V CZ 79/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 79/07

POSTANOWIENIE

Dnia 4 października 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka (przewodniczący)

SSN Krzysztof Pietrzykowski

SSN Zbigniew Strus (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa ZDZ

przeciwko I.P.

o zaniechanie czynu nieuczciwej konkurencji i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 4 października 2007 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 30 marca 2007 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym

powodowego ZDZ

postanowieniem

Sąd

Apelacyjny

odrzucił

apelację

od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z 17 stycznia 2007 r.

W uzasadnieniu wskazał, że powód reprezentowany przez radcę prawnego

zaskarżył wyrok oddalający powództwo o zobowiązanie pozwanego do zaniechania

dalszego używania nazwy firmy oraz prowadzenia reklamy i korespondencji

z użyciem tej nazwy, nakazanie opublikowania orzeczenia w gazecie, zasądzenia

kwoty 30 000 zł na rzecz określonego podmiotu. Wnosząc apelację określił wartość

przedmiotu zaskarżenia kwotą 30.000 zł i uiścił opłatę w wysokości 600 zł.

W ocenie Sądu należna opłata wynosiła 2100 zł i składała się z opłaty stałej 600 zł

oraz opłaty stosunkowej w wysokości 1500 zł.

W zażaleniu powód wnosi o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu wyraża zapatrywanie, że pozew został wniesiony w sprawie

niemajątkowej i rozpoznany jako sprawa niemajątkowa przez Sąd Okręgowy w Ś.,

a wnosząc apelację powód uiścił opłatę stałą w kwocie 600 zł zgodnie z art. 26 pkt

6 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Podnosi, że przedmiotem sprawy jest używanie nazwy firmy a więc prawa

niemajątkowego, dlatego od pozwu uiścił wpis stały i tak Sąd Okręgowy rozpoznał

sprawę. Podnosi zarzut naruszenia art. 26 kpc i art. 12 uksc niemajątkowego

charakteru sprawy nie zmienia żądanie nawiązki na cel społeczny. Kwotę 30 000 zł

wskazał jako wartość przedmiotu sprawy a nie przedmiotu sporu i żądanie swoje

opierał na art. 8 konwencji związkowej paryskiej z dnia 20 marca 1988 r.

o ochronie własności przemysłowej - tekst sztokholmski (Dz.U. 1975 r. nr 9

poz. 51).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wymieniające na początku

zgłoszone roszczenia a następnie stwierdzające, że w rozpoznawanej sprawie

należało uiścić opłatę stałą i stosunkową pozwala uznać, że według poglądu

prawnego Sadu Apelacyjnego rodzaj (treść) roszczenia stanowi kryterium

majątkowego lub niemajątkowego rodzaju sprawy decydującego stosownie do art.

12 i 13 u.k.s.c. 2005 o opłacie stałej albo stosunkowej. Wyjątek przewidziany w art.

12. zdanie pierwsze przewidujący opłatę stałą w niektórych sprawach majątkowych

nie jest istotny w rozpoznawanej sprawie. Tymczasem kryterium to jest zawodne

w świetle wykładni językowej przepisów ustawy, uwzględniającej budowę całego

aktu

normatywnego.

Ustawodawca

wyraźnie

rozróżnia

bowiem

zgłoszone

roszczenie (art. 4 ust. 1) i rodzaj praw (art. 26 ust. 1) jako przedmiot ochrony i nie

ma podstaw do traktowania tych określeń synonimicznie. W wypadkach,

gdy szczegółowość regulacji wymagana ze względu na charakter ustawy

nakładającej obowiązek ponoszenia ciężaru (daniny) publicznego uzasadnia

określenie rodzaju roszczenia, ustawa czyni to wyraźnie (art. 26 ust. 2, art. 68 i 69,

art. 96 ust. 1 pkt 1, art. 97, art. 101 ust. 2) natomiast w innych przepisach

wprowadza jako kryterium rodzaj chronionego prawa albo rodzaj sprawy jako

całości (o rozwód, o separację) mimo występowania w niej praw oraz roszczeń

majątkowych i niemajątkowych. Dobitnym przykładem uzależnienia rodzaju opłaty

od rodzaju chronionego prawa (niemajątkowego) jest art. 26 pkt 6, który podlega

rozważeniu w rozpoznawanej sprawie i został wskazany w zażaleniu. Opłata stała

w kwocie 600 zł została w nim wyraźnie przewidziana dla spraw, w których

przedmiotem ochrony są prawa niemajątkowe. Przepis ten, poza wyjątkiem

określonym w ust. 2 realizowanym zresztą w orzeczeniu kończącym sprawę

w instancji, opiera się na przedmiocie ochrony jako kryterium oceny. Zróżnicowane

z natury dobra osobiste i prawa niemajątkowe zostały w art. 26 wyróżnione przez

określenie wpisu stałego w niewygórowanej kwocie i prostym systemie pobierania.

Z regulacji tej wynika wyraźna wola ułatwienia ochrony praw podmiotowych

niemajątkowych. Wymaga zatem rozstrzygnięcia, czy skarżący prawidłowo

kwalifikuje swoją sprawę jako niemajątkową. W świetle twierdzeń i określeń

zawartych w pozwie nie można zgodzić się z oceną powoda, który wykazał,

że prowadzi działalność usługową w zakresie kształcenia i doskonalenia

kwalifikacji zawodowych. Uzyskana renoma w tej branży pozwala mu

pozyskiwać

klientów na lokalnym rynku oraz fundusze. Działalność pozwanego zmierza do

opanowania części rynku i w ocenie powoda stanowi czyn nieuczciwej konkurencji.

Twierdzenia powoda nie pozostawiają wątpliwości, że dąży do obrony swego

statusu

jako

przedsiębiorcy

godnego

zaufania,

czyli

sfery

oddziałującej

bezpośrednio na wyniki ekonomiczne. Tym samym chroni swoje prawa majątkowe

i bez względu na sformułowane roszczenia, winien uiścić stosunkową opłatę od

wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 13). Wskazanie w apelacji wartości

przedmiotu sprawy zamiast wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 126 1 § 1 k.p.c.)

nie zmienia konsekwencji wynikających z art. 1302 § 3 k.p.c. odnośnie do środków

zaskarżenia wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika.

Przytoczone

okoliczności

prowadzą

do

wniosku,

że

zaskarżone

postanowienie mimo uzasadnienia nadmiernie skróconego w części dotyczącej

podstawy prawnej, odpowiada prawu, dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art.

3941 § 2 i 3 k.p.c. w związku z art. 39814 oddalił zażalenie.