V CZ 66/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 66/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący)

SSN Zbigniew Kwaśniewski (sprawozdawca)

SSN Marta Romańska

w sprawie ze skargi I. P. (obecnie J.) i R. J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt XC (…)

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej w B. przeciwko I. P. (obecnie J.)

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2010

r.,

zażalenia skarżących na postanowienie Sądu Rejonowego w B. z dnia 9 czerwca 2009

r., sygn. akt WSC (…),

odrzuca zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r. Sąd Rejonowy w B. odrzucił na

podstawie art. 4246 § 3 k.pc. skargę I. J. i R. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem

wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt X C (…).

W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wywiódł, że wspomniana

skarga została sporządzona i wniesiona osobiście przez skarżących, nie zaś przez

profesjonalnego pełnomocnika procesowego, a więc z naruszeniem tzw. przymusu

adwokackiego wynikającego z art. 871 § 1 k.p.c. i obejmującego także czynności

procesowe związane z postępowaniem przed Sądem Najwyższym, podejmowane przed

sądem niższej instancji. W tej sytuacji skarga wniesiona osobiście przez skarżących

podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4246 § 3 k.p.c.

Postanowienie to zostało zaskarżone zażaleniem sporządzonym osobiście przez

I. i R. J. i skierowanym do Sądu Okręgowego za pośrednictwem Sądu Rejonowego, a

następnie przekazanym Sądowi Najwyższemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie okazało się niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu. Treść

art. 3941 § 1 i 2 k.p.c. nie pozostawia wątpliwości, że wyliczenie postanowień na które

przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego jest wyczerpujące (postanowienie SN z

dnia 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II PZ 3/09, niepubl.). W tym katalogu postanowień

zaskarżalnych zażaleniem do Sądu Najwyższego nie mieści się postanowienie Sądu

pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Z art. 3941 § 1 pkt 1 k.p.c. wyraźnie bowiem wynika, że

zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na postanowienie Sądu drugiej

instancji

odrzucające

m.in.

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia.

Ponieważ wniesionym zażaleniem zaskarżone zostało postanowienie Sądu

pierwszej instancji, bo postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2009 r.,

przeto zażalenie to jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 373

k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c.