwna może wnieść

w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia apelacji. W dacie wniesienia

odpowiedzi na apelację termin ten już upłynął, zatem zgodnie z art. 167 k.p.c.

czynność ta była bezskuteczna, a więc również wniosek o zasądzenie na rzecz

powódki kosztów postępowania apelacyjnego jako złożony bezskutecznie nie

podlegał rozpoznaniu.

Powódka wniosła zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia

10 kwietnia 2012 r. w zakresie obejmującym punkt 2. Podniosła, że wniosek

o zasądzenie kosztów postępowania apelacyjnego został sformułowany w piśmie

zatytułowanym „ustosunkowanie się do apelacji pozwanego”, wniesionym do Sądu

Okręgowego w dniu 22 marca 2012 r. Zdaniem powódki, art. 372 k.p.c. nie wyłącza

prawa

strony

do

skutecznego

złożenia

wniosku

o

zasądzenie

kosztów

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne. Sąd Najwyższy przyjął w uchwale z dnia 16 lutego

2012 r., III CZP 1/12 (OSNC 2012, nr 10, poz. 114), że wniosek o zasądzenie

kosztów postępowania apelacyjnego zgłoszony w odpowiedzi na apelację

wniesioną po upływie terminu określonego w art. 372 k.p.c. jest skuteczny.

W uzasadnieniu tej uchwały podkreślił w szczególności, że nie ma argumentów

uzasadniających przyjęcie, iż art. 372 k.p.c. stanowi regulację szczególną,

wyłączającą stosowanie art. 109 § 1 k.p.c. w postępowaniu apelacyjnym

i modyfikującą termin, w którym dopuszczalne jest złożenie wniosku o zasądzenie

kosztów

postępowania

o przyznanie

apelacyjnego.

kosztów postępowania

Należy

zatem

apelacyjnego

przyjąć,

niewątpliwie

że

wniosek

może

być

zgłoszony na rozprawie przez stronę, która wcześniej złożyła odpowiedź na

apelację po upływie terminu określonego w art. 372 k.p.c. Pozostaje zatem do

rozważenia, czy w takim przypadku konieczne jest ponowienie przez stronę

wniosku o przyznanie od przeciwnika kosztów postępowania apelacyjnego,

zawartego już w odpowiedzi na apelację złożonej z uchybieniem przewidzianemu

dla tej czynności terminowi. Należy w związku z tym zauważyć, że art. 372 k.p.c.

nie przewiduje skutku w postaci zwrotu odpowiedzi na apelację z powodu

niedochowania przez stronę terminu dla jej wniesienia. Ze względu na brzmienie

art. 109 § 1 k.p.c. należy przyjąć także, że wniosek o zasądzenie kosztów

postępowania apelacyjnego nie jest koniecznym elementem odpowiedzi na

apelację, celem bowiem odpowiedzi na apelację jest zaprezentowanie przez stronę

przeciwną stanowiska co do zasadności tego środka zaskarżenia, a więc

odniesienie się głównie do zarzutów skarżącego. Nie jest zatem uzasadnione, aby

skutki wniesienia odpowiedzi na apelację z uchybieniem terminowi określonemu

w art. 372 k.p.c. oceniać jednakowo w odniesieniu do właściwego przedmiotu

odpowiedzi na apelację, jak i samego wniosku o zasądzenie kosztów postępowania

apelacyjnego lub innych wniosków niezwiązanych bezpośrednio z istotą odpowiedzi

na apelację. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu omawianej uchwały zgodził się

argumentacją Sądu Okręgowego w G., który wskazał, że treść art. 167 k.p.c. nie

uzasadnia stanowiska, iż każdy przypadek uchybienia terminowi do dokonania

czynności procesowej powoduje jej bezskuteczność. W przypadku odpowiedzi na

apelację należy stwierdzić, że stanowisko strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi

na apelację mogłoby zostać przez nią zaprezentowane ponownie na rozprawie i w

tym kontekście niedochowanie terminu do wniesienia odpowiedzi na apelację nie

pociąga ujemnych skutków procesowych w rozumieniu art. 168 § 2 k.p.c.

Odnosząc to rozumowanie do niniejszej sprawy, należy podkreślić, że tym

bardziej odnosi się ono do sytuacji, gdy wniosek o zasądzenie kosztów

postępowania

apelacyjnego

został sformułowany w piśmie

zatytułowanym

„ustosunkowanie się do apelacji pozwanego”, z którego expressis verbis wynika,

że nie jest to formalna odpowiedź na apelację.

Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji (art. 398 15 § 1

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).