V CZ 68/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 68/06

POSTANOWIENIE

Dnia 6 października 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Józef Frąckowiak

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa Gminy Miasta Ś.

przeciwko "P." S.A., J.K. i J.O.

o ustalenie nieważności umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 6 października 2006 r.,

zażalenia strony powodowej

na postanowienie Sądu Apelacyjnego

z dnia 26 maja 2006 r., sygn. akt [...],

oddala zażalenie;

zasądza od strony powodowej na rzecz każdego z pozwanych

kwoty po 3615 (trzy tysiące sześćset piętnaście) złotych tytułem

zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 maja 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną powódki – Gminy Miasta Ś. od wyroku tego Sądu z dnia 14 lutego 2006

r., wydanego w sprawie o ustalenie nieważności umowy sprzedaży prawa

użytkowania wieczystego. W skardze, jako wartość przedmiotu zaskarżenia,

wskazana została kwota 930 000 zł. Orzeczenie to Sąd Apelacyjny uzasadnił tym,

że aczkolwiek powódka nie jest zwolniona od opłat sądowych, skarga została

wniesiona bez równoczesnego uiszczenia opłaty, co stosownie do art. 1302 § 3

k.p.c. powoduje jej odrzucenie.

W zażaleniu na wymienione postanowienie powódka zarzuciła naruszenie

art. 1302 § 3 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.)

w związku z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) i art. 328 § 2 k.p.c. Wniosła

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Pozwani wnieśli o oddalenie zażalenia i zasądzenie na rzecz każdego z nich

po 3 615 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, zgodnie

ze złożonymi spisami kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Mimo zwięzłości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia treść jego jest

jasna i w niespornych okolicznościach sprawy nie nasuwa wątpliwości. Nie stanowi

więc przeszkody uniemożliwiającej rozpoznanie zażalenia.

Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(Dz. U. Nr 167, poz. 1398; dalej – „u.k.s.c.”), zgodnie z jej art. 151, weszła w życie

w dniu 2 marca 2006 r. i od tej chwili w sprawach cywilnych mają zastosowanie

przepisy tej ustawy. Jedynie – stosownie do art. 149 ust. 1 u.k.s.c. – w sprawach

wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia

postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach, tj. przepisy

ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych

(tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.). Zasada ta odnosi się zatem

tylko do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie u.k.s.c., ale jedynie

do kosztów sądowych powstałych w instancji, w której sprawa jest rozpoznawana

w chwili wejścia w życie u.k.s.c.

W sprawie, której dotyczy zażalenie, wszczętej przed dniem wejścia w życie

u.k.s.c., wyrok Sądu Apelacyjnego zapadł w dniu 14 lutego 2006 r. W tymże dniu

zostało zatem zakończone postępowanie w drugiej instancji. Skarga kasacyjna

wniesiona została przez powódkę w dniu 24 maja 2006 r. (k. 204), co spowodowało

wszczęcie w tymże dniu postępowania w instancji kasacyjnej. Nastąpiło to po dniu

wejścia w życie u.k.s.c. Przewidziany przez art. 149 ust. 1 u.k.s.c. wyjątek

od obowiązywania przepisów tej ustawy od dnia wejścia jej w życie nie dotyczy

zatem kosztów sądowych powstałych w sprawie w instancji kasacyjnej, a więc

nie dotyczy także opłaty należnej od skargi kasacyjnej. Ponieważ stosownie

do przepisów u.k.s.c., ani innych przepisów, powódka nie korzysta z ustawowego

zwolnienia od kosztów sądowych i nie została zwolniona od tych kosztów

przez sąd, wniesioną przez radcę prawnego skargę kasacyjną obowiązana była

(nawet jeżeli korzystała z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych

na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych

w sprawach cywilnych, tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.) opłacić

należną opłatą stosunkową, obliczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia, bez

wezwania do uiszczenia opłaty (art. 1302 § 3 k.p.c.). Wobec nie uiszczenia tej

opłaty skarga kasacyjna – jak stanowi art. 1302 § 3 k.p.c. – podlega odrzuceniu.

Ze wskazanych powodów zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem,

a zażalenie, jako niezasadne, należało oddalić (art. 394 1 § 3 w związku z art. 39814

k.p.c.).

O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy postanowił

stosownie do art. 108 § 1 w związku z art. 99 i art. 98 § 3 k.p.c. oraz § 12 ust. 2 pkt

2 w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września

2002

r.

w

sprawie

opłat

za

czynności

radców

prawnych

oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej

przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 263, poz. 1349 ze zm.).