V CZ 7/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 7/11

POSTANOWIENIE

Dnia 23 marca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Jan Górowski

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa „A. W.” Spółki z o.o. w W.

przeciwko Przedsiębiorstwu Robót Inżynieryjno-Budowlanych „P.” Spółce

z o.o. w P.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 marca 2011 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 14 października 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 października 2010 r. Sąd Apelacyjny odrzucił

apelację pozwanej z powodu uiszczenia należnej od niej opłaty po upływie

ustawowego terminu.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że dnia 9 września 2010 r. doręczono

profesjonalnemu

pełnomocnikowi

pozwanej

odpis

postanowienia

Sądu

Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r. oddalającego zażalenie od postanowienia

Sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej od

apelacji. Należną opłatę od apelacji – po wcześniejszym wezwaniu pełnomocnika

zarządzeniem z dnia 10 września 2010 r. – uiszczono w dniu 22 września 2010 r.

Powołując się na art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach

sądowych (tekst jedn.: Dz. U. 2010, Nr 90, poz. 594 ze zm.; dalej – „u.k.s.c.”), Sąd

Apelacyjny uznał, że termin do uiszczenia opłaty sądowej od apelacji, liczony od

dnia doręczenia pozwanej postanowienia z dnia 31 sierpnia 2010 r., upłynął dnia 16

września 2010 r. Apelacja podlegała zatem odrzuceniu z powodu spóźnionego

zapłacenia należnej od niej opłaty sądowej (art. 373 w związku z art. 370 k.p.c.).

W zażaleniu pełnomocnik pozwanej zarzucił, że odrzucenie apelacji narusza

art. 45 ust. 1 Konstytucji i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 112 ust. 3 u.k.s.c., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia

17 grudnia 2009 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 10, poz. 45, dalej: „ustawa nowelizująca”), który

obowiązuje od dnia 19 kwietnia 2010 r. (art. 4 ustawy nowelizującej), tygodniowy

termin do opłacenia apelacji – w sytuacji, w której wniosek o zwolnienie od kosztów

sądowych, złożony przed upływem terminu do opłacenia apelacji, rozpoznał sąd

pierwszej instancji, a strona wniosła zażalenie w przepisanym terminie – biegnie od

dnia

doręczenia

stronie

postanowienia

oddalającego

zażalenia,

a

jeżeli

postanowienie sądu drugiej instancji zostało wydane na posiedzeniu niejawnym –

od dnia jego ogłoszenia.

Z niekwestionowanych ustaleń wynika, że pozwanej odpis postanowienia

Sądu Apelacyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., oddalającego jej zażalenia na

postanowienie Sądu pierwszej instancji oddalające złożony przed upływem terminu

do opłacenia apelacji wniosek o zwolnienie od opłaty sądowej od apelacji, został

doręczony w dniu 9 września 2010 r. To oznacza, że tygodniowy termin do

opłacenia apelacji – jak trafnie przyjął Sąd Apelacyjny – upłynął w dniu 16 września

2010 r. Tymczasem pozwana uiściła należą od apelacji opłatę sądową dopiero

w dniu 22 września 2010 r., a więc po upływie tygodniowego terminu ustawowego.

Apelacja ulegała zatem odrzuceniu, z powodu niedopełnienia obowiązku jej

opłacenia w przepisanym terminie, już przez Sąd pierwszej instancji (art. 370

k.p.c.). Ponieważ nie doszło do tego przed przekazaniem apelacji Sądowi

Apelacyjnemu w celu jej rozpoznania, przeto Sąd drugiej instancji trafnie odrzucił ją

jako ulegającą odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji (art. 373 k.p.c.).

Bezpodstawne wezwanie przewodniczącego do uiszczenia opłaty nie ma wypływu

na ocenę niewątpliwej podstawy do odrzucenia apelacji. Okoliczność ta może mieć

znaczenie w ewentualnym postępowaniu o przywrócenie terminu do wniesienia

apelacji. Argumentów podważających zaskarżone postanowienie nie dostarczają –

wbrew stanowisku skarżącej – przytoczone w zażaleniu orzeczenia Sądu

Najwyższego,

albowiem

zapadły

one

w

innych

okolicznościach

niż

zakwestionowane orzeczenie.

Reasumując, nie można podzielić zarzutu skarżącej, że zaskarżone

postanowienie

zostało

przepisów prawa.

wydane

Zażalenie

z

naruszeniem

należało

(art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

zatem

wskazanych

oddalić

jako

w

zażaleniu

nieuzasadnione