V CZ 7/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 7/07

POSTANOWIENIE

Dnia 9 marca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Antoni Górski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z powództwa M.W. i P.W.

przeciwko B.K., B.B., I.B. i K.B.

o eksmisję,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 9 marca 2007 r.,

zażalenia pozwanej B.K. na postanowienie Sądu Okręgowego w C.

z dnia 23 listopada 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy w C. w sprawie o eksmisję

odrzucił skargę kasacyjną pozwanej B.K., z tej przyczyny, że wartość przedmiotu

zaskarżenia nie przekracza kwoty określonej w art. 398 2 § 1 k.p.c. W zażaleniu na

to postanowienie pozwana wnosiła o jego uchylenie w całości. Zarzuciła, że

sprawa

ma

charakter niemajątkowy,

bowiem

skarga

dotyczyła

wyłącznie

rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia o braku uprawnienia do lokalu

socjalnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że dopuszczalność skargi kasacyjnej

w sprawie o eksmisję uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sprawą o prawa majątkowe jest sprawa, w której rozpoznawane żądanie zmierza

do realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki

majątkowe stron. Tak rozumianemu pojęciu sprawy majątkowej odpowiada sprawa,

w której rozpoznawane jest żądanie orzeczenia eksmisji z lokalu mieszkalnego.

Sąd Najwyższy w niniejszym składzie nie podziela odosobnionego

stanowiska wyrażonego w postanowieniu SN z dnia 15 stycznia 2004 r., II CZ

134/04, Wokanda 2004/9/8, w którym stwierdzono, że sprawa o prawa do lokalu

socjalnego nie jest sprawą majątkową w rozumieniu obowiązujących wówczas

przepisów art. 3921 § 1 oraz art. 3933 § 2 k.p.c. Przychyla się do dominującego

w orzecznictwie poglądu, że możliwość orzeczenia przez sąd na podstawie art. 14

ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. ustawy o ochronie praw lokatorów,

mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie kodeksu cywilnego (jedn. tekst: Dz. U.

z 2005 r. Nr 31, poz. 266 ze zm.) w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu

o uprawnieniu do otrzymania przez osoby, których nakaz dotyczy lokalu

socjalnego, nie zmienia przedmiotu tej sprawy, pozostającej sprawą o eksmisję

(zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1998 r., II CKN 693/97,

niepubl, z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ 49/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 169, z dnia

7 kwietnia 2005 r., II CZ 4/05, niepubl., z dnia 30 listopada 2005 r., III CZ 95/05,

niepubl., z dnia 20 czerwca 2006 r., V CSK 117/06, niepubl.). Stwierdzić zatem

należy, że orzeczenie o uprawnieniu do lokalu socjalnego nie tworzy prawa do

konkretnego lokalu, a jedynie stwarza po stronie uprawnionego do jego otrzymania

roszczenie o zobowiązanie gminy do zawarcia umowy najmu konkretnego lokalu

socjalnego. Sprawa, w której skarżąca kwestionuje ustalenie lub nieustalenie

uprawnienia do lokalu socjalnego jest więc sprawą o eksmisję, w której

dopuszczalność skargi kasacyjnej zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia

określonego według zasad właściwych dla zaskarżenia orzeczenia o eksmisji.

Sąd

Okręgowy

prawidłowo

zaś

stwierdził,

że

wartość

przedmiotu

zaskarżenia w przedmiotowej sprawie określono w apelacji pozwanej na kwotę

1.206 zł (k. 118). Zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna jest

niedopuszczalna w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu

zaskarżenia jest niższa niż pięćdziesiąt tysięcy złotych.

W

tej

sytuacji

Sąd

Najwyższy

oddalił

nieuzasadnione (art. 394 § 3 k.p.c. w zw. z art. 398

zażalenie

k.p.c.).

pozwanej

jako