V CZ 82/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 82/10

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Grzegorz Misiurek

SSA Maria Szulc (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. F.

przeciwko Związkowi Harcerstwa Polskiego w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 grudnia 2010 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt

I ACa (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną

A. F. od wyroku tego sądu z dnia 17 marca 2010 r. Jako podstawę tego orzeczenia

wskazano art. 1302 § 3 k.p.c., zgodnie z którym sąd odrzuca nieopłacony środek

zaskarżenia wniesiony przez adwokata lub radcę prawnego bez wzywania do uiszczenia

opłaty. Jak wskazał Sąd Apelacyjny, przepis ten znajduje zastosowanie w sprawie na

mocy art. 8 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania

cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 234, poz. 1571 - dalej jako:

ustawa z 5 grudnia 2008 r.) zgodnie, z którym art. 130 2 § 3 k.p.c. ma zastosowanie do

spraw wszczętych przed dniem 1 lipca 2009 r. W rozpoznawanej sprawie powództwo

zostało wniesione w dniu 2 marca 2004 r., zaś skarga kasacyjna w dniu 14 czerwca

2010 r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie powód zarzucił naruszenie art. 8 ustawy

z dnia 5 grudnia 2008 r. przez utożsamienie wszczęcia sprawy przed dniem 1 lipca

2009 r. z wszczęciem postępowania kasacyjnego - podczas gdy jest ono nowym

postępowaniem, o charakterze odrębnym względem postępowania przed sądem drugiej

instancji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne.

Skarżący trafnie wskazuje, że art. 1302 § 3 k.p.c. nie znajdował zastosowania w

rozpoznawanej sprawie, a tym samym brak było podstaw do odrzucenia nieopłaconej

skargi kasacyjnej bez wezwania pełnomocnika do usunięcia tego braku. Stanowisko to

znajduje oparcie w mającej moc zasady prawnej uchwale siedmiu sędziów Sądu

Najwyższego z dnia 15 czerwca 2010 r. (II UZP 4/10, Biul. SN 2010, nr 6, poz. 18)

zgodnie, z którą nieopłacona skarga kasacyjna złożona przez adwokata lub radcę

prawnego po wejściu w życie ustawy z dnia 5.XII.2008 r. podlega odrzuceniu w razie

niewykonania zarządzenia wzywającego do opłacenia skargi (art. 398 6 § 2 k.p.c w zw. z

art. 130 § 1 k.p.c.). W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy wskazał, że postępowanie

wywołane wniesieniem skargi kasacyjnej jest nowym postępowaniem, które nie może

być uważane za kontynuację postępowania, w którym zostało wydane zaskarżone

orzeczenie. W konsekwencji, w postępowaniu kasacyjnym zainicjowanym po dniu

1 lipca 2009 r., art. 1302 § 3 k.p.c. nie może znaleźć zastosowania.

Należy przy tym zauważyć, że omawiana uchwała wiążąca inne składy Sądu

Najwyższego,

jednoznacznie

rozstrzygnęła

wątpliwości,

co

do

relacji

między

postępowaniem kasacyjnym i postępowaniem przed sądem powszechnym pojawiające

się we wcześniejszym orzecznictwie na gruncie art. 8 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r.

Dotyczy

to

również

powołanego

przez

Sąd

Apelacyjny

postanowienia

Sądu

Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2010 r. (V CZ 28/10, niepubl.), w którym

zaprezentowano stanowisko odmienne od przyjętego w uchwale.

W konsekwencji, brak było podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd

Apelacyjny na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c, bez uprzedniego wezwania do

prawidłowego uiszczenia opłaty na podstawie art. 130 § 1 k.p.c.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 394 1 § 3

k.p.c. w zw. z art. 39814 k.p.c.