V CZ 85/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 85/11

POSTANOWIENIE

Dnia 16 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Krzysztof Strzelczyk

SSA Roman Dziczek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa B. T.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 16 listopada 2011 r.,

zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach, zawarte w wyroku Sądu

Apelacyjnego

z dnia 17 marca 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi

Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu

Sądowi

rozstrzygnięcie

o

zażaleniowego.

Uzasadnienie

kosztach

postępowania

Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa B. T. przeciwko Powszechnemu

Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W. na skutek apelacji strony powodowej

zaskarżającej

orzeczenie

pierwszej

instancji

w części

dotyczącej

odsetek

ustawowych od zasądzonej na rzecz powoda kwoty 82 900 zł, wyrokiem z dnia 17

marca 2011 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w ten sposób, że zasądził od

pozwanej na rzecz powoda 82 900 złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 1 maja

2003 r., a w pozostałej części powództwo oddalił (punkt 1) oraz zasądził od

pozwanej na rzecz powoda 2 500 złotych tytułem kosztów postępowania

apelacyjnego (punkt 2). W uzasadnieniu orzeczenia o kosztach postępowania w

instancji odwoławczej Sąd ograniczył się do wskazania art. 100 k.p.c.

W zażaleniu na zawarte w przywołanym wyroku postanowienie o kosztach

procesu w postępowaniu apelacyjnym powód zarzucił, że Sąd drugiej instancji,

wbrew dyspozycji art. 328 § 1 k.p.c. i art. 361 k.p.c., nie uzasadnił orzeczenia

w przedmiocie kosztów postępowania odwoławczego. Zdaniem powoda, Sąd

drugiej instancji nie wskazał w szczególności, w jakim stosunku każda ze stron

przegrała sprawę. Uwzględniając zaś ten stosunek, zdaniem wnoszącego

zażalenie, przegrał on sprawę w 14,4%, a pozwana w 85,6%, co przy łącznej

kwocie poniesionych kosztów w drugiej instancji – w wysokości 7 232 zł, powinno

skutkować zasądzeniem na rzecz powoda kwoty 6 190,60 zł. Wniósł on o zmianę

zaskarżonego postanowienia i zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda

wskazanej kwoty oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z treści rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego wynika niewątpliwie, że strona

powodowa wygrała przed tym Sądem w zdecydowanej części. Nie można też

odmówić racji powodowi co do przedstawionego przez niego sposobu wyliczenia

ogółu kosztów poniesionych przez strony sporu w postępowaniu odwoławczym,

obejmujących także opłatę od apelacji.

Sąd drugiej instancji zasądzając od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2 500

zł tytułem kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym ograniczył uzasadnienie

orzeczenia w tym zakresie jedynie do przywołania przepisu art. 100 k.p.c., nie

wskazał choćby lakonicznie, na której części dyspozycji tego unormowania się

oparł oraz jak rozliczył koszty. Jeśli bowiem odrzucić przyjęcie przez Sąd

Apelacyjny

zasady

wzajemnego

zniesienia

kosztów,

co

wynika

z

treści

zaskarżonego rozstrzygnięcia, pozostaje zasada stosunkowego rozdzielnia oraz

możność obciążenia kosztami jednej ze stron, w warunkach art. 100 zd. 2 k.p.c.

W sytuacji zaś, gdy nie można odeprzeć zarzutu zażalenia, że przy przyjęciu

zasady stosunkowego rozdzielenia kosztów procesu, odpowiednio do wyniku

postępowania w instancji odwoławczej, powód byłby uprawniony z tytułu

wyrównania kosztów w znacznie większym zakresie, stwierdzić należy, że

ograniczenie się przez Sąd jedynie do przytoczenia art. 100 k.p.c. i bez wskazania

w jaki sposób doszło do ustalenia kwoty zasądzonej powodowi od pozwanej,

oznacza zarówno, że uzasadnienie nie odpowiada wymogom przewidzianym w art.

328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c. (por. postanowienie SN z 25 lutego 2010 r.,

OSNC – ZD 2010 Nr 4, poz. 104), jak i, że zaskarżone postanowienie nie poddaje

się kontroli instancyjnej (por., m. in. postanowienie SN z dnia 11 lutego 2011, I CZ

111/09, niepubl.; postanowienie z dnia 19 maja 2011 r., I CZ 43/10, niepubl.).

Chociaż więc nie można podzielić dalej idącego zarzutu zażalenia, że zaskarżone

orzeczenie w ogóle nie zostało uzasadnione, wbrew obowiązkowi z art. 328 § 1

k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. (w zw. z art. 357 § 1 k.p.c. i art. 394¹ § 1 pkt 2 k.p.c.),

stwierdzone

wyżej

uchybienia

uniemożliwiające

kontrolę

instancyjną,

były

dostateczne do uwzględnienia zażalenia.

Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 394¹

§ 3 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.