V CZ 75/17 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 75/17 POSTANOWIENIE Dnia 16 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Kwaśniewski‎SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie ze skargi W.W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we [...] z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt I ACa […], w sprawie z powództwa W.W.‎przeciwko T.N.‎o zapłatę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 listopada 2017 r.,‎zażalenia W.W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego we [...]‎z dnia 12 lipca 2017 r., sygn. akt I ACa […], oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

W.W. wniósł w dniu 11 maja 2017 r. skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego we [...] z dnia 19 lutego 2015 r., oddalającym jego powództwo przeciwko T.N. o zapłatę. Jako podstawę wznowienia powód wskazał brak należytej reprezentacji w sprawie, której dotyczy skarga (art. 401 pkt 2 k.p.c.). Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 12 lipca 2017 r. odrzucił skargę W.W. W uzasadnieniu wyjaśnił, że została ona złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c. Przepis ten wymaga, aby skarga o wznowienie postępowania z powodu braku należytej reprezentacji została wniesiona w terminie trzymiesięcznym od dnia dowiedzenia się przez stronę o wyroku.

W sprawie, której dotyczy skarga, wyrok zapadł 19 lutego 2015 r. w obecności skarżącego, a skarga została złożona dopiero w maju 2017 r., czyli niewątpliwie po upływie terminu określonego w art. 407 § 1 k.p.c.Niezależnie od tego, Sąd Apelacyjny wskazał, że w skardze W.W. nie została w istocie powołana żadna z ustawowo określonych podstaw wznowienia postępowania.W.W. w zażaleniu na postanowienie Sądu Apelacyjnego, nie godząc się z nim, wniósł o jego zmianę. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

W judykaturze przyjmuje się, że dowiedzenie się, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c., przez stronę o wyroku oznacza uzyskanie informacji nie tylko o samym fakcie wydania wyroku, ale i o jego treści, czyli o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. Dopiero bowiem znajomość sposobu rozstrzygnięcia sprawy pozwala stronie podjąć decyzję co do złożenia skargi o wznowienie postępowania (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2009 r., III CZ 33/09). Natomiast doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem i możność zapoznania się z treścią uzasadnienia, jak i chwila uświadomienia sobie istnienia podstawy do wznowienia postępowania, nie stanowią niezbędnego warunku podjęcia decyzji w tym przedmiocie (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2004 r., II CZ 87/04, i 3 lutego 2012 r., I CZ 132/11).

Obecność skarżącego w dniu 19 lutego 2015 r. podczas ogłoszenia wyroku Sądu Apelacyjnego, kończącego postępowanie w sprawie, której dotyczy skarga, dawała podstawy do przyjęcia, że skarżący tego dnia dowiedział się o tym wyroku w zakresie wymaganym przez art. 407 § 1 k.p.c., tj. nie tylko o fakcie jego wydania, ale i o jego treści, czyli sposobie rozstrzygnięcia sprawy tym wyrokiem (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 23 września 2013 r., II CZ 42/13, i 21 stycznia 2016 r., III CZ 59/15). Sąd Apelacyjny zatem trafnie przyjął, że wniesiona w maju 2017 r. skarga W.W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 19 lutego 2015 r. została wniesiona po upływnie zakreślonego w art. 407 § 1 k.p.c. trzymiesięcznego terminu i jako taka podlegała na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzuceniu.

Odmienny sposób liczenia przez skarżącego początku biegu terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, łączony z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia skargi o wznowienie postępowania nie ma uzasadnionych podstaw. Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji; wniosek pełnomocnika skarżącego o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie zawiera, wymaganego przez § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.

U. 2016 r. 1717 ze zm.), oświadczenia, że opłata należna z tytułu udzielonej pomocy nie została zapłacona w całości lub w części (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98). jw