V CZ 82/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 82/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Irena Gromska-Szuster (przewodniczący)

SSN Kazimierz Zawada

SSA Roman Dziczek (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa T. M.

przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Okręgowej w O.

o ochronę dóbr osobistych,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 13 października 2011 r.,

zażalenia powoda na orzeczenie o kosztach zawarte w wyroku

Sądu Apelacyjnego

z dnia 23 lutego 2011 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i sprawę w tym zakresie

przekazuje Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania,

pozostawiając

temu

Sądowi

postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

rozstrzygniecie

o kosztach

Wyrokiem z dnia 23 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny w sprawie z powództwa

T. M. przeciwko Skarbowi Państwa - Prokuraturze Okręgowej w O. o ochronę dóbr

osobistych, oddalił apelację strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego

oddalającego powództwo i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej 2.070 zł

tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Orzeczenie nie zawiera

uzasadnienia rozstrzygnięcia o kosztach postępowania przed Sądem II instancji.

W zażaleniu na zawarte w przywołanym wyroku postanowienie o kosztach

procesu w instancji odwoławczej powód zarzucił Sądowi Apelacyjnemu naruszenie

przepisów art. 328 § 2 k.p.c. i art. 357 § 1 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. oraz art. 102

k.p.c. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nieobciążanie

powoda kosztami postępowania apelacyjnego na podstawie art. 102 k.p.c,

ewentualnie uchylenie orzeczenia w tej części i przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania.

Sąd Najwyższy zaważył, co następuje:

Z treści rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego wynika niewątpliwie, że strona

pozwana wygrała przed tym Sądem sprawę w całości, co z reguły ma skutek

w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu według zasady odpowiedzialności

za jego wynik (art. 98 k.p.c. i art. 99 k.p.c.), od której zachodzą jednak odstępstwa,

m.in. w art. 102 k.p.c. W sytuacji więc, gdy mimo niewątpliwego obowiązku Sądu

Apelacyjnego sporządzenia uzasadnienia postanowienia w tym przedmiocie

(art. 357 § 1 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 394¹ § 1 pkt 2 k.p.c.)

uzasadnienie orzeczenia tego Sądu z dnia 23 lutego 2011 r. obejmujące

także zaskarżone postanowienie, nie czyni temu zadość; a więc w tej części

uzasadnienie orzeczenia nie odpowiada – jak trafnie zauważa wnoszący zażalenie

-

wymogom przewidzianym w art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c.

(por. postanowienie SN z 25 lutego 2010 r., OSNC – ZD z 2010 r. Nr 4, poz. 104),

ma to ten skutek, że zaskarżone postanowienie nie poddaje się kontroli instancyjnej

(por. m.in. postanowienie SN z dnia 11 lutego 2011, I CZ 111/09, niepubl.;

postanowienie z dnia 19 maja 2011 r., I CZ 43/10 niepubl.).

Z tych względów, na podstawie art. 39815 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z art. 394¹

§ 3 k.p.c. oraz art. 108 § 2 k.p.c. w zw. z art. 398 21 k.p.c. Sąd Najwyższy orzekł jak

w sentencji.