V CZ 65/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 65/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Marta Romańska

w sprawie z wniosku R. K.

o wykreślenie ostrzeżenia z działu III księgi wieczystej S (...)/6,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2010

r.,

zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.

z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 30 czerwca 2010 r. odrzucił skargę

kasacyjną wnioskodawcy na postanowienie tego Sądu z dnia 19 kwietnia 2010 r. w

sprawie o wykreślenie ostrzeżenia z działu III księgi wieczystej. Wyjaśnił, że w sprawach

wieczystoksięgowych skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej

instancji postanowienia co do istoty sprawy oraz od kończących postępowanie w

sprawie postanowień w przedmiocie odrzucenia wniosku i umorzenia postępowania. Nie

spełniają tych wymagań postanowienia dotyczące wniosku o wykreślenie wpisanego

ostrzeżenia.

W zażaleniu na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. wnioskodawca zarzucił

naruszenie art. 5191 § 1 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że postanowienie tego Sądu z

dnia 19 kwietnia 2010 r. nie jest postanowieniem co do istoty sprawy, a przez to

naruszenie art. 3986 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że skarga

kasacyjna jest niedopuszczalna.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego

jednolicie przyjmuje się, że skarga kasacyjna nie przysługuje od postanowienia sądu

drugiej instancji w przedmiocie wpisu ostrzeżenia przewidzianego w art. 10 ust. 2 lub w

art. 57 ust. 2 u.k.w.h. Nie jest to bowiem postanowienie, które kładzie kres określonym

czynnościom w zakresie uprawnień podmiotowych związanych z ustrojem ksiąg

wieczystych. Wpis ostrzeżenia nie prowadzi bowiem do zmiany ujawnionych w księdze

wieczystej praw podmiotowych i stanowi jedynie rozstrzygnięcie określonej kwestii

wpadkowej (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2001 r., V CZ

91/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 25 oraz z dnia 21 stycznia 2003 r., III CZ 128/02,

niepubl.). Te same spostrzeżenia odnoszą się odpowiednio do postanowienia sądu

drugiej instancji wydanego w sprawie z wniosku o wykreślenie z księgi wieczystej

wpisanego ostrzeżenia.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 w związku z

art. 3941 § 3 k.p.c.).