V CZ 65/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 65/08

POSTANOWIENIE

Dnia 23 października 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Dariusz Zawistowski (przewodniczący)

SSN Antoni Górski

SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)

w sprawie ze skargi M. P. o wznowienie postępowania w sprawie z powództwa M. P.

przeciwko J. L. i M. L.

o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 października 2008

r.,

zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r.,

sygn. akt V ACa (…),

odrzuca zażalenie w części dotyczącej postanowienia o odrzuceniu wniosku o

przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania;

oddala zażalenie w pozostałej części.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2008 r. Sąd Apelacyjny odrzucił wniosek

powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 20 grudnia 2007 r. i odrzucił

skargę o wznowienie tego postępowania.

Jak ustalił Sad Apelacyjny o wyroku powód dowiedział się w dniu 25 stycznia

2008 r. Termin do wniesienia skargi od tego wyroku, która oparta została na podstawie

nieważności postępowania z powodu pozbawienia powoda możności działania (art. 401

pkt 2 k.p.c.) upłynął zatem w dniu 25 kwietnia 2008 r. (art. 407 § 1 k.p.c.). Według Sądu

Apelacyjnego wniosek powoda o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o

wznowienie, wniesiony w dniu 13 maja 2008 r., wniesiony został z uchybieniem terminu

tygodniowego do dokonania tej czynności (art. 169 § 1 k.p.c.). Przyczyna uchybienia

terminu ustała bowiem przynajmniej w dniu 20 lutego 2008 r., kiedy to powód złożył w

administracji Aresztu Śledczego w K. pismo, w którym wniósł „o kasację” wyroku z dnia

20 grudnia 2007 r. i o przyznanie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi

kasacyjnej. Dotarcie tego pisma do Sądu (jak i pisma złożonego w administracji Zakładu

Karnego w M. w dniu 24 marca 2008 r.) świadczy mianowicie o ustaniu ograniczenia w

wysyłaniu korespondencji, obowiązującego powoda jako „więźnia niebezpiecznego”

Zakładu Karnego w R. W tych okolicznościach Sąd Apelacyjny odrzucił, jako spóźniony,

wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (art.

171 k.p.c.) i odrzucił skargę o wznowienie postępowania ze względu na wniesienie jej po

upływie przepisanego terminu (art. 410 § 1 k.p.c.).

Postanowienie wymienione na wstępie powód zaskarżył zażaleniem w całości.

Zarzucił 1) sprzeczność istotnych ustaleń sądu z treścią zebranego materiału przez

przyjęcie, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania ustała wcześniej, aniżeli w dniu 7 maja 2008 r., kiedy to powód stawił się

w kancelarii jego pełnomocnika i poinformował go o niezgodnym z prawem utrudnieniu

mu w komunikowania się ze światem zewnętrznym podczas pobytu w Zakładzie Karnym

i szczegółowo przedstawił zastrzeżenia i uwagi do wyroku z dnia 20 grudnia 2007 r. oraz

2) naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolna ocenę materiału dowodowego. Wniósł

o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

1. Postanowienie o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia

skargi o wznowienie postępowania jest postanowieniem sądu drugiej instancji, na które

nie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego. Nie jest bowiem ani postanowieniem

odrzucającym

skargę

kasacyjną,

ani postanowieniem

odrzucającym

skargę

o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 394 § 1 k.p.c.).

Nie jest też postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie (art. 394 1 § 2 k.p.c.).

Zażalenie na takie postanowienie podlega zatem odrzuceniu (art. 394 1 § 3 w zw. z art.

39821 i art. 373 oraz 370 k.p.c.).

2. Zażalenie

powoda

zawiera

zarzuty

skierowane

wyłącznie

dotyczące

postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

o wznowienie postępowania. Sąd Najwyższy rozpatrzył je, uznając, że stosownie do

3941 § 3 w zw. z art. 39821 w zw. z art. 380 k.p.c., w zażaleniu na postanowienie o

odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania skarżący wniósł o rozpoznanie – jako

niepodlegającego

zaskarżeniu

w

drodze

zażalenia,

a

mającego

wpływ

na rozstrzygnięcie zawarte w zażaleniu na wymienione postanowienie – postanowienia

o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie

postępowania.

Zarzuty

podniesione

w

zażaleniu

nie

są

zasadne.

Sąd

Apelacyjny

przekonywująco ustalił, że skoro w dniu 20 lutego 2008 r., powód złożył w administracji

Aresztu Śledczego w K. pismo, w którym wniósł „o kasację” wyroku z dnia 20 grudnia

2007 r. i o przyznanie pełnomocnika z urzędu do wniesienia skargi kasacyjnej,

doręczone zostało Sądowi to przynajmniej od tego dnia powód miał możliwość

kontaktowania się ze światem zewnętrznym i miał możliwość podjęcia odpowiednich

czynności prowadzących do wniesienia skargi o wznowienie postępowania. O ustaniu

ograniczeń obowiązujących powoda jako „więźnia niebezpiecznego” Zakładu Karnego w

R., świadczy też doręczenie Sądowi pisma złożonego przez niego w administracji

Zakładu Karnego w M. w dniu 24 marca 2008 r. Zażalenie zawiera jedynie polemikę

z ustaleniami, na których oparte zostało postanowienie o odrzuceniu wniosku

o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania i podtrzymuje

argumentację przytoczoną w tym wniosku. W ocenie Sądu Najwyższego brak jest zatem

podstaw do podważenia prawidłowości ostatnio wymienionego postanowienia.

W konsekwencji odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi

o wznowienie postępowania pozostaje przyjęcie, że skarga o wznowienie postępowania

– tak jak trafnie uznał Sąd Apelacyjny – wniesiona została po upływie przepisanego

terminu. Zażalenie na postanowienie odrzucające skargę, jako niezasadne, należało

zatem oddalić (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39814 k.p.c.).

Kierując się przytoczonymi względami Sąd Najwyższy postanowił, jak w sentencji.