V CZ 92/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 92/12

POSTANOWIENIE

Dnia 15 marca 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Tyczka-Rote (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

SSN Hubert Wrzeszcz

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Powszechnej Kasie Oszczędności BP S.A. w Warszawie

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 15 marca 2013 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w G.

z dnia 29 lutego 2012 r.,

oddala

zażalenie

i

nie

obciąża

powoda

postępowania zażaleniowego strony pozwanej.

kosztami

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w G. na podstawie art. 370

k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. odrzucił – jako spóźnioną - apelację powoda od wyroku

Sądu Rejonowego w W. z dnia 24 czerwca 2011 r. Wyjaśnił, że pełnomocnik

powoda otrzymał odpis wyroku Sądu pierwszej instancji wraz z uzasadnieniem w

dniu 8 sierpnia 2011 r., wobec czego dwutygodniowy termin z art. 369 § 1 k.p.c.

upłynął 22 sierpnia 2011r. Apelacja została skierowana przez powoda do innego

sądu rejonowego niż Sąd pierwszej instancji, wobec czego za chwilę jej wniesienia

należało uznać datę wysłania jej przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, co

miało miejsce po terminie - w dniu 23 sierpnia 2011 r.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu apelacji skarżący zarzucił

naruszenie art. 369 k.p.c. poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż powód

nie wniósł apelacji w terminie, gdy tymczasem apelacja została terminowo nadana

do Sądu Rejonowego w W., co wynika z pocztowej księgi nadawczej kancelarii

pełnomocnika powoda.

We wnioskach powód domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia

i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu celem rozpoznania apelacji. Nadto

wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z postanowieniem art. 45 ustawy z dnia

12 czerwca 2003 r. –

Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.),

obowiązującej w czasie, kiedy powód nadawał przesyłkę zawierającą apelację

(podobne unormowanie zawiera obecnie obowiązujący art. 17 ustawy z dnia

23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, Dz.U. poz. 1529), potwierdzenie nadania

przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową operatora publicznego

ma moc dokumentu urzędowego. Powołując się na posiadane potwierdzenie,

z którego wynika, że apelacja powoda wysłana została w terminie do Sądu

Rejonowego w W., powód domaga się respektowania domniemania wynikającego z

art. 244 k.p.c., że to, co zostało zaświadczone w dokumencie odpowiada prawdzie.

Dokument urzędowy rzeczywiście stanowi dowód tego, co zostało w nim

urzędowo zaświadczone, lecz jego znaczenie podlega ocenie na tle całokształtu

materiału dowodowego, co oznacza, że domniemanie prawdziwości jego treści

może zostać podważone (art. 252 k.p.c.). Sąd Okręgowy uznał, że domniemanie

wynikające z potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej zawierającej apelację

do Sądu Rejonowego w W. zostało obalone w wyniku zbadania koperty, w której

apelacja została dostarczona do Sądu Rejonowego w G. Koperta opatrzona była

kodem kreskowym i numerem nadania odpowiadającym zapisowi w dowodzie

nadania, jednak adres na niej nie odpowiadał podanemu w dowodzie nadania.

Zestawienie rzeczywistych zapisów pochodzących z nadanej i doręczonej przesyłki

z dowodem jej nadania musi być rozstrzygnięte na korzyść danych na przesyłce,

dowód nadania ma bowiem jedynie charakter sprawozdawczy, deklaratoryjny.

Potwierdza

określony

fakt,

jednak

wykazanie

w sposób

pewny,

że

fakt

potwierdzony w dokumencie jest niezgodny z faktem rzeczywistym uzasadnia

przyjęcie

rzeczywistego

stanu

rzeczy,

a

nie

tego,

który

wynika

ze

sprawozdawczego dokumentu. Argumenty skarżącego mające wykazać, że koperta

przekazana z przesyłką przez Sąd Rejonowy w G. nie pochodzi od niego nie są

przekonujące w zestawieniu z faktem, iż na kopercie tej znajduje się oryginalne

oznaczenie pocztowe (kod kreskowy i numer nadawczy) zgodne z zapisem w

książce nadawczej, a w niej znajdowała się apelacja. W tych okolicznościach

zarzuty powoda nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego postanowienia,

ponieważ niewątpliwie do sądu właściwego przesyłka została skierowana dzień po

terminie.

Z tych przyczyn zażalenie powoda podlegało oddaleniu na podstawie art.

3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.

Sąd Najwyższy orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego na

podstawie art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39821, art. 391 § 1 i art. 102 k.p.c.

Przesłanką nieobciążania powoda kosztami postępowania zażaleniowego było to,

że w toku postępowania poniósł już znaczne koszty, jest zadłużony z tytułu

alimentów, jego udział w nieruchomości jest zajęty przez komornika, a dochody

z pracy

dorywczej

wynoszą

ok.

1 400

zł,

dodatkowo

zaś

przekonanie

o prawidłowym skierowaniu apelacji skarżący wywodził z dokumentu urzędowego,

który – jak przekonują okoliczności – sporządzony został bez odpowiedniej

staranności. Skonfrontowanie adresów na kopercie i w książce nadawczej przez

urzędnika pocztowego umożliwiłoby powodowi skorygowanie omyłki w adresie.

db