V CZ 73/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 73/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

SSN Marian Kocon

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości Konsorcjum "C." Spółki z o.o.

przeciwko K.N.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 grudnia 2007 r.,

zażalenia pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt [...],

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda,

oddalając ponadto wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów procesu za instancję

odwoławczą.

Pozwany w zażaleniu zakwestionował orzeczenie o kosztach procesu, stojąc

na

stanowisku,

że

nie

zaistniały

szczególne

okoliczności

uzasadniające

nieobciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego na podstawie art. 102

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Art. 3941 § 1 k.p.c. stanowi, iż w sprawach w których przysługuje skarga

kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także na postanowienie

sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień,

o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku

rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.

Z powyższego przepisu wynika, że postanowienie sądu drugiej instancji

o charakterze procesowym podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego w formie

zażalenia tylko w sytuacjach ustawowo określonych. Postanowienie o kosztach

procesu, zamieszczone także w wyroku sądu odwoławczego, nie jest orzeczeniem

kończącym postępowanie w sprawie, dlatego nie przysługuje od niego środek

odwoławczy. Zażalenie pozwanego de lege lata jest więc niedopuszczalne

i podlega odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3, 39821 i 397 § 2

k.p.c.).

Wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05, Trybunał Konstytucyjny orzekł,

że art. 39318 § 2 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym do czasu jego uchylenia,

w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie

kosztów procesu zasądzonych po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, jest

niezgodny z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji (Dz.U. 2007 r., Nr 61,

poz. 418). Art. 39318 § 2 k.p.c. został uchylony i nie stanowi podstawy prawnej

rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Należy jednak rozstrzygnąć, czy wyrok

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r. (SK 3/05) może mieć

procesowy wpływ na art. 3941 § 2 k.p.c., mający brzmienie podobne do

zakwestionowanej części art. 39318 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy wypowiedział się już

w tej kwestii, m.in. w orzeczeniach z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07,

IV CZ 44/07, IV CZ 56/07 i IV CZ 91/07 (niepubl.) stwierdzając, że na

postanowienie sądu drugiej instancji o kosztach procesu nie przysługuje zażalenie

do Sądu Najwyższego. Należy podzielić przedstawioną tam argumentację,

w szczególności, że merytoryczne rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny

problemu zgodności z Konstytucją zaskarżonej treści normatywnej jest zawsze

orzeczeniem o zgodności z Konstytucją tego konkretnego przepisu, nie odnosi się

natomiast i nie wywiera skutku w stosunku do innych przepisów, nawet zbieżnych

lub tożsamych z normą objętą sentencją wyroku (por. też uzasadnienia wyroków

Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 1998 r., SK 3/98, OTK 1998, nr

5, poz. 98 i z dnia 9 listopada 2005 r., P 11/05, OTK – A 2005, nr 10, poz. 113).

Z przedstawionych przyczyn należało odrzucić zażalenie pozwanego, jako

niedopuszczalne.