V CZ 94/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 94/10

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Marek Sychowicz

w sprawie egzekucyjnej z wniosku J. C., T. K., J. M.

i P. M.

przeciwko dłużniczce Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej w K.

o wykonanie czynności,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 lutego 2011 r.,

zażalenia wierzycieli na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 3 sierpnia 2010 r.,

oddala zażalenie;

zasądza od wierzycieli na rzecz dłużnika kwotę 120 (sto

dwadzieścia) zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2010 r. Sąd Okręgowy w G. uchylił

zaskarżone postanowienie z dnia 22 kwietnia 2010 r. i umorzył postępowanie

w sprawie oraz zasądził od wnioskodawców solidarnie na rzecz dłużniczki kwotę

330 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.

Przytoczone rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania zaskarżyli

zażaleniem wierzyciele, zarzucając, że na zasadach słuszności, winni być z tych

kosztów zwolnieni na podstawie art. 102 k.p.c. Wprawdzie w sprawie doszło do

umorzenia postępowania w sytuacji, gdy egzekucja została wszczęta po śmierci

wierzyciela na podstawie dotychczasowego tytułu wykonawczego i w oparciu

o wniosek skarżących, którzy nie uzyskały klauzuli wykonalności na swoją rzecz,

jednak umorzenie postępowania z tej przyczyny nie wynika z działań podjętych

przez dłużniczkę, która tej okoliczności nie podniosła.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 102 k.p.c., w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd

może w ogóle nie obciążyć kosztami strony przegrywającej. W orzecznictwie Sądu

Najwyższego podkreśla się, że o nieobciążeniu strony przegrywającej kosztami

procesu sąd orzeka na podstawie okoliczności konkretnej sprawy uzasadniających

ocenę, że chodzi o „wypadek szczególnie uzasadniony”. Skorzystanie z możliwości

zastosowania tego przepisu, ustawodawca pozostawia swobodnej ocenie sądu. Jak

przyjmuje się w orzecznictwie (tak m. in. postanowienia SN z 3 grudnia 2007 r., I

CZ 110/07 i z dnia 1 października 2010, I CZ 142/10 nie publikowane) kwestia

trafności i zasadności skorzystania z tego uprawnienia, co do zasady podlega

kontroli Sądu odwoławczego, jednak ewentualna zmiana zaskarżonego orzeczenia

o kosztach powinna mieć w takim wypadku charakter wyjątkowy, do czego – na tle

uzasadnienia wniesionego zażalenia – brak jest podstaw.

Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji (art. 385 w zw. z art. 394 1 § 3,

art. 39821 i art. 397 § 2 k.p.c. i art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99, art. 391 § 1 i art. 389 21

k.p.c.).