V CZ 75/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 75/10

POSTANOWIENIE

Dnia 3 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Mirosław Bączyk (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Barbara Myszka

SSA Anna Kozłowska

w sprawie ze skargi W. K. i W. K.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia 18

czerwca 2001 r., sygn. akt II Ns (…)

w sprawie z wniosku Z. M. i S. M.

przy uczestnictwie A. D., D. W., K. T., Przedsiębiorstwa Robót Drogowo-Mostowych w

K., Skarbu Państwa – Rejonu Dróg Publicznych w K. i Starostwa Powiatowego w K.

o stwierdzenie nabycia prawa własności nieruchomości przez zasiedzenie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 listopada 2010 r.,

zażalenia skarżących W. K. i W. K. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 7

maja 2010 r., sygn. akt III Cz (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną

W. K. i W. K., wniesioną od postanowienia tego Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r., w

którym oddalono zażalenie tychże skarżących złożone na postanowienie Sądu

Rejonowego z dnia 3 czerwca 2008 r. odrzucające skargę o wznowienie postępowania.

Skargę te odrzucono dlatego, że w toczącym się postępowaniu o zasiedzenie

nieruchomości

wspomniani

skarżący

nie

mieli

statusu

prawnego

uczestników

postępowania w rozumieniu art. 510 k.p.c. i art. 524 § 2 k.p.c. Wydając postanowienie z

dnia 7 maja 2010 r., Sąd Okręgowy stwierdził, że od postanowień Sądu drugiej instancji,

wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji w

przedmiocie odrzucenia skargi o wznowienie postępowania, nie jest dopuszczalny

środek odwoławczy w postaci zażalenia lub skargi kasacyjnej. Nie ma też znaczenia w

tym względzie błędna informacja o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej udzielona

przez Sąd.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący wskazywali na naruszenie przepisów

art. 410 k.p.c. i art. 3986 § 2 k.p.c. w zw. z art. 3941 k.p.c., art. 3989 k.p.c., art. 5191 § 1

k.p.c. i art. 524 § 1 k.p.c. Wnosili jednocześnie o uchylenie zaskarżonego

postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z przedstawionych Sądowi Najwyższemu akt sprawy wynika, że skarżący złożyli

skargę kasacyjną na postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 17 grudnia 2009 r.

oddalającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie

postępowania. Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2008 r. skarga została odrzucona,

ponieważ skarżący nie byli, w ocenie Sądu, podmiotami zainteresowanymi w toczącym

się postępowaniu o zasiedzenie w rozumieniu art. 510 k.p.c. Wbrew sugestii

skarżących, dopuszczalność skargi kasacyjnej (od postanowienia z dnia 17 grudnia

2009 r.) nie uzasadnia błędne pouczenie dokonane przez Sąd w związku z doręczeniem

skarżącym tego postanowienia.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego w poprzednim stanie prawnym przyjmowano,

że kasacja od postanowienia sądu drugiej instancji w przedmiocie odrzucenia skargi o

wznowienie

postępowania

nieprocesowego

jest

niedopuszczalna

(zob.

np.

postanowienie z dnia 15 października 2001 r., V CKN 357/10, OSNC 2002, nr 7-8, poz.

92; postanowienie z dnia 15 lutego 2002 r., III CZ 2/02, niepubl.). Należy podzielić takie

stanowisko także w istniejącym stanie prawnym.

Żalący

się

wnieśli

skargę

o

wznowienie

zakończonego

postępowania

obejmującego zasiedzenie nieruchomości. Była to więc sprawa nieprocesowa z zakresu

prawa rzeczowego. W tej kategorii spraw skarga kasacyjna przysługuje od wydanego

przez Sąd drugiej instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od postanowienia w

przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania kończących postępowanie

w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 519 1 § 1 k.p.c.). Wydane w

dniu 7 maja 2010 r. postanowienie, zawierające odrzucenie skargi kasacyjnej, nie jest

oczywiście postanowieniem co do istoty sprawy, nie może być też kwalifikowane jako

postanowienie w przedmiocie odrzucenia wniosku lub umorzenia postępowania. W

orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że odrzucenie skargi o wznowienie

postępowania nie może być traktowane jako odrzucenie wniosku o wszczęcie

postępowania nieprocesowego, ponieważ chodzi tu o dwa odrębne jurydyczne żądania

natury procesowej (wniosek z art. 506 k.p.c. inicjuje postępowanie nieprocesowe,

skarga o wznowienie ma charakter szczególnego środka zaskarżenia i inicjuje

odpowiednią kontrolę sądową zaskarżonego, prawomocnego już rozstrzygnięcia; por.

np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r., V CKN 357/01,

niepubl.). Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że wniosek „zawierający

wydanie wznowienia postępowania, inicjuje postępowanie nieprocesowe, o którym

mowa w art. 524 § 1 k.p.c.” i w związku z tym „postanowienie w przedmiocie oddalenia

zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania należy (...)

do kategorii postanowień Sądu drugiej instancji odrzucających wniosek i kończących

postępowanie w sprawie” (art. 5191 § 1 k.p.c.).Nie można też podzielić stanowiska

skarżących jakoby przepis art. 524 § 1 k.p.c. wyłączał zastosowanie ogólnych przepisów

dotyczących skargi o wznowienie postępowania (art. 399 i n. k.p.c.).

Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w

zw. z art. 39814 k.p.c. oddalił zażalenie skarżących jako nieuzasadnione.