V CZ 70/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 70/06

POSTANOWIENIE

Dnia 6 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi A.S.

o wznowienie postępowania

w sprawie z wniosku Z.P.

przy uczestnictwie A.S. i M.S.

o rozgraniczenie,

zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego w O.

z dnia 2 grudnia 2004 r., sygn. akt [...],

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 października 2006 r.,

zażalenia A.S.

na postanowienie Sądu Okręgowego w O.

z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt [...],

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w O. postanowieniem z dnia 1 lutego 2006 r. oddalił skargę

uczestnika postępowania A.S. o wznowienie postępowania w sprawie o

rozgraniczenie, zakończonego postanowieniem tego Sądu z dnia 2 grudnia 2004 r.

Zaskarżonym

postanowieniem

Sąd

Okręgowy

odrzucił

skargę

kasacyjną

wymienionego uczestnika postępowania od postanowienia oddalającego skargę o

wznowienie postępowania. U podstaw tego orzeczenia legło ustalenie, że skarga

kasacyjna wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) uczestnika

postępowania nie została należycie opłacona (art. 1302 § 3 k.p.c. w zw. z art. 39

ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach

cywilnych; Dz. U. Nr 167, poz. 1398). Sąd Okręgowy stwierdził przy tym, że wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżącego - wymagana opłata sądowa w

wysokości 200 zł nie została uiszczona znakami opłaty sądowej.

W zażaleniu na powyższe postanowienie uczestnik postępowania A.S.

wniósł o jego uchylenie kwestionując ustalenie, iż skarga kasacyjna została

wniesiona bez należytego jej opłacenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażaleniu nie można odmówić słuszności.

Podejmując zaskarżone postanowienie Sąd Okręgowy stwierdził, że znaki

opłaty sądowej nie zostały naklejone na żadnym z pięciu egzemplarzy skargi

kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika uczestnika postępowania. Ustalenie to –

jak trafnie podniósł skarżący – nie znajduje jednak dostatecznego oparcia

w zgromadzonym w sprawie materiale. Dokonane ono bowiem zostało po

doręczeniu

odpisów

skargi

kasacyjnej

wnioskodawcy

oraz

uczestniczce

postępowania M.S., a więc w czasie, kiedy Sąd Okręgowy dysponował jedynie

trzema egzemplarzami tego środka zaskarżenia. Zastrzeżenia co do prawidłowości

powyższej konstatacji pogłębia przedstawiony przez skarżącego – w uzupełnieniu

zażalenia – egzemplarz skargi kasacyjnej doręczony przez Sąd uczestniczce

postępowania M.S., na którym naklejone zostały cztery znaki opłaty sądowej o

nominałach pięćdziesięciu złotych. Fakt, że znaki te nie zostały skasowane (jak

tego wymagają przepisy §§ 8 i 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31

stycznia 2006 r. w sprawie sposobu uiszczania opłat sądowych w sprawach

cywilnych; Dz. U. Nr 27, poz. 199) nie stanowi wystarczającej przesłanki do

ustalenia, że skarga kasacyjna nie została należycie opłacona. Zauważyć bowiem

należy,

iż

po

przeprowadzeniu

wstępnego

badania

skargi

kasacyjnej

przewodniczący wydziału zarządził nadanie jej dalszego biegu, właściwego dla

prawidłowo wniesionego i należycie opłaconego środka odwoławczego. W tych

okolicznościach nie można skutecznie odeprzeć zarzutu podważającego, przyjęte

za podstawę zaskarżonego postanowienia ustalenie, że skarga kasacyjna nie

została w sposób właściwy opłacona. Treść notatki urzędowej, odzwierciedlającej

podjętą ze strony Sądu próbę ustalenia drogą telefoniczną z uczestniczką

postępowania M.S. kwestii omyłkowego doręczenia jej odpisu skargi z naklejonymi

znakami opłaty sądowej oraz przymuszenia jej do zwrotu tej skargi (uczestniczka ta

podała, iż na doręczonym jej odpisie „brak było opłaty od skargi w kwocie 200 zł”)

dla ustalenia takiego nie może stanowić wystarczającej podstawy. Podjęcie takich

niekonwencjonalnych działań jedynie potęguje zastrzeżenia co prawidłowości

czynności podejmowanych w związku z wniesiona skarga kasacyjną i uwiarygadnia

zasadność podniesionego w zażaleniu zarzutu.

Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 15 § 1 w zw.

z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.