V CZ 89/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 89/08

POSTANOWIENIE

Dnia 3 grudnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa B. T.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. Ż. w W.

o uchylenie uchwał,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2008 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 14 października 2008 r.,

sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 24 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Okręgowego

w W. w części zaskarżonej przez powoda (w części oddalającej powództwo) i znosząc

postępowanie przed Sądem Okręgowym wskutek stwierdzonej nieważności (art. 386 § 2

k.p.c.) przekazał sprawę w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wyrok z dnia 24 lipca 2008 r. został zaskarżony przez powoda skargą kasacyjną,

którą Sąd Apelacyjny odrzucił, ponieważ skargę w całości uwzględniono i wyrok nie

narusza interesu prawnego powoda.

W zażaleniu powód domagał się uchylenia postanowienia odrzucającego skargę

kasacyjną. Skarżący stał na stanowisku, że Sąd drugiej instancji powinien również –

poza odnotowaniem nieważności postępowania pierwszoinstancyjnego – ustosunkować

się do wszystkich zarzutów podniesionych przez niego w apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Art. 3981 § 1 k.p.c. stanowi, że skarga

kasacyjna przysługuje od prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji, który kończy

postępowanie w sprawie. Z tej przyczyny niedopuszczalna jest skarga kasacyjna od

wyroku sądu II instancji uchylającego zaskarżony wyrok i przekazującego sprawę do

ponownego rozpoznania (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1996 r., I

CKN 28/96, OSNC 1997, nr 4, poz. 44).

Wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 24 lipca 2008 r. nie kończy postępowania w

sprawie, dlatego nie może być zaskarżony skargą kasacyjną. Skarga powoda zasadnie

została więc odrzucona jako niedopuszczalna na podstawie art. 398 6 § 2 k.p.c. Z

przedstawionych przyczyn należało oddalić zażalenie (art. 398 14 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c.).