V CZ 86/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 86/08

POSTANOWIENIE

Dnia 16 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi "E.N" Spółka z o.o. w likwidacji

przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 stycznia 2009 r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Okręgowego

z dnia 30 kwietnia 2008 r.,

zażalenie oddala oraz oddala wniosek o przyznanie kosztów

nieopłaconej

pomocy

prawnej

w postępowaniu zażaleniowym.

Uzasadnienie

udzielonej

z

urzędu

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005 r. oddalił powództwo „E.”

Spółki

z o.o. w likwidacji przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych o zapłatę

kwoty 8.008.423,90 zł. Wyrok ten wobec nie zaskarżenia uprawomocnił się.

W dniu 13 grudnia 2007 r. powód wniósł skargę o stwierdzeniu niezgodności

z prawem powyższego wyroku. Podał, że podstawą skargi jest art. 4241 § 2 k.p.c.

W skardze, którą podpisał likwidator D.S., zamieszczono wniosek o ustanowienie

pełnomocnika z urzędu do jej podpisania w celu nadania jej biegu.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 26 marca 2008 r. ustanowił dla

powoda adwokata z urzędu, którego wyznaczyła Okręgowa Rada Adwokacka.

Pełnomocnik z urzędu odmówiła podpisania, a także sporządzenia i wniesienia

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku z dnia 19 grudnia 2005 r.,

natomiast złożyła wniosek o wznowienie postępowania.

Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2008 r. odrzucił

skargę o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia.

W uzasadnieniu Sąd Okręgowy stwierdził, że wobec odmowy podpisania skargi

przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika nie został spełniony obligatoryjny

wymóg określony w art. 87 § 1 k.p.c. i z tego względu skarga podlegała odrzuceniu.

Na powyższe postanowienie powód złożył zażalenie. W zażaleniu podniósł,

że Sąd Okręgowy błędnie potraktował pismo likwidatora powoda z dnia 13 grudnia

2007 r. jako skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia, gdyż pismo to jest w istocie skargą o wznowienie postępowania

z powodu nieważności postępowania – pozbawienia powoda możliwości działania

– oparta na podstawie z art. 401 § 1 pkt 1 k.p.c. W konkluzji wniósł o uchylenie

zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do

ponownego rozpoznania jako skargi o wznowienie postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Można zgodzić się z tezą, że treść pisma procesowego, a nie jego tytuł,

powinna decydować o nadaniu pismu odpowiedniego biegu. Jednakże, jeżeli

chodzi o pismo likwidatora powoda z dnia 13 grudnia 2007 r., to w sposób

oczywisty nie

mogło

być ono

potraktowane

jako skarga

o

wznowienie

postępowania. Nie chodzi o sam tytuł pisma. W piśmie tym, w jego treści, zawarty

jest wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, a nie o wznowienie

postępowania. Podany jest przepis art. 4241 § 2 k.p.c., a więc przepis dotyczący

skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jako

podstawa prawna zgłoszonego żądania.

W tej sytuacji zażalenie oparte na twierdzeniu, że omawiane pismo jest w istocie

skargą o wznowienie postępowania uznać należy za oczywiście bezzasadne.

W ocenie Sądu brak podstawy do przyznania kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu przy sporządzaniu i wniesieniu zażalenia oczywiście

bezzasadnego.

Z powyższych względów na mocy art. 39814 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 i art.

42412 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.