V CZ 65/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 65/05

POSTANOWIENIE

Dnia 14 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)

SSN Hubert Wrzeszcz (sprawozdawca)

SSN Tadeusz Żyznowski

w sprawie z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. - Oddziału w W.

przy uczestnictwie R. S. i A. S.

o wpis hipoteki przymusowej, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie

Cywilnej w dniu 14 czerwca 2005 r., zażalenia uczestnika postępowania R. S. na

postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 15 lutego 2005 r., sygn. akt II Ca (…),

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 15 lutego 2005 r. odrzucił kasację

uczestnika postępowania R. S. jako niedopuszczalną z powodu nieprzedstawienia

okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3935 k.p.c.).

W zażaleniu (błędnie nazwanym skargą) pełnomocnik uczestnika postępowania

wniósł o uchylenie tego postanowienia, zarzucając, że kasacja spełnia wymagania

przewidziane w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. Podniósł także, że zaskarżone postanowienie

zostało wydane z naruszeniem art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postanowienie zaskarżone kasacją zostało wydane przed dniem 6 lutego 2005 r.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 22 grudnia 2004 r. (Dz. U. Nr 13, poz. 98) do złożenia i

rozpoznania kasacji uczestnika postępowania stosuje się zatem przepisy kodeksu

postępowania cywilnego obowiązujące do wejścia w życie wymienionej ustawy.

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z elementów konstrukcyjnych kasacji

jest przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Wskazanie tych

okoliczności umożliwia Sądowi Najwyższemu dokonanie oceny, czy nie zachodzą

podstawy do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania (art. 393 k.p.c.). Omawiane

okoliczności powinny wprost nawiązywać do treści art. 393 k.p.c. To oznacza, że

skarżący, aby uczynić zadość wymaganiu kasacji określonemu w art. 3933 § 1 pkt 3

k.p.c., powinien wykazać, że w sprawie wystąpiło istotne zagadnienie prawne, istnieje

potrzeba

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania

bądź oczywiste naruszenie prawa (por. uchwała połączonych Izb SN: Administracyjnej,

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Cywilnej z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP

72/02, OSNC 2003, nr 7 – 8, poz. 92).

Brak kasacji, polegający na nieprzedstawieniu okoliczności uzasadniających jej

rozpoznanie – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000r., II

CKN 1385/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 51) – powoduje odrzucenie kasacji bez wzywania

do jego usunięcia. To stanowisko Sąd Najwyższy uściślił w postanowieniu z dnia 12

grudnia 2000r.,V CKN 1780/00 (OSNC 2001, nr 3, poz. 52), stwierdzając, że spełnienie

obowiązku określonego w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać na odwołaniu się

przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez przedstawienia

okoliczności wskazanych w wymienionym przepisie, a w postanowieniu z dnia 22 marca

2000r., V CZ 131/00 (OSNC 2000, nr 10, poz. 156) zaznaczył wyraźnie, że jeżeli

skarżący nie wskazał w kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to

obowiązek ich przedstawienia nie jest spełniony, choćby dały się one wywieść z

uzasadnienia kasacji. Z postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 2001 r., III CZ

36/01 (OSNC 2002, nr 2, poz. 22) wynika zaś, że okoliczności uzasadniające

rozpoznanie, o których mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. powinny być – podobnie jak

pozostałe elementy przewidziane w tym przepisie – przedstawione w wydzielonej części

kasacji, jako odrębny element pisma procesowego.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości trafność stanowiska Sądu

Okręgowego, że kasacja powódki nie spełnia wymagania przewidzianego w art. 393 3 §

1 pkt 3 k.p.c. Nie zawiera ona bowiem – wbrew przekonaniu skarżącego – argumentów,

które odpowiadałyby jednej z czterech przedstawionych na wstępie okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji.

Nie zachodzi także naruszenie art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. Przytoczony przepis nie

uzasadnia bowiem – wbrew zarzutowi skarżącego – wyłączenia od udziału w wydaniu

zaskarżonego postanowienia tych sędziów, którzy brali udział w wydaniu postanowienia

zaskarżonego kasacją, ponieważ oba wymienione postanowienia zostały wydane przez

sąd tej samej instancji. Zgodnie zaś z art. 48 § 1 pkt 5 k.p.c. sędzia jest wyłączony z

mocy samej ustawy w spawach, w których w instancji niższej brał udział w wydaniu

zaskarżonego orzeczenia.

Z przedstawionych powodów zażalenie należało oddalić jako bezzasadne (z art.

39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).