V CZ 62/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CZ 62/10

POSTANOWIENIE

Dnia 15 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Zbigniew Kwaśniewski

SSN Marta Romańska

w sprawie z wniosku B. R. i A. M.

przy uczestnictwie W. M. i K. M.

o dział spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 października 2010

r.,

zażaleń uczestników postępowania K. M. i W. M.

na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt II Ca (…),

1. oddala zażalenie uczestniczki postępowania K. M.;

2. uchyla zaskarżone postanowienie w części odrzucającej skargę kasacyjną

uczestnika postępowania W. M. od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś. z

dnia 4 marca 2010 r., sygn. akt II Ca (…) co do rozstrzygnięć zawartych w

punktach II, III i IV, a w pozostałym zakresie oddala zażalenie uczestnika

postępowania.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w W. dnia 6 listopada 2009 r. wydał postanowienie w sprawie z

wniosku B. R. i A. M. przy udziale W. M. i K. M. w sprawie o dział spadku i stwierdzenie

nabycia

własności

postępowania

przez

wnieśli

zasiedzenie.

apelacje

od

Wnioskodawczyni

tego

postanowienia.

B.

R. i

uczestnicy

Sąd Okręgowy

w

Ś.

postanowieniem z dnia 4 marca 2010 r. odrzucił apelację K. M. oraz apelację W. M. w

części dotyczącej żądania stwierdzenia zasiedzenia, częściowo zmienił zaskarżone

postanowienie, oddalił dalej idącą apelację uczestnika postępowania i w całości apelację

wnioskodawczyni oraz oddalił wnioski B. R. i W. M. o zasądzenie kosztów postępowania

apelacyjnego.

Uczestnicy

postępowania

wnieśli

skargi

kasacyjne

od

tego

postanowienia, zaskarżając je w całości.

Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 26 maja 2010 r. odrzucił obie skargi

kasacyjne. Wyjaśnił, że zaskarżonym postanowieniem w punkcie I odrzucono w całości

apelację K. M. oraz apelację W. M. w części dotyczącej żądania stwierdzenia

zasiedzenia jako niedopuszczalne, ponieważ zostały one wniesione od nieistniejącego

w tym zakresie postanowienia Sądu Rejonowego. Na takie postanowienie Sądu

Okręgowego nie przysługuje zaś skarga kasacyjna, ale zażalenie (art. 3941 § 2

w związku z art. 13 § 2 k.p.c.), wobec czego skargi kasacyjne uczestników

postępowania, które dotyczą wyłącznie kwestii stwierdzenia zasiedzenia, podlegały

odrzuceniu jako niedopuszczalne.

W

zażaleniach

na

postanowienie

Sądu

Okręgowego

w

Ś.

uczestnicy

postępowania zarzucili naruszenie art. 394 § 2 w związku z art. 394 § 3 w związku z

art. 13 § 2 i art. 3986 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że skarga

kasacyjna od postanowienia Sądu Okręgowego odrzucającego apelację nie podlega

rozpoznaniu jako zażalenie oraz naruszenie art. 5191 § 1 oraz art. 3986 § 2 w związku z

art. 13 § 2 k.p.c. przez błędne przyjęcie, że skarga kasacyjna podlega odrzuceniu,

chociaż obejmuje swoim zakresem rozstrzygnięcia, od których skarga kasacyjna

przysługuje.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Rejonowy w W. w postanowieniu z dnia 6 listopada 2009 r. w ogóle nie

orzekał o żądaniu uczestników postępowania zmierzając do stwierdzenia nabycia

własności nieruchomości przez zasiedzenie. W tej sytuacji Sąd Okręgowy w Ś. w

postanowieniu z dnia 4 marca 2010 r. trafnie przyjął, że apelacja uczestniczki

postępowania K. M. oraz apelacja uczestnika postępowania W. M. w części dotyczącej

żądania stwierdzenia zasiedzenia podlegają odrzuceniu jako niedopuszczalne, odnoszą

się bowiem do orzeczenia nieistniejącego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego

z dnia 28 maja 1998 r., III CKN 409/98, niepubl.). Powołane w zażaleniu postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2004 r., I PZ 8/04 (OSNP 2005, nr 1, poz. 9) dotyczy

innej sytuacji, gdy Sąd Okręgowy nadał swemu orzeczeniu formę wyroku, choć nie

zawiera ono żadnego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a dotyczy wyłącznie kwestii

formalnych (procesowych), prawidłową formą orzeczenia było więc postanowienie (art.

354 k.p.c.).

Sąd Okręgowy w Ś. nietrafnie natomiast odrzucił skargę kasacyjną od

pozostałych rozstrzygnięć zawartych w postanowieniu tego Sądu z dnia 4 marca 2010

r., które dotyczą działu spadku i od których skarga kasacyjna przysługuje.

Z przedstawionych powodów orzeczono jak w sentencji (art. 398 14 i 39815 § 1 w

związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).