V CZ 89/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 89/06

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marek Sychowicz

w sprawie z powództwa M.K.

przeciwko L.D.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 listopada 2006 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 sierpnia 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny odrzucił apelację powoda działającego przez adwokata,

wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 19 czerwca 2006 r., jako

niewłaściwie opłaconą (art. 1302 § 3 k.p.c.), ponieważ końcówka uiszczonej opłaty

apelacyjnej nie została zaokrąglona w górę do pełnego złotego (art. 21 ustawy z

dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnym (Dz.U. Nr 167,

poz. 1398).

W zażaleniu powód wniósł o uchylenie tego postanowienia przedstawiając

następujące zarzuty:

a)

apelacja została właściwie opłacona, gdyż art. 21 ustawy o kosztach

ma charakter techniczny;

b)

opłatę uiścił powód, a nie reprezentujący go adwokat;

c)

przewodniczący sądu powinien wezwać powoda do uzupełnienia

brakującej końcówki opłaty, ponieważ obowiązek dopłaty powstał w wyniku

sprawdzania przez sąd wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie ma wątpliwości, że do apelacji powoda złożonej od wyroku z dnia

19 czerwca 2006 r. mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. Nr 167, poz.1398 ze zm.,

dalej: uksc). Rozstrzyga o tym intertemporalny przepis art. 149 ust. 1 uksc

(zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP 86/06,

niepubl.).

Powoda w rozpoznawanej sprawie reprezentował adwokat i on to złożył

w imieniu

mocodawcy apelację,

zatem

pełnomocnika

obciążał

obowiązek

§ 3 k.p.c.).

uiszczenia właściwej opłaty, bez osobnego wezwania (art. 130

Pełnomocnik miał obowiązek doprowadzić do prawidłowego opłacenia apelacji,

nie ma więc znaczenia „techniczny” sposób tej realizacji.

Bezzasadne jest też twierdzenie skarżącego, że obowiązek dopłaty powstał

w następstwie sprawdzenia przez sąd wartości przedmiotu zaskarżenia (por. art.

1302 § 5 k.p.c.), podana bowiem wartość zaskarżenia (119.702, zł) nie była

korygowana. Przewodniczący sądu nie miał więc obowiązku wezwania powoda

do uzupełnienia opłaty.

Ustawowy obowiązek przewidziany w art. 21 uksc nie ma znaczenia

„technicznego”, lecz określa sposób obliczenia opłaty sądowej oraz jej prawidłowy

wymiar. Nie jest zasadne twierdzenie, iż uiszczenie opłaty stosunkowej

w wysokości 5% wartości przedmiotu sporu lub zaskarżenia zawsze jest

spełnieniem obowiązku ustawowego. Nie uwzględnia ono bowiem istnienia trzech

norm korygujących tak obliczoną opłatę, zamieszczonych w art. 13 i 21 u.k.s.c.

Zgodną z prawem jest zatem tylko taka opłata, która została obliczona

z uwzględnieniem wszystkich przepisów ustawy.

Powyższy pogląd znalazł potwierdzenie w uchwale Sądu Najwyższego

z dnia 22 listopada 2006 r., III CZP 83/06 (nie publ.), w której stwierdzono,

że apelacja wniesiona przez adwokata, bez spełnienia obowiązku zaokrąglenia w

górę końcówki uiszczonej opłaty stosunkowej do pełnego złotego, podlega

odrzuceniu.

Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w związku z art.

3941 § 3 k.p.c.).