V CZ 70/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 70/07

POSTANOWIENIE

Dnia 2 sierpnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Katarzyna Tyczka-Rote

w sprawie z powództwa E. S.A. w L.

przeciwko Powiatowemu Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Zakładów Opieki

Zdrowotnej w D. w likwidacji

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 2 sierpnia 2007 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 11 kwietnia 2007 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pozwanego, w następstwie nieopłacenia jej opłatą podstawową (art. 100

ust. 2 u.k.s.c. w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).

W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie tego postanowienia, podnosząc

zarzut naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. oraz art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art.

130 § 1 k.p.c.

Skarżący powołał się na uchylenie, z dniem 10 marca 2007 r., przepisu art.

100 ust. 2 u.k.s.c. zobowiązującego do uiszczenia opłaty podstawowej stronę

całkowicie zwolnioną od kosztów sądowych. Twierdził ponadto, że obowiązkiem

Sądu Apelacyjnego było odrzucenie ponownego wniosku o zwolnienie od kosztów,

co uniemożliwiało odrzucenie skargi kasacyjnej a limine.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 u.k.s.c. jest opłatą

w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c., podlegającą rygorom

przewidzianym w tym przepisie (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia

21 listopada 2006 r., III CZP 109/06). Obowiązek jej uiszczenia przez stronę

zwolnioną całkowicie od kosztów sądowych wynika z treści art. 100 ust. 2 u.k.s.c.,

który to przepis został zmieniony z dniem 10 marca 2007 r., przez ustawę

nowelizującą z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2007 r., nr 21, poz. 123), ale tylko w odniesieniu do

spraw wszczętych po nowelizacji (zob. art. 2 ustawy nowelizującej). Rozpoznawana

sprawa została natomiast wszczęta wcześniej, wobec czego mają w niej

zastosowanie przepisy dotychczasowe, w tym także niezmieniony przepis art. 100

ust. 2 u.k.s.c. Należy podkreślić, że art. 2 ustawy nowelizującej ma charakter

przepisu szczególnego wobec ogólnego unormowania przewidzianego w art. 149

ust. 1 u.k.s.c. i nie uzależnia poniesienia (nieponiesienia) opłaty od określonego

stadium (instancji) postępowania sądowego.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., który nie miał

zastosowania przy rozstrzyganiu ponownego wniosku pozwanego o zwolnienie od

kosztów sądowych. Wniosek ten w odniesieniu do pozwanego, całkowicie

zwolnionego od kosztów, był zbędny, bezprzedmiotowy, złożony zapewne przez

niedopatrzenie i mógł co najwyżej wywołać reakcję Sądu w postaci umorzenia

postępowania w tej incydentalnej kwestii. Nie miał natomiast żadnego znaczenia

w kwestii oczywistego obowiązku pozwanego uiszczenia opłaty podstawowej od

skargi kasacyjnej i nie wywołał potrzeby wzywania strony skarżącej o jej opłacenie.

Zaskarżone orzeczenie jest zatem trafne, dlatego też należało zażalenie

oddalić (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

kg