V CZ 71/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 71/05

POSTANOWIENIE

Dnia 24 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący)

SSN Iwona Koper (sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

w sprawie z powództwa Z. L.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w W. Oddział w W.

o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24

czerwca 2005 r., zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3

marca 2005 r., sygn. akt I ACa (…),

oddala zażalenie i przyznaje adwokat M. Z., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w

W. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w Ś., kwotę 1200 zł (jeden tysiąc

dwieście) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powodowi w

postępowaniu kasacyjnym.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny oddalił wniosek powoda o

przywrócenie terminu do wniesienia kasacji i odrzucił jego kasację od wyroku tego Sądu

z dnia 4 listopada 2004 r.

W jego uzasadnieniu wskazał, że powód, który otrzymał odpis wyroku Sądu

Apelacyjnego w dniu 6 grudnia 2004 r. złożył wniosek o ustanowienie adwokata

z urzędu na dwa dni przed upływem terminu do wniesienia kasacji, to jest w czasie gdy

dotrzymanie ustawowego terminu do dokonania tej czynności nie było możliwe. Wniosek

powoda został uwzględniony postanowieniem z dnia 13 stycznia 2005 r., a w dniu 19

stycznia 2005 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla niego pełnomocnika, który

został o tym zawiadomiony w dniu 20 stycznia 2005 r. Pełnomocnik wniósł kasację w

dniu 27 stycznia 2005 r. wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej

czynności. W tym stanie rzeczy uznał, że skoro powód nie powołał żadnych faktów,

które pozwoliłyby uznać, że tak późne złożenie wniosku o ustanowienie pełnomocnika

spowodowane było okolicznościami od niego niezależnymi, jego zachowanie nosi

znamiona nienależytej staranności. Brak jest zatem określonych w art. 168 § 1 k.p.c.

podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.

W zażaleniu powód wniósł o uchylenie postanowienia w części odrzucającej

kasację zarzucając, że narusza ono art. 169 § 1 w zw. z art. 168 § 1 k.p.c. przez

uznanie, że nie zachował on terminu do wniesienia kasacji mimo, iż wniosek

o ustanowienie pełnomocnika z urzędu złożył przed upływem tego terminu, czym

zachował akty staranności konieczne do jego zachowania, a czas trwania procedury

sądowej związanej z załatwieniem wniosku nie był od niego zależny.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z uwagi na zarzuty na których oparte zostało zażalenie kontrola postanowienia o

odrzuceniu kasacji sprowadza się do rozpoznania i oceny zasadności – na podstawie

art. 380 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. - postanowienia o oddaleniu wniosku o

przywrócenie terminu do wniesienia kasacji, które nie podlegało oddzielnemu

zaskarżeniu, lecz miało wpływ na orzeczenie o odrzuceniu kasacji.

Złożenie wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie ma wpływu na bieg

terminu do złożenia kasacji. Jeżeli pozostały po ustanowieniu adwokata okres

biegnącego terminu do wniesienia kasacji okaże się niewystarczający w takim stopniu,

że prowadzi to do uchybienia terminu strona może ubiegać się o przywrócenie terminu.

Przesłankę jego przywrócenia stanowi brak winy w uchybieniu terminu.

Strona, która bez usprawiedliwionej przyczyny wystąpiła o ustanowienie dla niej

adwokata z urzędu na dwa dni przed upływem terminu do wniesienia kasacji,

w następstwie czego wydanie przez sąd postanowienia nastąpiło już po upływie terminu

do

wniesienia

kasacji,

nie

może

skutecznie

powoływać

się

na

brak

winy

w niedochowaniu terminu do jej wniesienia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 1

października 1999 r., II CKN 869/98 nie publ. i z dnia 21 grudnia 1999 r., II CKN 724/99

nie publ.).

Taki stan rzeczy, nie w kwestionowany przez skarżącego w zakresie ustaleń

stanowiących podstawę zaskarżonego postanowienia, uzasadniał oddalenie przez Sąd

Apelacyjny jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji, a w następstwie

tego jej odrzucenie.

Nieuzasadnione z powyższych względów zażalenie podlegało oddaleniu na

podstawie art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.