V CZ 88/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 88/12

POSTANOWIENIE

Dnia 6 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Anna Owczarek (przewodniczący)

SSN Bogumiła Ustjanicz (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie ze skargi D. G.

o stwierdzanie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu

Rejonowego z dnia 20 lutego 2000 r.,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 lutego 2013 r.,

zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Rejonowego

z dnia 14 marca 2012 r.,

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy odrzucił skargę D. G. o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia tego Sądu z

dnia 20 lutego 2000 r., dotyczącego wpisu w rejestrze sądowym uchwały

zgromadzenia wspólników o podwyższeniu kapitału zakładowego w Spółce z

ograniczoną odpowiedzialnością „D.” w B., z uwagi to, że nie została sporządzona

przez adwokata lub radcę prawnego (art. 4246 § 3 k.p.c.),.

Skarżąca w samodzielnie sporządzonym zażaleniu, skierowanym do Sądu

Okręgowego, domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia, zarzucając że

nie została wezwana do uzupełnienia braku skargi przez sporządzenie jej przez

profesjonalnego pełnomocnika.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest niedopuszczalne. Przepis art. 871 k.p.c. dodany ustawą z dnia 2 lipca

2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych

ustaw (Dz. U. nr 172, poz.1804), która weszła w życie z dniem 2 maja 2005 r.,

wprowadził przymus adwokacko - radcowski, który dotyczy wszelkich postępowań

należących do właściwości Sądu Najwyższego. Oznacza to, że środek zaskarżenia

może sporządzić i wnieść do Sądu Najwyższego tylko pełnomocnik procesowy,

będący adwokatem lub radcą prawnym, a nie może tego uczynić strona, jeśli nie

należy do kręgu osób wymienionych w art. 871 § 2 k.p.c. (por. postanowienia Sądu

Najwyższego z dnia 17 listopada 2005 r., IV CZ 124/05, niepubl.; z dnia 16 marca

2006 r., III CZ 5/06, niepubl.; z dnia 21 września 2011 r., I CZ 51/11, niepubl.;

z dnia 8 marca 2012 r., III BUZ 1/12, niepubl.). Istota tego przymusu prowadzi

do wyłączenia w postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolności strony

do podejmowania

przez

nią

osobiście

czynności

procesowych

(zdolności

postulacyjnej). W następstwie tego, czynności podejmowane przez stronę są

bezskuteczne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2012 r., I CSP

2/12,

niepubl.).

Sporządzone

zatem

przez

postulacyjnej

zażalenie

dotknięte

jest

konieczność

odrzucenia

go,

wzywania

bez

stronę

brakiem

do

pozbawioną

nieusuwalnym

uzupełnienia

i

zdolności

powoduje

tego

braku

(por. postanowienia z dnia 16 marca 2006 r., III CZ 5/06; z dnia 21 września

2011 r., I CZ 51/11; z dnia 8 marca 2012 r., III BUZ 1/12; z dnia 5 lipca 2012 r.,

I CSP 2/12).

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na podstawie art.

130 § 5 in fine w związku z art. 3986 § 3 i art. 3941 § 3 k.p.c.