V CZ 92/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 92/08

POSTANOWIENIE

Dnia 29 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie ze skargi M.G.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem

Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt [...]

w sprawie z wniosku M.G.

przy uczestnictwie W.G.

o podział majątku dorobkowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 29 stycznia 2009 r.,

zażalenia M.G. na postanowienie Sądu Okręgowego w K.

z dnia 21 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w K. uwzględnił

częściowo apelację wnioskodawczyni M.G., korygując postanowienie Sądu

Rejonowego w S. z dnia 7 lutego 2006 r. wydane w sprawie o podział majątku

wspólnego.

Postanowieniem z dnia 20 marca 2007 r. Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni do rozpoznania.

W dniu 25 sierpnia 2006 r. M.G. złożyła skargę o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 30 maja

2006 r., powołując się na podstawę restytucyjną (art. 403 § 2 k.p.c.), twierdziła

bowiem, że po zakończeniu postępowania w II instancji ujawniły się dowody, z

których nie mogła dotychczas skorzystać.

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił skargę,

ponieważ - w ocenie Sądu – nie została spełniona przesłanka wznowienia.

Powołane przez skarżącą „nowe dowody” mogły być, bowiem, ujawnione

i wykorzystane w wieloletnim postępowaniu o podział majątku wspólnego; dotyczyły

one

okoliczności

Wnioskodawczyni,

znanych,

korzystająca

będących

w

sprawie

przedmiotem

o

podział

postępowania.

majątku

wspólnego

z profesjonalnego zastępstwa prawnego, nie może się w szczególności powoływać

na przyczyny subiektywne, np. na swój stan emocjonalny.

Wnioskodawczyni w zażaleniu domagała się uchylenia postanowienia z dnia

21 listopada 2006 r. zarzucając:

1)

naruszenie art. 403 § 2 k.p.c. przez oddalenie skargi o wznowienie;

2)

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

polegający

na

przyjęciu,

iż

skarżąca

miała

obiektywną

możliwość

przedstawienia dowodów powołanych w skardze;

3)

naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez

nierozważenie całokształtu okoliczności przytoczonych w skardze.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie

jest

bezzasadne.

Wznowienie

postępowania

z

przyczyn

restytucyjnych (art. 403 § 2 k.p.c.) może nastąpić tylko przy wykazaniu, że istotnych

okoliczności i środków dowodowych strona nie mogła dotychczas wykorzystać. Sąd

Okręgowy trafnie zauważył, iż skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek

restytucyjnych. Wynika to bądź z jej twierdzeń, bądź z niewiarygodności sugestii

o niemożności powołania się na pewne środki dowodowe w długotrwałej sprawie

o podział dorobku, w której badany był w sposób wszechstronny przedmiot

podziału, gdy z natury rzeczy małżonkowie mają szeroką wiedzę o ich sferze

majątkowej.

Niemożność powołania się na nowe dowody musi być obiektywna

i wykazana w sposób racjonalny. Sąd Okręgowy zasadnie uznał, że skarżąca nie

zadośćuczyniła temu wymaganiu. W konsekwencji należało oddalić zażalenie

(art. 39815 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).