V CZ 64/14 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 64/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 października 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska (przewodniczący)‎SSN Iwona Koper (sprawozdawca)‎SSN Anna Owczarek w sprawie z powództwa B. Spółki Europejskiej z siedzibą w Hamburgu - Oddział w Polsce‎przeciwko W. F. i E. S.‎o nakazanie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 października 2014 r.,‎zażalenia pozwanego W. F. na postanowienie Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w W.‎z dnia 17 marca 2014 r., oddala zażalenie i zasądza od pozwanego W. F. na rzecz powoda kwotę 1 200 ( jeden tysiąc dwieście ) zł tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił jako niedopuszczalną na podstawie art. 3982 § 1 k.p.c. skargę kasacyjną pozwanego W. F. od wyroku w sprawie o nakazanie wydania nieruchomości, w której wartość przedmiotu zaskarżenia ustalona na podstawie art. 232 k.p.c. wynosi 18 900 zł. Postanowienie zaskarżył pozwany W. F., zarzucając w zażaleniu naruszenie przepisów art. 3986 § 2 w zw. z 3982 k.p.c., polegające na błędnym ich zastosowaniu. Podniósł, że Sąd Okręgowy naruszył art. 321 k.p.c. i wyszedł ponad żądanie apelacji, a co za tym idzie „tenor jego wyroku traktuje o prawach majątkowych, których wartość pozwalałaby zakwalifikować sprawę jako kasacyjną".

Wartość tę pozwany określił na kwotę 106.147,92 zł. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od powoda kosztów postępowania według norm przepisanych.W odpowiedzi na zażalenie powód domagał jego oddalenie w całości i zasądzenie na swoją rzecz od pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zasadnicze znaczenie dla oceny dopuszczalności wniesionej skargi ma przedmiot objętej zaskarżonym wyrokiem sprawy, a w konsekwencji właściwa dla niego podstawa obliczenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Okręgowy ustalił, że żądanie pozwu dotyczy nieruchomości oddanej pozwanym przez powódkę do użytkowania. Właściwą podstawą do określenia wartości przedmiotu sprawy i zaskarżenia stanowi więc przepis art. 232 k.p.c., którego zastosowanie, przy ustalonych stawkach czynszu dzierżawnego stosowanego przez Gminę W. (nie kwestionowanych w zażaleniu), prowadzi do ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie przyjętej przez Sąd Okręgowy. Tak określona wartość przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego odpowiada zarazem wartości przedmiotu sporu podanej w pozwie i wartości zaskarżenia apelacyjnego.Wartość przedmiotu zaskarżenia skargą kasacyjną, stosownie do art. 368 § 2 w zw. z art. 39821 k.p.c., może być wyższa niż podana w pozwie wartość przedmiotu sporu jedynie w wypadku, gdy powód rozszerzył żądanie pozwu lub gdy sąd orzekł ponad żądanie.

Chodzi tu przy tym o takie wyjście ponad żądanie, które może wpłynąć na wartość przedmiotu zaskarżenia. Sytuacja taka nie zachodzi w związku z dokonaniem przez Sąd Okręgowy w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku modyfikacji brzmienia żądania powoda. Dokonana zmiana w żaden sposób nie wpłynęła bowiem na zmianę przedmiotu sprawy i podstawę ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia kasacyjnego, którą pozostaje art. 232 k.p.c.W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego, który prawidłowo odrzucił skargę kasacyjną pozwanego.Kierując się powyższym Sąd Najwyższy stosownie do art. 39814 w zw. z art. 3941 § 1 i 3 k.p.c. oddalił zażalenie oraz na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego stosownie do jego wyniku.